Specyficzny system polityczny Szwajcarii w zasadniczym stopniu wp³ywa na rozwój instytucji kulturalnych i naukowych. Szwajcaria jest federacj± 26 kantonów maj±cych bardzo szerokie kompetencje w wielu dziedzinach ¿ycia, m.in. w kulturze i nauce. Oznacza to, i¿ ¿adna nowa inwestycja w tej dziedzinie nie mo¿e zostaæ podjêta bez wcze¶niejszego referendum. Fakt ten rzutuje tak¿e na sprawy finansowania szkó³ wy¿szych i uniwersytetów oraz formy kszta³cenia studentów.
W ostatnich latach obserwuje siê w tym kraju próby ujednolicenia toku kszta³cenia studentów – tak¿e ze wzglêdu na dominacjê Unii Europejskiej, mimo i¿ Szwajcaria do niej nie nale¿y oraz ze wzglêdu na reformê boloñsk±. Chodzi tu g³ównie o uzyskanie przejrzysto¶ci i porównywalno¶ci kszta³cenia oraz zdobywania tytu³ów zawodowych i naukowych.
Organizacja nauki i finansowanie szkó³ podstawowych w Szwajcarii le¿y w gestii kantonów, które wspó³pracuj± w tym zakresie z gminami. Zasadniczo dzieci uczêszczaj± do szko³y znajduj±cej siê w miejscu ich zamieszkania, a kontynuuj± naukê w szkole ¶redniej pierwszego stopnia, która stanowi drug± fazê obowi±zkowej edukacji. Po zakoñczeniu obowi±zkowego etapu edukacji (9 lat) rozpoczyna siê szko³a ¶rednia drugiego stopnia, która dzieli siê na szczebel ogólnokszta³c±cy i zawodowy. Ogólnokszta³c±cy stanowi± gimnazja i szko³y ¶rednie dyplomowe, zawodowy za¶ to szko³y zawodowe w niepe³nym (powi±zane z wykonywaniem zawodu) b±d¼ w pe³nym wymiarze godzin. Nauka w szkole ¶redniej drugiego stopnia trwa z regu³y 3−4 lata. Ponad 80 proc. m³odych Szwajcarów koñczy tê fazê kszta³cenia, otrzymuj±c ¶wiadectwo ukoñczenia szko³y lub dyplom dojrza³o¶ci.
Ukoñczenie nauki w szkole ¶redniej drugiego stopnia uprawnia do kontynuowania kszta³cenia na trzecim szczeblu edukacji. Obejmuje on dwie grupy szkó³ wy¿szych: uniwersytety i pañstwowe politechniki oraz wy¿sze szko³y zawodowe. Pañstwo odpowiada za dwie politechniki (wraz z ich filiami) oraz za wy¿sze szko³y zawodowe w zakresie techniki i ekonomii. Kantony natomiast ponosz± odpowiedzialno¶æ za funkcjonowanie uniwersytetów i pozosta³ej czê¶ci wy¿szych szkó³ zawodowych. Nale¿y tu dodaæ, i¿ uniwersytety kantonalne otrzymuj± dotacje z bud¿etu federalnego.
Szwajcaria podpisa³a deklaracjê boloñsk±, zak³adaj±c± stworzenie do 2010 r. Europejskiej Przestrzeni Akademickiej z otwartymi dla m³odzie¿y granicami i uczelniami oraz systemem uznawania dyplomów. Na podstawie tej deklaracji wszystkie uniwersyteckie szko³y wy¿sze i wy¿sze szko³y zawodowe w Szwajcarii musz± opracowaæ now± strategiê reform i wprowadziæ j± w ¿ycie do 2010 roku. Ze wzglêdu na z³o¿ony system wspó³odpowiedzialno¶ci w³adz federalnych i kantonalnych w Szwajcarii, prawne kompetencje zwi±zane z realizacj± reformy boloñskiej na poziomie uniwersytetów zosta³y przekazane na podstawie prawa federalnego Szwajcarskiej Konferencji Uniwersytetów (Schweizerische Universitätskonferenz – CUS), wspólnemu organowi rz±du federalnego i kantonów. W grudniu 2003 CUS zatwierdzi³a wytyczne w sprawie skoordynowanej reorganizacji kszta³cenia w szwajcarskich uniwersytetach, które stanowi± podstawê prawn± przeprowadzanych reform. Podobne wytyczne dotycz±ce wdra¿ania procesu boloñskiego w politechnikach i uczelniach pedagogicznych zosta³y przyjête przez Radê Uczelni Politechnicznych (Fachhochschulrat – KFH) w grudniu 2002.
Pierwsza szwajcarska uczelnia wprowadzi³a dwustopniow± strukturê studiów (bachelor i master) ju¿ w 2001 roku. Do jesieni 2006 struktura oparta na dwóch g³ównych cyklach zosta³a w pe³ni wprowadzona we wszystkich dziesiêciu uniwersytetach i dwóch Szwajcarskich Federalnych Instytutach Techniki (ETH). Na pocz±tku roku akademickiego 2005/06 struktura obejmuj±ca studia licencjackie/in¿ynierskie, koñcz±ce siê tytu³em bachelor oraz studia magisterskie, koñcz±ce siê tytu³em master, istnia³a ju¿ w ramach 70 proc. programów i niemal 75 proc. studentów rozpoczyna³o studia w nowym systemie. Do 2007 roku wszystkie uczelnie i programy zosta³y zreorganizowane zgodnie z zasadami przyjêtymi przez CUS i KFH.
Studia doktoranckie w Szwajcarii nie s± ujednolicone pod wzglêdem struktury i tre¶ci ani uregulowane specjalnymi przepisami, lecz organizowane samodzielnie przez poszczególne uniwersytety. Studia te trwaj± zwykle 3−4 lata. Warunkiem wstêpu jest na ogó³ posiadanie tytu³u magisterskiego lub równorzêdnego. Niektóre uniwersytety prowadz± jednak czasem zintegrowane studia magistersko−doktoranckie dla bardzo niewielkiej liczby studentów, jednak¿e nie organizuje siê obowi±zkowych zajêæ przygotowuj±cych do studiów doktoranckich. Poszczególne uniwersytety prowadz± zajêcia teoretyczne, na które studenci uczêszczaj± równolegle z prowadzeniem indywidualnej pracy badawczej. Pod wp³ywem konferencji w Bergen w 2005 roku rozpoczê³y siê w szwajcarskim ¶rodowisku akademickim dyskusje na temat bardziej usystematyzowanej organizacji studiów doktoranckich.
Osoby przygotowuj±ce rozprawê doktorsk± w uniwersytetach szwajcarskich mog± mieæ bardzo zró¿nicowany status: np. doktoranta w uniwersytecie bez automatycznego finansowania lub asystenta otrzymuj±cego wynagrodzenie. Trzeci± mo¿liwo¶ci± jest zatrudnienie w projekcie badawczym i otrzymywanie wynagrodzenia, je¶li rozprawa doktorska jest elementem takiego projektu badawczego. I wreszcie mog± nie mieæ ¿adnego formalnego statusu. W tym przypadku praca nad rozpraw± doktorsk± jest spraw± prywatn±. Taka sytuacja zdarza siê czêsto, zw³aszcza w naukach humanistycznych i spo³ecznych.
W Szwajcarii pañstwo nie reguluje w pe³ni spraw zwi±zanych z uzyskiwaniem i stosowaniem nazw zawodów i tytu³ów. Z tego te¿ wzglêdu nie jest zadaniem urzêdów federalnych sprawdzanie zasadno¶ci pos³ugiwania siê tytu³ami akademickimi, a tym samym wystawianie posiadaczom takich tytu³ów zezwoleñ na pos³ugiwanie siê nimi. W zwi±zku z brakiem regulacji pañstwowych przyj±³ siê zwyczaj, i¿ zagraniczne tytu³y akademickie – przyznane przez uznawane przez Szwajcariê uniwersytety w ramach regularnych programów naukowo−badawczych – mog± byæ stosowane w formie oryginalnej ze wskazaniem na uniwersytet, który taki tytu³ nada³.
Realizacjê reformy boloñskiej w Szwajcarii odzwierciedlaj± najlepiej niektóre dane statystyczne. Na pocz±tku roku akademickiego 2008/ 2009 a¿ 85 proc. studiuj±cych (130 tys.) kszta³ci³o siê w ramach cyklu bachelor i master. Praktycznie wszyscy rozpoczynaj±cy studia byli zapisami w tym semestrze jako bachelor. Uniwersytety s± nieco mniej zaanga¿owane w proces boloñski (18 proc. studiuje jeszcze wed³ug starego cyklu) ani¿eli politechniki i wy¿sze szko³y pedagogiczne (odpowiednio 13 proc.). Dane statystyczne wskazuj± tak¿e na to, ¿e znaczna liczba osób z tytu³em bachelor kontynuuje studia w cyklu master (w 2007 roku – 87 proc.). Dominowa³y studia techniczne (99 proc.), prawne (97 proc.) i przyrodnicze (93 proc.). Udzia³ procentowy przej¶cia z bachelor do master w ramach nauk spo³ecznych i ekonomicznych by³ ni¿szy i wynosi³ oko³o 80 proc.
Mobilno¶æ studentów w Szwajcarii wzros³a nieco w ostatnich latach. W 2007 roku 10 proc. studentów master ukoñczy³o studia w innej, ani¿eli macierzysta, szkole wy¿szej. Dalsza tendencja mobilno¶ci jest jednak w chwili obecnej trudna do okre¶lenia.
Je¶li chodzi o mobilno¶æ z zewn±trz, nale¿y stwierdziæ, i¿ dominuj± tu kraje s±siednie (Niemcy, Francja i W³ochy). Ogólnie ok. 20 proc. rozpoczynaj±cych studia master na poziomie uniwersyteckim pochodzi z zagranicy, najpopularniejsze w¶ród zagranicznych studentów s± uniwersytety w St. Gallen i w Genewie. Natomiast w ramach wy¿szych szkó³ zawodowych czynnik mobilno¶ci jest stosunkowo niski (4 proc.). Szwajcarscy studenci preferuj± generalnie mobilno¶æ u siebie ni¿ zdobycie dyplomu w innym kraju.
Nale¿y tak¿e dodaæ, ¿e liczba rozpoczynaj±cych studia w uniwersytetach po wprowadzeniu reformy boloñskiej nie wzros³a w Szwajcarii i utrzymuje siê od 5 lat na mniej wiêcej jednakowym poziomie (77 proc.). To samo dotyczy wy¿szych szkó³ technicznych, gdzie czynnik ten wynosi 55 proc.
Na podstawie powy¿szych danych trudno kreowaæ przysz³o¶ciowe tendencje w ramach szkolnictwa wy¿szego w Szwajcarii. Reforma boloñska jest ci±gle jeszcze procesem stosunkowo m³odym, dlatego nie³atwo formu³owaæ wi±¿±ce prognozy.
Jedn± z charakterystycznych cech szkolnictwa wy¿szego w Szwajcarii jest stosunkowo du¿a specjalizacja niektórych fakultetów w poszczególnych uniwersytetach. Ogólnie wiadomo, i¿ w Lozannie najlepiej studiowaæ filologiê i literaturê, w Bernie za¶ medycynê. Najwy¿szy poziom studiów w ramach nauk ekonomicznych reprezentuje uniwersytet w St. Gallen, a kolebk± nauk prawnych jest uniwersytet we Fryburgu. Ta specjalizacja jest „publiczn± tajemnic±” w krajobrazie szwajcarskiego szkolnictwa wy¿szego.
Oficjalnym jêzykiem wyk³adowym w szwajcarskim szkolnictwie wy¿szym jest jêzyk danej strefy jêzykowej (niemiecki, francuski b±d¼ w³oski) oraz jêzyk angielski.
Liczba studiuj±cych w poszczególnych szko³ach wy¿szych jest bardzo zró¿nicowana. W absolutnej czo³ówce znajduje siê uniwersytet w Zurychu (23 tys. studentów) i zuryska politechnika (13 tys.). Liczebno¶æ studiuj±cych w pozosta³ych uczelniach nie przekracza 10 tys.
Je¶li chodzi o jako¶æ studiów, politechnika w Zurychu jest zdecydowanie uczelni± wiod±c±. W europejskim rankingu znajduje siê na 5. miejscu, natomiast uniwersytet zuryski na miejscu 9.
Zapewnienie jako¶ci kszta³cenia to nieodzowny czynnik w procesie boloñskim. W Szwajcarii niezale¿nym organem odpowiedzialnym za zewnêtrzne zapewnienie jako¶ci w ramach wy¿szego kszta³cenia jest Centrum Akredytacji i Zapewniania Jako¶ci Uniwersytetów Szwajcarskich (Organ für Akkreditierung und Qualitätssicherung der Schweizerischen Hochschulen – OAQ). Organ ten jest formalnie uznawany przez w³adze kantonalne oraz rz±d federalny i podlega bezpo¶rednio CUS, a swoje zadania wykonuje we wspó³pracy z CRUS. OAQ okre¶la podstawowe wymogi dotycz±ce zapewnienia jako¶ci i regularnie kontroluje ich przestrzeganie. Co 4 lata organ ten sprawdza, czy systemy zapewniania jako¶ci s± zgodne z przyjêtymi na poziomie miêdzynarodowym standardami i czy zapewniaj± odpowiedni poziom efektów kszta³cenia i badañ naukowych.
Zastanawiaj±c siê nad kierunkami rozwoju systemu szkolnictwa wy¿szego w Szwajcarii w przysz³o¶ci, jeszcze raz nale¿y podkre¶liæ, ¿e szkolnictwo helweckie funkcjonuje w specyficznych warunkach geograficznych i politycznych, w obrêbie oddzia³ywania kszta³towanej przez stulecia, a dyktowanej konieczno¶ci± tradycji sprawowania bezpo¶rednich form w³adzy. To w³a¶nie te formy w³adzy – szczególnie federalizm i demokracja bezpo¶rednia – generowa³y w przesz³o¶ci strukturê szkolnictwa wy¿szego w poszczególnych kantonach i strefach jêzykowych. Dlatego du¿± nadziejê w tym zakresie pok³ada siê w reformie boloñskiej, która powoli zaczyna owocowaæ. Z drugiej strony zauwa¿a siê pozytywn± tendencjê do bardziej intensywnej wspó³pracy uniwersytetów i o¶rodków naukowych z zagranic±, co jest równie¿ zas³ug± procesu boloñskiego.