Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje





Co dalej z Kopernikiem?

A có¿ to za pytanie? Stoi na pomnikach w ca³ej Polsce! No w³a¶nie: na pomnikach stoi, ale dorobek badañ kopernikowskich w naszym kraju nie jest zachwycaj±cy. Pisze o tym Micha³ Kokowski w „Kwartalniku historii nauki i techniki” (nr 3-4/2008).

Status polskiej kopernikanistyki jest pochodn± niskiego statusu historii nauki w Polsce. Brak mechanizmu przyznawania grantów w tej dyscyplinie, nieobecno¶æ kszta³cenia studentów na kierunku historia nauki, nieistnienie katedr historii nauki w uniwersytetach, wreszcie brak zagranicznych ksi±¿ek z tej dziedziny w naszych bibliotekach – oto przyczyny rosn±cej przepa¶ci miêdzy kultur± polsk± a ¶wiatow±.

Za granic± licz± siê w badaniach kopernikañskich dwa kraje – pisze Kokowski – USA i Niemcy. S± tam one dobrze finansowane. W USA standardem s± granty po co najmniej 100 tys. dolarów. „W Polsce od wielu lat nie ma ¿adnych pieniêdzy na prowadzenie normalnych badañ kopernikañskich”.

Na podjêcie czeka wiele tematów. Nie znaleziono dot±d du¿ej grupy pism Kopernika ani pism Tidemana Giesego i Joachima Retyka na temat teorii i osoby astronoma, nie rozpoznano genezy i tre¶ci jego dokonañ. Nie wiemy, ilu by³o zwolenników teorii Kopernika i w jakich o¶rodkach prowadzili oni dzia³alno¶æ.

Autor upomina siê o tworzenie katedr historii nauki i historii nauk szczegó³owych w uniwersytetach, powo³anie studiów doktoranckich w Instytucie Historii Nauki PAN. „Zdumieniem ogarnia postêpuj±cy obecnie upadek takich badañ [kopernikañskich] w Polsce – pisze Kokowski – zatracanie wiedzy o Koperniku jako kulturowym symbolu, z którego Polska jest s³ynna na ca³ym ¶wiecie”.

(fig)

Ocena nauczania

Sytuacja szkolnictwa wy¿szego w dobie globalizacji podlega coraz dok³adniejszej ocenie wywo³anej przez stale rosn±c± liczbê rekrutowanych studentów i coraz wiêksze koszty edukacji. Badaniu – jak czytamy w najnowszym numerze „International Higher Education” (nr 56, lato 2009) – poddawane s± przede wszystkim dwa elementy: rzeczywisty stan wiedzy studentów oraz jako¶æ us³ug edukacyjnych im ¶wiadczonych. Choæ jak dot±d nie osi±gniêto porozumienia co do sposobu oceniania procesu nauczania, potrzeba wykszta³cenia pewnego standardu jest oczywista.

Omawiane obawy doprowadzi³y do uruchomienia pilota¿owego programu Organizacji Bezpieczeñstwa i Wspó³pracy w Europie pod nazw± Assesment of Higher Education Learning Outcomes. Ma on za zadanie poddaæ analizie szereg metod oceniania oraz ich wiarygodno¶æ w kontek¶cie miêdzynarodowym. Aby wnie¶æ swój wk³ad do debaty na temat oceny nauczania w wy¿szych uczelniach, autorzy artyku³u: Jeannie Kim (koordynator programu w Social Science Research Council), Josipa Roksa (adiunkt w Departamencie Socjologii Uniwersytetu Virginia), Richard Arum (profesor socjologii i edukacji Uniwersytetu Nowego Jorku) opisuj± dwie z najbardziej powszechnych metod stosowanych w Stanach Zjednoczonych.

National Survey of Student Engagement (NSSE) s³u¿y ocenie stopnia wykszta³cenia studentów i ich osobistego rozwoju w okresie studiów. Ankieta ta jest oparta na za³o¿eniu, ¿e wszelka aktywno¶æ studentów w trakcie studiów jest istotna dla procesu ich kszta³cenia i rozwoju. W zwi±zku z tym skupia siê na uczestnictwie studentów w ró¿norodnych zajêciach, kwalifikacjach zdobytych na dodatkowych kursach, wspó³pracy z kadr± akademick±. Studenci proszeni s± o wskazanie (na skali 1-4), w jakim stopniu zdobyte w uczelni do¶wiadczenia wp³ynê³y na rozwój ich umiejêtno¶ci krytycznego i analitycznego my¶lenia oraz przejrzysto¶ci i efektywno¶ci pisania. Szko³y wykorzystuj± tê ankietê, by uzyskaæ wskazówki, jak wzbogaciæ do¶wiadczenia studentów, a tym samym wp³yn±æ na optymalno¶æ nauczania.

NSSE jest ³atwym i tanim sposobem pozyskiwania informacji. Ankiety przeprowadzane w¶ród studentów mog± byæ warto¶ciowym i istotnym, choæ – jak uwa¿aj± autorzy – niekoniecznie rozstrzygaj±cym ¼ród³em informacji. To, ¿e analiza nauczania oparta jest na subiektywnych ocenach studentów, mo¿e budziæ w±tpliwo¶ci. Czy studenci potrafi± celnie zidentyfikowaæ i zdefiniowaæ umiejêtno¶ci krytycznego my¶lenia, czy te¿ ³atwo¶æ uczenia siê? Co wiêcej, czy studenci potrafi± obiektywnie oceniæ swoje sukcesy w uczeniu siê?

W odró¿nieniu od NSSE Collegiate Learning Assessment (CLA) stara siê mierzyæ efekty nauczania bezpo¶rednio. W ramach CLA sprawdzane s± m.in.: umiejêtno¶æ krytycznego my¶lenia i rozumowania analitycznego, umiejêtno¶æ rozwi±zywania problemów, skuteczno¶æ pisemnego komunikowania.

Obecnie CLA opiera siê na studentach uczelni, które wyrazi³y chêæ przyst±pienia do programu. Istnieje obawa, ¿e objête nim placówki bêd± przyk³ada³y wiêksz± wagê do odpowiedniego trenowania studentów – tak, by osi±gali lepsze wyniki ni¿ studenci innych uczelni, zaniedbuj±c jednocze¶nie umiejêtno¶ci, które nie s± mierzone przez CLA. Program ten, jak czytamy, jest postrzegany jako warto¶ciowy, jednak¿e nieskuteczny w ocenie ca³okszta³tu uniwersyteckiego do¶wiadczenia naukowego.

Obecne wyzwania dotycz±ce oceniania procesu nauczania w szkolnictwie wy¿szym nie s± nowym zjawiskiem. Od dawna poszukiwana jest skuteczna metoda, która uwzglêdnia³aby niew±tpliwie prawdziwe za³o¿enia, ¿e sam fakt bycia ocenianym wp³ywa na zachowanie w³adz uczelni, kadry naukowej i administracyjnej, a tak¿e studentów i ich rodziców.

Katarzyna Krzy¿anowska

Od specjalizacji do atomizacji

Kwartalnik „Ethos” po¶wiêca ca³y podwójny numer jednemu tematowi: Koniec misji uniwersytetu? Kilka dekad temu pytanie takie by³oby niezrozumia³e – czytamy w odredakcyjnym wstêpie. „Wykszta³cenie uniwersyteckie mia³o charakter elitarny – absolwent takiej uczelni nie by³ po prostu specjalist± w zakresie okre¶lonej dyscypliny, obok wykszta³cenia specjalistycznego otrzymywa³ bowiem formacjê intelektualn±, pozwalaj±c± mu widzieæ jego w³asn± specjalizacjê w kontek¶cie ca³o¶ci wiedzy”. „Odrzucenie klasycznego curriculum i wprowadzenie w jego miejsce studiów cz±stkowych oraz arbitralne ³±czenie przedmiotów w ramach ró¿nego rodzaju kursów odebra³o studentom i przysz³ym absolwentom mo¿liwo¶æ postrzegania wiedzy jako ca³o¶ci”. Miejsce filozofii i teologii zajê³y ideologie: feminizm, równouprawnienie, ekologia. Uniwersytety straci³y niezale¿no¶æ, „staj±c siê narzêdziami w rêkach ró¿nego rodzaju grup”. Przemiany polega³y te¿ na porzuceniu tradycyjnej struktury uniwersytetu. Integracja europejska wymog³a uniformizacjê szkolnictwa wy¿szego. Narzekamy na biurokratyzacjê uczelni i konieczno¶æ podporz±dkowania badañ zapotrzebowaniom podmiotów zewnêtrznych, które mog± je sfinansowaæ. Wiedzê traktuje siê instrumentalnie, jako narzêdzie s³u¿±ce celom praktycznym. Uniwersytet „przekszta³ca siê w wielokierunkow± szko³ê zawodow±, preferuj±c± w±skie, praktyczne specjalizacje w miejsce tradycyjnej formacji ogólnohumanistycznej” – pisze redakcja „Ethosu”. „Przekazywana studentom wiedza ma charakter zatomizowany, nie zostaje osadzona w jakiejkolwiek – niekoniecznie teologicznej – perspektywie antropologicznej”. „Dzi¶ studiuj± wszyscy, bez wzglêdu na zainteresowania, predyspozycje czy poziom intelektualny”.

W tym numerze warto zwróciæ szczególn± uwagê na artyku³y: Agnieszki Lekkiej Kowalik Uniwersytet na rynku us³ug edukacyjnych – szansa czy klêska? i Tadeusza Lutego Na czym polega dzisiaj autonomia uczelni wy¿szej?

(fig)
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje