Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje





Przepisy i praktyka dotycz±ca rekrutowania na studia powoduj± w uczelniach w±tpliwo¶ci, liczne skargi kandydatów i wskazuj± na potrzebê ich gruntownego przemy¶lenia.

Rekrutacja prawnie nieco „trudna”

Marcin Cha³upka

Prawo do studiów finansowanych z bud¿etu pañstwa – a nawet sam status studenta (czy doktoranta), jako uprawniaj±cy do pomocy materialnej finansowanej ze ¶rodków publicznych – powinny byæ przyznawane i odbierane na podstawie jasnych i jednolitych w skali kraju przes³anek. Tymczasem przepisy i praktyka dotycz±ca rekrutowania na studia (tak¿e doktoranckie) powoduj± w±tpliwo¶ci w uczelniach, liczne skargi kandydatów i wskazuj± na potrzebê ich gruntownego przemy¶lenia.

Kolejny sezon rekrutacyjny mamy za sob±. Student to ma klawe ¿ycie – mo¿na by zawo³aæ za Andrzejem Waligórskim. Nie do¶æ, ¿e ma prawo do stypendiów i zni¿ek komunikacyjnych, to nadal 1/3 polskich studentów korzysta ze studiów op³acanych przez podatników. Konstytucyjne prawo do nauki w zakresie studiów wy¿szych doprecyzowuje ustawa z 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wy¿szym (zw. dalej: ustaw±). Wed³ug art. 4 ust. 1 tej ustawy: „Uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego dzia³ania na zasadach okre¶lonych w ustawie”, a jej art. 6 ust. 1 mówi wprost, i¿: „Uczelnia ma w szczególno¶ci prawo do (…) ustalania warunków przyjêcia na studia”. ¬ród³em tych regulacji s± przepisy Konstytucji RP, wg której: „Zapewnia siê autonomiê szkó³ wy¿szych na zasadach okre¶lonych w ustawie”. Jednocze¶nie Konstytucja stanowi, i¿ „W³adze publiczne zapewniaj± obywatelom powszechny i równy dostêp do wykszta³cenia”. Jak wiêc pogodziæ konstytucyjny obowi±zek równego dostêpu do studiów (i zwi±zanych z nimi ¶wiadczeñ) z wynikaj±cym – tak¿e z konstytucyjnej zasady autonomii uczelni – ustawowym jej prawem do „ustalania warunków przyjêcia na studia”?

Podwójne „warunkowanie”

Kluczowy dla tego zagadnienia jest art. 169 ustawy. W ust. 1 okre¶la jednolite dla ca³ego kraju warunki brzegowe, tj.: „Do odbywania studiów w uczelni mo¿e byæ dopuszczona osoba, która ma: 1) ¶wiadectwo dojrza³o¶ci – w przypadku ubiegania siê o przyjêcie na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie, 2) tytu³ magistra, licencjata, in¿yniera lub równorzêdny a ponadto spe³nia warunki okre¶lone na podstawie ust. 2 – w przypadku ubiegania siê o przyjêcie na studia drugiego stopnia oraz – dla wszystkich przypadków – spe³nia warunki rekrutacji ustalone przez uczelniê”.

Co z tego wynika? Choæ w przypadku rekrutacji na oba stopnie uczelnia ma prawo ustalaæ warunki rekrutacji, to – ponadto i jedynie w ramach tej na studia drugiego stopnia – uczelnia ma prawo wprowadzania (w trybie tzw. uchwa³y rekrutacyjnej jej senatu) warunków przyjêcia na studia innych ni¿ samo posiadanie tytu³u zawodowego. S± wiêc owe warunki czym¶ innym ni¿ ujête w art. 169 ust. 1 in fine „warunki rekrutacji” (nazwijmy je: „formalne” i zaliczmy do nich np. konieczno¶æ poddania siê odpowiedniej procedurze ustalonej przez uczelniê, choæ ju¿ niekoniecznie przez jej senat). Wiêcej o owych warunkach (nazwijmy je: „merytorycznymi”) mówi ust. 2 rozwa¿anego artyku³u, gdzie czytamy: „Senat uczelni ustala warunki i tryb rekrutacji oraz formy studiów na poszczególnych kierunkach. Uchwa³ê podaje siê do wiadomo¶ci publicznej nie pó¼niej ni¿ do dnia 31 maja roku poprzedzaj±cego rok akademicki, którego uchwa³a dotyczy, i przesy³a ministrowi w³a¶ciwemu do spraw szkolnictwa wy¿szego”. Przyk³adem takowych jest wskazanie – wg art. 169 ust. 3 – „jakie wyniki egzaminu maturalnego stanowi± podstawê przyjêcia na studia”. Tylko te ustalone przez senat warunki mog± byæ, wg art. 169 ust. 8, „podstaw± odwo³ania”, o czym wiêcej za chwilê.

Granice rekrutacyjnej swobody

Skoro kompetencje okre¶lania wymogów przyjêcia na studia rangi równowa¿nej warunkowi posiadania tytu³u zawodowego albo ¶wiadectwa dojrza³o¶ci przyznano senatowi ka¿dej uczelni, nie ma przeszkód ustawowych, by w ka¿dej uczelni okre¶lono je inaczej. Czy jednak uczelnia ma tu zupe³n± dowolno¶æ? Czy w przypadku rekrutacji na studia drugiego stopnia uczelnia mo¿e okre¶laæ, absolwenta jakiego kierunku lub uczelni przyjmie na studia drugiego stopnia, a jakiemu przyjêcia odmówi? Czy wprowadzenie uchwa³± rekrutacyjn± senatu warunku w postaci „posiadania niebieskich oczu” lub „urodzenia siê w promieniu 10 km od uczelni” bêdzie realizacj± konstytucyjnie chronionej zasady autonomii? Czy mo¿e s± jakie¶ granice swobody ustalania warunków rekrutacji na studia drugiego stopnia w uchwale rekrutacyjnej senatu?

Spytajmy dalej – czy istniej± jakie¶ granice ustalania warunków rekrutacji na oba stopnie studiów, o jakich mowa w ostatnim wersie art. 169 ust. 1 ustawy? W szczególno¶ci, czy uczelnia publiczna ma prawo dowolnie wybieraæ, kogo kszta³ci, czy te¿ ma obowi±zek podejmowaæ kszta³cenie ka¿dego, kto spe³nia pewne jednolicie i ustawowo okre¶lone wymogi? Z takim pytaniem do rzecznika praw obywatelskich zwróci³ siê Parlament Studentów RP. Bior±c pod uwagê konieczno¶æ zderzenia konstytucyjnych warto¶ci prawa do kszta³cenia i autonomii uczelni, odpowied¼ mo¿e byæ interesuj±ca.

„Podstawa przyjêcia” na studia a „warunki rekrutacji”

Kolejnym wartym rozwa¿enia problemem jest relacja miêdzy „warunkami przyjêcia na studia” a „podstaw± decyzji” w sprawie tego przyjêcia. Otó¿ kolejny ustêp analizowanego art. 169 stanowi: „Podstawê przyjêcia na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie stanowi± wyniki egzaminu maturalnego. Senat uczelni ustala w trybie okre¶lonym w ust. 2, jakie wyniki egzaminu maturalnego stanowi± podstawê przyjêcia na studia”. Mamy wiêc pierwsz±, na³o¿on± na uczelnie, „antydowolno¶ciow±” barierê, jednak jej rozumienie mo¿liwe jest co najmniej dwuznacznie. Mo¿na bowiem uznaæ, ¿e warunki okre¶lane przez uczelnie w trybie art. 169 ust. 1−2 nie mog± naruszyæ zasady podstawowego znaczenia wyników egzaminu maturalnego. Innymi s³owy: uczelniane warunki mog± stanowiæ „selektor drugiego rzêdu”, narzêdzie wyboru spo¶ród tych kandydatów, którzy spe³niaj± jednolite wymagania oparte na wynikach egzaminu. Np. na akademiê sztuk piêknych przyjmujemy – z grupy posiadaczy okre¶lonej ¶redniej maturalnej – tylko tych, którzy maj± zdolno¶ci plastyczne.

Mo¿liwe jest jednak rozumienie odwrotne, wedle którego uczelnia mo¿e ustalaæ dowolne warunki, tak¿e o pierwotnym wobec wyników egzaminu maturalnego znaczeniu, a dopiero spo¶ród spe³niaj±cych je kandydatów selekcjonowaæ przyjêtych na podstawie wyników matury. Przyk³ad: na akademiê wychowania fizycznego rozwa¿amy przyjêcie tylko kandydatów spe³niaj±cych warunki testu sprawno¶ciowego. Nastêpnie spo¶ród tych – na podstawie ¶redniej wyników matury – wybieramy przyjêtych. Wedle tej drugiej interpretacji dopuszczalne by³oby budz±ce poczucie niesprawiedliwo¶ci wymaganie (w randze uchwalonego przez senat warunku), i¿ uczelnia rekrutuje jedynie spo¶ród osób posiadaj±cych „now± maturê”, tak zakre¶laj±c przedmioty wymagane dla wyliczenia wyników egzaminu maturalnego, ¿e kandydaci ich niezdaj±cy albo „starzy maturzy¶ci” nie s± w ogóle brani pod uwagê, albo odwrotnie – dyskryminowanie posiadaczy „nowej matury” tu¿ po jej wprowadzeniu.

Takie praktyki stanowi³y przedmiot krytyki rzecznika praw obywatelskich oraz inspiracjê dla ministra w³a¶ciwego ds. szkolnictwa wy¿szego, by zwróciæ siê do rektorów listem z 24 stycznia 2005 r. (DSW.R−4122/12/05) „aby uchwalaj±c zasady przyjêæ na kolejny rok akademicki uwzglêdniæ uwagi krytyczne kierowane pod adresem tych ustaleñ dotycz±cych roku akademickiego 2005/2006, które odbiegaj± od oczekiwañ m³odzie¿y – kandydatów ze ¶wiadectwem dojrza³o¶ci uzyskanym w systemie „nowej matury”. Dotyczy to miêdzy innymi tych kryteriów przyjêæ, które w postêpowaniu kwalifikacyjnym na dany kierunek studiów nie uwzglêdniaj± wyników uzyskanych na egzaminie maturalnym”.

Na tle tego zjawiska powsta³ postulat wydzielania dwóch kurii: dla kandydatów na studia ze „star±” i „now±” matur±, by rywalizowali oni o miejsca na studiach podzielone proporcjonalnie do liczebno¶ci obu grup kandydatów z konkurentami o tych samych „re¿imach maturalnych”. Nie sposób bowiem odmówiæ prawa ubiegania siê o przyjêcie na studia 40−latkowi tylko dlatego, ¿e nie ma na swoim ¶wiadectwie dojrza³o¶ci oceny z przedmiotu, jakiego dzi¶, wobec 99 proc. kandydatów posiadaj±cych tak±, wymaga uczelnia.

Co na to s±dy?

Prawo swobody wyboru przez uczelniê kandydata na studia, jako niepodlegaj±ce kontroli s±dowo−administracyjnej, potwierdzi³ Wojewódzki S±d Administracyjny w wyroku z 8 grudnia 2006 r. (I SA/Wa 1657/06LEX nr 320565), mówi±c: „Poza kognicj± s±du administracyjnego pozostaj± zagadnienia dotycz±ce przyjêtych przez uczelniê zasad naboru kandydatów na studia, wyra¼nie niekorzystnych dla osób posiadaj±cych tzw. star± maturê oraz nieskorzystanie przez uczelniê z mo¿liwo¶ci przewidzianych w art. 169 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wy¿szym”. Tak¿e pozytywna dyskryminacja, polegaj±ca na zapewnianiu pierwszeñstwa na studiach drugiego stopnia w³asnym absolwentom przed absolwentami innych uczelni, nawet z lepszymi wynikami studiów mierzonymi w warto¶ciach bezwzglêdnych (¶rednia ocen), wydaje siê „broniæ” w ¶wietle regulacji ustawy.

Czy jednak praktyka uczynienia z „edukacyjnego pochodzenia” podstawy przyjêcia na studia stacjonarne w uczelni publicznej (wiêc finansowane g³ównie przez podatnika) obroni siê przed zarzutem niekonstytucyjno¶ci przepisu ustawy, na jakim jest oparta? Warto przypomnieæ za WSA w Olsztynie (II SA OI 770/08) stanowisko Trybuna³u Konstytucyjnego: „Uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swego dzia³ania. Konsekwencj± przyznanej autonomii jest m.in. swoboda uczelni wy¿szych w ustalaniu konkretnych zasad i kryteriów rekrutacji na poszczególnych kierunkach. Tak wiêc na zasadach i w trybie okre¶lonym w ustawie ma prawo do ustalania warunków przyjêæ na studia. Zgodnie za¶ z tre¶ci± art. 169 ust. 2 ustawy, tryb rekrutacji ustala w drodze uchwa³y senat uczelni wy¿szej. Jednak – co podkre¶li³ Trybuna³ Konstytucyjny w swoim wyroku z  5 pa¼dziernika 2005 r. SK 39/05 – w demokratycznym pañstwie prawa, wewnêtrzny porz±dek prawny spo³eczno¶ci autonomicznej nie mo¿e wykraczaæ poza ramy okre¶lone w Konstytucji oraz w ustawie. Autonomia uczelni wy¿szych nie jest bowiem nieograniczona. Co za tym idzie, swoboda w okre¶laniu zasad rekrutacji na poszczególnych kierunkach nie mo¿e stanowiæ przes³anki usprawiedliwiaj±cej stosowanie praktyk dyskryminacyjnych lub faworyzuj±cych w stosunku do wybranej grupy kandydatów na studia wy¿sze”.

Marcin Cha³upka, ekspert prawa szkolnictwa wy¿szego, www.chalupka.pl
Czê¶æ drug± artyku³u, dotycz±c± rekrutacji doktorantów, opublikujemy w kolejnym numerze.

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje