Wspólny projekt dwóch absolwentek architektury z Politechniki Wrocławskiej i Politechniki Warszawskiej zdobył pierwszą nagrodę w międzynarodowym konkursie Hangar Ticinum. Dawnemu hangarowi hydroplanów we włoskiej Pawii dały drugie życie.
Celem konkursu organizowanego przez TerraViva Competitions było przywrócenie świetności dawnego hangaru znajdującego się nad rzeką Ticinum w Pawii — małej włoskiej miejscowości znanej z uniwersytetu, lokalnych potraw i wina oraz bogatej oferty kulturalnej. To najbardziej charakterystyczny dla tego miejsca obiekt zaprojektowany przed stu laty przez młodego włoskiego architekta — Giuseppe Pagano.
Hangar Idroscalo pełni funkcję bramy do tej włoskiej miejscowości. Historycznie był przystankiem hydroplanów, zapewniał transfer ludzi do miasta. Celem autorek zwycięskiego projektu „The house of light” – Pauliny Góreckiej i Pauliny Pawlikowskiej, absolwentek Wydziałów Architektury Politechniki Warszawskiej i Politechniki Wrocławskiej – było ponowne wprowadzenie życia do opuszczonego budynku, jednak z poszanowaniem jego historii.
Hangar stoi na silnej betonowej platformie. Konstrukcja budynku jest solidna, jednak wypełnienie ścian z cegieł uległo zniszczeniu. Nasz projekt zakładał usunięcie zniszczonych cegieł z konstrukcji ścian i zastąpienie ich szklanymi pustakami. Zabieg ten umożliwił wpuszczenie światła do wnętrza budynku za dnia, a wypuszczenie go nocą. Dzięki temu Idroscalo staje się ponownie punktem orientacyjnym na mapie miasta, przyciągając odwiedzających ciekawą formą, a nocą, niczym latarnia, zapraszając ludzi ze wszystkich stron – tłumaczą laureatki głównej nagrody.
W ich zamierzeniu hangar miałby się stać po przebudowie nową platformą kulturalną, społeczną i widokową miasta, przyciągającą szerszą publiczność. Szyny do holowania hydroplanów zostały przekształcone na schody prowadzące do rzeki. Konstrukcja schodów została wciągnięta do wnętrza budynku, tworząc w ten sposób nową hierarchię przestrzeni — umożliwiającą różnorodne aktywności. Schody staną się widownią teatru, pozwalającą na wejście na taras będący doskonałym punktem widokowym na rzekę i uprawiane na niej sporty wodne.
Forma projektowanego budynku nawiązuje do typologii teatru szekspirowskiego. Schody przy elewacji i tarasy okalają przestrzeń centralną, która jest platformą z elementami mobilnymi. Ruchome elementy umożliwiają otrzymanie różnych konfiguracji scena-widownia, a także utworzenie przestrzeni warsztatowej. Przedstawienia mogłyby się odbywać na tle otwartej przestrzeni zewnętrznej z widokiem na rzekę.
Oryginalna konstrukcja kratownic i kurtyny umożliwia organizację spektakli teatralnych na tle rzeki, instalację świateł i dekoracji. Odwiedzający budynek tworzą grę cieni na fasadzie, przez co sami stają się uczestnikami przedstawienia i częścią The house of light — podsumowują autorki.
MK, źródło: PW, www.architekturaibiznes.pl
