Dwóch Polaków znalazło się w gronie Głównych Doradców Naukowych Komisji Europejskiej na lata 2025–2030. Skład wybrano na podstawie rekomendacji niezależnego komitetu identyfikacyjnego.
Główni Doradcy Naukowi (Chief Scientific Advisors) działają w ramach Mechanizmu Doradztwa Naukowego (Scientific Advice Mechanism) Komisji Europejskiej. Mają za zadanie dostarczać wysokiej jakości, terminowych i niezależnych ekspertyz na każdy temat (również politycznych), które Kolegium Komisarzy i Parlament Europejski uznają za niezwykle ważne. Ich rekomendacje mają służyć wsparciu w tworzeniu polityk i legislacji opartych na wiedzy naukowej. Po raz pierwszy ciało to powołano w 2015 r. Od tamtej pory Komisji Europejskiej doradzało 16 ekspertów, którzy również po zakończeniu kadencji pozostają aktywni w obszarze doradztwa naukowego.
Tylko jeden polski naukowiec zasiadał dotąd w tym elitarnym gronie. W latach 2015–2020 członkiem CSA był prof. Janusz Bujnicki, ekspert w dziedzinie biologii strukturalnej, kierujący Laboratorium Bioinformatyki i Inżynierii Białka w Międzynarodowym Instytucie Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie. Wśród siedmiorga Głównych Doradców Naukowych na lata 2025–2030 znalazło się kolejnych dwóch Polaków: prof. Rafał Łukasik z Sieci Badawczej Łukasiewicz oraz prof. Adam Izdebski z Instytutu Geoantropologii im. Maxa Plancka w Jenie.
Prof. Rafał Łukasik to ekspert w dziedzinie inżynierii chemicznej, autor ponad 130 publikacji i pięciu patentów. Przez niemal 20 lat pracował w instytucjach badawczych w Portugalii. Obecnie jest dyrektorem Departamentu Badań i Innowacji Sieci Badawczej Łukasiewicz. Pełni także funkcję członka zarządu EARTO oraz doradza m.in. Polskiej Akademii Nauk, Dyrekcji Generalnej ds. Badań Naukowych i Innowacji (DG RTD) oraz samej Komisji Europejskiej. W kwietniu został członkiem Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Prof. Adam Izdebski od siedmiu lat kieruje grupą badawczą Palaeo-Science & History w Instytucie Geoantropologii im. Maxa Plancka w Jenie. Wcześniej był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Warszawskim i Princeton. Specjalizuje się w ekologii człowieka, historii środowiskowej i badaniach nad historią chorób. Jego interdyscyplinarne projekty obejmują zagadnienia zmian klimatu, pandemii, bioróżnorodności oraz zależności między rozwojem gospodarczym a ekologią w długim horyzoncie czasowym. W ub.r. zdobył ERC Synergy Grant – jego projekt ma dać odpowiedź na pytanie, dlaczego ten sam patogen wywołuje różne skutki biologiczne i społeczne w zależności od kontekstu, w którym przebiega epidemia.
MK, źródło: academia.pan.pl
