Artykuł wymaga uzupełnienia

Jedną z podstawowych wartości w działalności naukowej jest prawo do swobodnej dyskusji i krytyki. Wymaga się jednak przy tym uczciwości i rzetelności sine ira et studio. Nie wątpię, że te pojęcia są Panu dr. Wrońskiemu znane, ale w jego artykule tak poniosła go dziennikarska swada, że ich potrzeby nie zauważył. Powoduje to, że w wielu miejscach swego tekstu, przedstawiając niewątpliwe fakty, formułuje również stwierdzenia oparte na domniemaniach i informacjach zasłyszanych, niekiedy ocierających się o pomówienia.

Artykuł zawiera prawdy i półprawdy, wymaga więc uzupełnienia. Centralną jego postacią jest Pan dr Nguyen Dinh Hoan, pracownik Uniwersytetu Górniczo-Geologicznego w Hanoi, wypada więc przybliżyć czytelnikom jego sylwetkę. Przebywał on w 1999 roku w AGH na rocznym stażu naukowym. Po jego zakończeniu podjął decyzję o przygotowaniu w Polsce rozprawy habilitacyjnej, na podstawie której mógłby wystąpić do Rady Wydziału Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Była to jego prywatna decyzja. Pozostał w związku z tym w Polsce na własny koszt, utrzymując się z doraźnej pracy zarobkowej. Nie zostało mu udostępnione biurko w AGH (jak pisze Pan dr Wroński), bo Katedra Geologii Kopalnianej, w której początkowo przebywał na stażu, takiego wolnego miejsca nie posiadała (i nadal nie posiada). Pomoc ze strony uczelni (katedry) ograniczała się do użyczenia mu około 1 ryzy papieru (obecnie o wartości 12,5 zł) i umożliwienia skorzystania z komputera (przewidzianego do spisania z inwentarza). Mieściła się ona, w moim pojęciu, w granicach zwykłej koleżeńskiej życzliwości. Pomoc ta umożliwiła mu napisanie trzech artykułów (jeden z nich czeka jeszcze na opublikowanie) i tekstu rozprawy habilitacyjnej. Poza tym Pan dr Nguyen Dinh Hoan nie korzystał ze strony uczelni z żadnych świadczeń. Wszczęcie przewodu habilitacyjnego nastąpiło z inicjatywy Pana Nguyen Dinh Hoana, co było jego samodzielną, suwerenną decyzją. Decyzją Rady Wydziału zostałem powołany na recenzenta przedłożonej rozprawy. Swój pogląd na temat rozprawy i dorobku pana dr. Nguyen Dinh Hoana przedstawiłem w recenzji. Rozprawa swą treścią, objętością i sposobem ujęcia przedstawionego zagadnienia odbiegała od zwyczajowo prezentowanych. Trudności językowe jej autora sprawiły, że jest ona oszczędna w słowach, pozbawiona uczonego bełkotu, obecnego w wielu rozprawach. Nie jest to niewątpliwie rozprawa bardzo dobra w rozumieniu zwyczajowym, ale może być porównywana z takimi, jakie CK w ostatnich latach oceniła pozytywnie. Jej wartość w moim przekonaniu polega na:

• Zaproponowaniu oryginalnej metodyki rozpoznawania złóż wapieni, zmuszającej do rewizji tradycyjnych poglądów na metody rozpoznawania złóż;
• Zaproponowaniu prostego sposobu waloryzacji złóż (w myśl tego wzoru podjęte zostały prace nad waloryzacją złóż kopalin w Polsce);
• Przedstawieniu złóż kopalin węglanowych Wietnamu w ujęciu monograficznym, które jest pierwszym ujęciem tego zagadnienia (wbrew domniemaniu Pana dr. Wrońskiego nie ma bogatej literatury francuskiej na ten temat, na którą powinien powołać się habilitant. Mam w tym zakresie niejaką wiedzę, jako specjalista w zakresie dokumentowania złóż, dwukrotnie zapraszany przez ESCAP [UN Economic and Social Commission on Asia and the Pacific] do Bangkoku i jako członek zespołu roboczego ds. międzynarodowej klasyfikacji zasobów ONZ. Można też przekonać się o tym na podstawie publikacji ESCAP, dotyczących bazy zasobowej krajów Azji.).

Rozprawę Pana dr. Nguyen Dinh Hoana oceniałem przez pryzmat swoich zainteresowań i doświadczeń naukowych i zawodowych, przede wszystkim z punktu widzenia jej użyteczności, a nie elegancji nic nie wnoszącego, choć uczonego wywodu. Być może w swojej opinii na jej temat mylę się, nawet głęboko. Zwłaszcza że mam 67 lat, o czym nie omieszkał poinformować Czytelników Pan dr Wroński. Przypomina zatem, że mój wiek i, być może, tytuł profesora upoważniają do sklerozy i demencji. Errare humanum est... Ale po to właśnie ustanowiono rygorystyczny tryb nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego i powołano do życia Centralną Komisję ds. Tytułu i Stopni Naukowych jako organ niezależny, by podejmowane decyzje nie były formułowane na podstawie opinii indywidualnych i by były eliminowane te, które uznane zostaną za błędne i niewłaściwe. Niedługo ustąpię miejsca młodszym kolegom, rozmówcom Pana Marka Wrońskiego, którzy są „przed profesurą belwederską” i którzy nie zabierali w tej sprawie głosu, gdyż twierdzą, że „jak podskoczymy, to na senacie nas utrącą”. Żywię nadzieję, że ich wiedza zrekompensuje im brak odwagi cywilnej.

Nieprawdą jest natomiast, jakobym (wraz z dziekanem Wydziału) „naciskał” na Radę Wydziału w celu przyjęcia rozprawy habilitacyjnej. Natomiast jest prawdą, że na Radzie Wydziału starałem się przedstawić jej członkom sylwetkę Pana dr. Nguyen Dinh Hoana i te cechy jego osoby i te wartości jego rozprawy, które, moim zdaniem, upoważniały do nadania mu stopnia doktora habilitowanego. Jako promotor jego pracy doktorskiej oraz uczestnik wielu rozmów miałem możność zorientować się w jego wiedzy i przygotowaniu zawodowym, co uznałem za wystarczające dla oceny jego dorobku, przedstawianego w publikacjach w języku wietnamskim. Powołanie recenzenta z Wietnamu miało dodatkowo zapewnić poprawność oceny dorobku habilitanta. Po mojej pozytywnej ocenie jego rozprawy i wniosku, że spełnia warunki niezbędne do ubiegania się o stopień doktora habilitowanego, inne stanowisko byłoby z mojej strony nieuczciwe.

Niezmiernie ciekawe jest skojarzenie przewodu habilitacyjnego Pana dr. Nguyen Dinh Hoana z wizytą prezydenta Wietnamu w Polsce, o której dowiedziałem się z artykułu Pana Marka Wrońskiego. Boleję nad bezmiarem mojej ignorancji i mogę tylko liczyć w tej kwestii na życzliwe współczucie Czytelników.

Publikacja artykułu Pana dr. Wrońskiego przed rozpatrzeniem sprawy przez CK, niezależnie od jej werdyktu, musi być postrzegana jako próba manipulacji Komisją, gdyż w sposób nieunikniony może zaważyć na jej opinii. Zdziwić się można także, że w trakcie trwania postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego na jego publikację zdecydowała się redakcja „Forum Akademickiego”, które mieni się wyrazicielem opinii środowiska naukowego. W ten sposób został narażony na szwank wysoki autorytet CK, jako niezależnego organu kontroli i nadzoru nad działalnością naukową, o którego niepodważalność powinno dbać środowisko naukowe.

Prof. dr hab. inż. Marek Nieć