Wy¿sze wykszta³cenie - pisa³ w 1990 roku legendarny Clark Kerr, emerytowany prezydent Uniwersytetu Kalifornijskiego i ¶wiatowy autorytet w dziedzinie edukacji - winno sprostaæ wyzwaniom globalnej konkurencji, przed jakimi stoi nasz kraj. Nasz system przyci±ga wiêcej talentów z szerszych obszarów spo³eczeñstwa ani¿eli jakikolwiek z naszych rywali; dostarczamy te¿ najlepszego treningu na najwy¿szych poziomach osi±gniêæ intelektualnych i badawczych na ca³ym ¶wiecie. Poprawa wy¿szego wykszta³cenia winna zmierzaæ ku ogólnej poprawie i ulepszeniu stanu naszego. Twierdzenie to daje wyraz przekonaniu, i¿ istnieje ¶cis³y zwi±zek pomiêdzy jako¶ci± narodowego systemu wy¿szego wykszta³cenia (zapewnianego kompleksowo przez politykê pañstwa, administracji terytorialnej i aktorów niepañstwowych) a jako¶ci± spo³eczeñstwa. Innymi s³owy, dobre i nowoczesne spo³eczeñstwo zale¿y od jako¶ci wy¿szego wykszta³cenia, jakie zapewnia ono swoim obywatelom.
Dodatkowo, z badañ i analiz politycznych prowadzonych w koñcu ubieg³ego stulecia wynika jasno, i¿ wy¿sze wykszta³cenie jest t± dziedzin± ¿ycia spo³ecznego, która wyj±tkowo szybko reaguje na przemiany demograficzne oraz na zmieniaj±ce siê agendy polityczne. Zwiêkszaj±ce siê zapotrzebowanie na wy¿sze wykszta³cenie w zaawansowanych pañstwach ¶wiata wynika³o w minionych latach z szeregu nowych jako¶ciowo procesów: ze wzrostu naturalnego (roczniki wy¿u demograficznego, tzw. baby-boom), ze wzrostu imigracyjnego, ze zmian w polityce spo³ecznej i ustawodawstwa gwarantuj±cego bezp³atne lub czê¶ciowo bezp³atne studia dla wybranych grup obywateli (np. dla ¿o³nierzy powracaj±cych ze s³u¿by wojennej lub kobiet samotnie wychowuj±cych dzieci), ze wzrastaj±cego spo³ecznego poziomu wymagañ kwalifikacji i ze zmiany modelu aspiracji kulturowych w spo³eczeñstwie oraz z szybko postêpuj±cej pluralizacji i dywersyfikacji systemu szkolnictwa wy¿szego, który dostosowywa³ swoje instytucje do zmieniaj±cej siê struktury spo³ecznej.
Zjawisko i procesy akredytacji uniwersyteckiej, zw³aszcza w USA, nale¿y w tym kontek¶cie rozpatrywaæ jako d±¿enie do instytucjonalnego zapewnienia standaryzowanej jako¶ci kszta³cenia i jako próbê dostarczenia uniwersalnego instrumentu, pozwalaj±cego z jednej strony na zestrojenie indywidualnych potrzeb edukacyjnych z mo¿liwo¶ciami rynkowymi, a z drugiej strony na demokratyzacjê procesu kszta³cenia. We wspó³czesnej Ameryce, gdzie istnieje wielo¶æ form organizacyjnych wy¿szego wykszta³cenia, rozmaito¶æ sposobów finansowania studiów oraz ró¿nice w wysoko¶ci kosztów pobieranych przez uczelnie i faktycznie ponoszonych przez studenta, a tak¿e gdzie istnieje wynikaj±ca z ducha przedsiêbiorczo¶ci kapitalistycznej swoboda zak³adania i prowadzenia instytucji edukacyjnych, w tym tak¿e instytucji na poziomie policealnym, akredytacja jest instrumentem nale¿±cym do sfery przezroczysto¶ci (transparency) ¿ycia publicznego, który pozwala podmiotowi spo³ecznemu, to znaczy studentowi i jego rodzinie, na podejmowanie rynkowo racjonalnych decyzji oraz na egzekwowanie praw obywatelskich w zakresie dostêpu do wy¿szego wykszta³cenia. Akredytacja pozwala tak¿e podmiotowi edukacyjnemu, to znaczy uczelni, na budowanie zaufania spo³ecznego nie dziêki metodom marketingowym, ale dziêki zespo³owi kryteriów etycznych, merytorycznych i jako¶ciowych.
Edukacja, zw³aszcza w zakresie kszta³cenia policealnego, na poziomie cyklu pierwszego (baka³arza), drugiego (magistra) i trzeciego (doktorat lub tytu³ zawodowy), nie jest dziedzin± przemys³u, ale strategiczn± dziedzin± ¿ycia publicznego i dlatego przezroczysto¶æ kryteriów, wed³ug których s± zorganizowane dostarczaj±ce jej instytucje, ma kluczowe znaczenie dla pañstwa i dla obywatela.
Poniewa¿ instytucje wy¿szego wykszta³cenia, to znaczy kolegia (colleges), uniwersytety (universities), szko³y zawodowe (professional schools), szko³y studiów zaawansowanych (graduate schools) i szko³y specjalistyczne (specialised schools), s± przede wszystkim organizacjami dostarczaj±cymi us³ug spo³ecznych odpowiadaj±cych obywatelskim aspiracjom narodu i cywilizacyjnym aspiracjom pañstwa, przeto problemy funkcjonowania tych uczelni podlegaj± tym samym prawid³om, którym podlegaj± wszystkie organizacje dzia³aj±ce w spo³eczeñstwie. S± to: wymogi stabilno¶ci, integracji, trwa³o¶ci, przewidywalno¶ci, podzielania oczekiwañ i znaczeñ reprezentowanych przez organizacjê. Aby tym wymogom sprostaæ, wy¿sze uczelnie stoj± przed problemem instytucjonalnej legitymizacji, rozumianej jako zbudowanie uogólnionego przekonania, ¿e podejmowane przez te instytucje dzia³ania s± po¿±dane, w³a¶ciwe, i korzystne w ramach szerszego uk³adu norm, warto¶ci, wierzeñ i definicji obowi±zuj±cego w danym spo³eczeñstwie. W systemie liberalnego kapitalizmu, gdzie demokracja rozumiana jest pragmatycznie, jako mo¿liwo¶æ równego dostêpu do dóbr spo³ecznie po¿±danych, instytucje wy¿szego wykszta³cenia staraj± siê zrealizowaæ szereg niezale¿nych wzajemnie, a niekiedy konfliktowo usytuowanych d±¿eñ. S± to d±¿enia do odpowiedzialno¶ci (accountability), autonomii, samorz±dno¶ci i legitymizacji. Akredytacja jest elementem samoregulacyjnej praktyki i etyki zawodowej, która zapo¶rednicza dzia³anie w kierunku równoczesnej realizacji tych wszystkich wymogów.
Ju¿ w 1905 roku Uniwersytet Berliñski skierowa³ list do American Association of Universities (AAU), bêd±cej najstarsz± amerykañsk± instytucj± zrzeszaj±c± dobrowolnie najlepsze uniwersytety. W li¶cie tym w³adze uniwersyteckie z Berlina wzywaj± amerykañskie towarzystwo akademickie, by dostarczy³o listê uczelni odpowiadaj±cych europejskim kryteriom w celu umo¿liwienia uznawania dyplomów amerykañskich w Niemczech. Lista taka zosta³a sporz±dzona dopiero po 9 latach i by³a publikowana systematycznie do roku 1948.
Równie¿ w 1905 roku Komisja Carnegie (Carnegie Commission for the Advancement of Teaching - CCAT) rozpoczê³a starania o uruchomienie profesorskich funduszy emerytalnych. W obliczu wielo¶ci instytucji edukacyjnych, które przynajmniej zewnêtrznie przybiera³y formê kolegiów i uniwersytetów, zachodzi³a potrzeba wyselekcjonowania takich, które s± prawdziwie akademickie.
Pocz±wszy od roku 1882, a¿ do 1963, systematycznej oceny jako¶ci i struktury wy¿szych uczelni dokonywa³o te¿ stowarzyszenie kobiet uniwersyteckich (American Association of University Women - AAUW). Celem tych badañ by³o okre¶lenie uprawnieñ do cz³onkostwa w stowarzyszeniu.
W 1885 roku powsta³a najstarsza regionalna organizacja akredytacyjna - Zrzeszenie Kolegiów i Szkó³ ¦rednich Nowej Anglii (New England Association of Colleges and Secondary Schools - NEACSS). W dwa lata pó¼niej, w roku 1887, powsta³o Zrzeszenie Szkó³ Stanów ¦rodkowych (Middle States Association of Colleges and Schools - MSACS), a w 1895 Zrzeszenie Kolegiów Pó³nocno-Centralnych (North Central Association of Colleges and Schools - NCAS). W roku 1917 powsta³o podobne stowarzyszenie na Pó³nocnym Zachodzie, a w 1962 identyczne zrzeszenie na Zachodnim Wybrze¿u.
Proces oceny i akredytacji instytucji wy¿szego wykszta³cenia w USA kszta³towa³ siê zatem w kolejnych stadiach, które obejmowa³y nastêpuj±ce potrzeby:
Wszystkie te procesy obejmowa³y instytucje edukacyjne jako ca³o¶æ, a nie dotyczy³y wydzia³ów, szkó³ (w ³onie uczelni, np. szkó³ sztuk wyzwolonych lub szkó³ nauki i sztuki - s± to dwa typowe czynniki sk³adowe ka¿dego wielkiego uniwersytetu). Nie dotyczy³y one równie¿ tzw. akredytacji specjalizacyjnych i profesjonalnych, które - podejmowane niezale¿nie od 1904 roku - mia³y g³ównie na celu kontrolê wykszta³cenia w szko³ach medycznych. Tak wiêc trzeba rozró¿niæ instytucjê akredytacji uczelni od rankingu poszczególnych wydzia³ów tej uczelni.
Akredytacja jest elementem zdobywania legitymizacji pragmatycznej i moralnej w ¶rodowisku regionalnym i narodowym, odpowiada na zwerbalizowan± i z³o¿on± potrzebê realizacji jednego z fundamentalnych praw obywatelskich i cywilizacyjnych. Jej celem jest jako¶ciowa i kompleksowa walidacja instytucji edukacyjnej oraz analiza uczciwo¶ci i rzetelno¶ci jej dzia³ania. Ranking poszczególnych kierunków jest natomiast elementem konkurencyjnej czy kompetytywnej oceny obsady profesorskiej w poszczególnych wydzia³ach, a zatem ma charakter relatywny w stosunku do pozycji innych, podobnych wydzia³ów czy kierunków kszta³cenia. Mo¿na zaryzykowaæ hipotezê, i¿ akredytacja jest elementem systemowej uczciwo¶ci i szczero¶ci obietnic w zakresie obywatelskiego prawa do edukacji, podczas gdy ranking jest elementem rynkowej nawigacji pozwalaj±cej studentom zorientowaæ siê w najbardziej odpowiadaj±cych ich mo¿liwo¶ciom kierunkach kszta³cenia.
Regionalna akredytacja uczelni wy¿szych jest tak¿e elementem demokracji lokalnej, albowiem pozwala na kontrolê jako¶ci i realizacjê indywidualnych praw obywatelskich w zakresie wykszta³cenia wy¿szego, bez udzia³u centralnych organów administracji pañstwowej czy stanowej.
Jednak¿e wielo¶æ o¶rodków akredytacji regionalnej spowodowa³a przypuszczalny i faktyczny stan rozbie¿no¶ci w zakresie tolerowanych odchyleñ od ogólnych standardów edukacyjnych. W roku 1918 powsta³o Narodowe Zrzeszenie Edukacyjne (American Council on Education - ACE), które zaczê³o interesowaæ siê ustaleniem porównywalnych standardów oceny pomiêdzy regionalnymi instytucjami akredytacyjnymi. I chocia¿ stowarzyszenie to nigdy nie sta³o siê samoistn± instytucj± akredytacyjn±, to pocz±wszy od 1921 roku rozpoczê³o publikacjê wytycznych co do kierunków oceny jako¶ci kszta³cenia. W latach 30. ubieg³ego stulecia akredytacja sta³a siê ju¿ regularn± praktyk± wy¿szych uczelni, której poddawa³y siê one dobrowolnie, bez oporów i napiêæ, i której wrêcz zaczyna³y systematycznie oczekiwaæ w celu utrzymania siê w ¶rodowisku. W 1949 roku powsta³a Narodowa Komisja Akredytacyjna (National Commission on Accrediting - NCA), zmierzaj±ca do dalszego ujednolicenia systemów oceny jako¶ci.
Kolejne zmiany w amerykañskim systemie akredytacji szkó³ wy¿szych wynika³y jednak¿e nie tyle z wewnêtrznej artykulacji takich potrzeb przez ¶rodowiska uczelniane, ale z dwóch innych, zewnêtrznych czynników. Po pierwsze, wynika³y one ze zmian w zakresie polityki spo³ecznej pañstwa (dzia³alno¶æ legislacyjna Kongresu USA), która stworzy³a jako¶ciowo nowy i ilo¶ciowo rozszerzony system potrzeb obywatelskich. Po wtóre, by³y one kombinowanym rezultatem zmian kulturowych i spo³ecznych zwi±zanych z demokratyzacj± wykszta³cenia, a wiêc z populistycznym naciskiem szerokich mas spo³ecznych na zró¿nicowanie instytucji edukacyjnych i dostosowanie ich do mo¿liwo¶ci intelektualnych i finansowych szerokiej rzeszy obywateli wcze¶niej nie stanowi±cej konstytuanty dla narodowych systemów edukacyjnych. Wi±za³o siê to z wymuszaniem na szko³ach wy¿szych zmian w zakresie curriculum oraz z rynkowo warunkowanymi próbami samych uczelni, aby zwiêkszyæ zakres niszy rynkowej, w jakiej te uczelnie operuj± i aby zwiêkszyæ zyskowno¶æ (w przypadku szkó³ prywatnych) lub zmniejszyæ koszta operacyjne (w przypadku szkó³ publicznych) zwi±zane z realizacj± obywatelskiego prawa do kszta³cenia.
Zasadnicze zmiany w amerykañskim szkolnictwie wy¿szym nast±pi³y kolejno w latach 1944, 1952 i 1965. W obliczu silnych nacisków na rynek zatrudnienia i zwiêkszenia skali konkurencyjno¶ci miêdzynarodowej, rz±d USA podj±³ szereg dzia³añ legislacyjnych o nowatorskim charakterze. Pierwszym z nich by³a tzw. ustawa pomocy weteranom wojennym (Veterans Re-adjustment Assistance Act, 22 czerwca 1944), która mia³a na celu dostarczenie nowych kwalifikacji i zwiêkszenie zatrudnialno¶ci ¿o³nierzy powracaj±cych do ¿ycia cywilnego ze s³u¿by czynnej. Wystarczy powiedzieæ, ¿e w ci±gu siedmiu lat ok. 8 milionów weteranów uzyska³o ¶wiadczenia edukacyjne, z czego ok. 2,3 mln uczêszcza³o do szkó³ wy¿szych, 3,5 mln ukoñczy³o szko³y ¶rednie, a 3,4 mln uzyska³o kwalifikacje w czasie pracy zawodowej. Do roku 1951 ustawa ta kosztowa³a pañstwo amerykañskie w przybli¿eniu 14 miliardów dolarów.
Moc± tej ustawy rz±d federalny postanowi³ pokrywaæ podstawowe koszta uzyskiwania kwalifikacji zawodowych (obecnie ustawa gwarantuje 60 procent pokrycia kosztów przez okres 10 lat po zakoñczeniu s³u¿by). P³atno¶æ odbywa³a siê na podstawie ustalenia uprawnieñ indywidualnych, a jej form± by³y bezpo¶rednie przelewy gotówkowe na rzecz szkó³ wy¿szych (odpowiednik vouchera edukacyjnego).
Aby zapewniæ rzetelno¶æ realizacji ustawy, rz±d federalny postanowi³ oprzeæ siê na wynikach procesu akredytacyjnego, to znaczy wyp³aty dokonywane by³y jedynie na rzecz tych publicznych szkó³ wy¿szych, które posiada³y wa¿n± akredytacjê. W 1952 roku kolejna ustawa rozszerzy³a zakres ¶wiadczeñ federalnych tak¿e na szko³y prywatne. W 1965 roku kolejna ustawa federalna dodatkowo zobowi±zywa³a Ministerstwo Edukacji (Department of Education) do udzielania bezpo¶rednich ¶wiadczeñ po¿yczkowych na rzecz indywidualnych studentów podejmuj±cych studia w nowego rodzaju szko³ach wy¿szych o profilu zawodowym (community colleges, technical institutes, state polytechnics).
W ten sposób dzia³alno¶æ ustawodawcza parlamentu amerykañskiego rozszerzy³a zakres osób aspiruj±cych do wy¿szego wykszta³cenia (usuwaj±c wcze¶niej moderuj±c± czy mityguj±c± rolê czynników maj±tkowych i statusowych). Ponadto, wprowadzaj±c uniwersalne i bezpo¶rednie wyp³aty czy dop³aty do czesnego w stosunku do osób korzystaj±cych z dobrodziejstwa ustawy „GI-Bill”, rz±d federalny zapewni³ sta³y dop³yw funduszów do wy¿szych szkó³ publicznych i prywatnych, faktycznie zrównuj±c te dwa rodzaje szkolnictwa wobec prawa. W koñcu, wprowadzaj±c nowe, bardziej dostêpne rodzaje wykszta³cenia policealnego, a zw³aszcza dwu- i czteroletnie studia w szko³ach regionalnych (community colleges), rz±d federalny stymulowa³ raptowny liczebny wzrost i jako¶ciowe zró¿nicowanie zarówno infrastruktury szkó³ wy¿szych, jak te¿ kadry dydaktycznej i populacji studentów.
W roku 1992, w obliczu pluralizmu instytucji i metod akredytacyjnych oraz niskiej efektywno¶ci sp³at po¿yczek edukacyjnych, rz±d federalny uchwali³ poprawkê do ustawy o szkolnictwie wy¿szym, wed³ug której zarz±dy stanowe s± odpowiedzialne za okre¶lanie uprawnieñ studenckich do pomocy finansowej i do korzystania z dobrodziejstw wcze¶niejszych ustaw o ¶wiadczeniach gwarantowanych przez pañstwo. Regionalna akredytacja utraci³a swoje znaczenie w okre¶laniu uprawnieñ instytucjonalnych do otrzymywania funduszy pañstwowych. Rozdzia³ szósty poprawki do ustawy (Title VI) zawiera³ dodatkowo listê dwunastu kryteriów akredytacyjnych, z których najwa¿niejsze by³y kwalifikacje kadry dydaktycznej (faculty credentials), akademicki status programów nauczania (curricular offerings) oraz efektywno¶æ uzyskiwania zatrudnienia przez absolwentów (graduate job placement).
Zmiany programowe w amerykañskim szkolnictwie wy¿szym mia³y charakter fal o zmiennych kierunkach, przy tym czêsto pó¼niejsze modyfikacje programowe niwelowa³y efekty zmian wcze¶niejszych.
Amerykañski system szkolnictwa wy¿szego ustanowiony zosta³ przy za³o¿eniu, i¿ instytucje edukacyjne pe³ni± rolê powierniczo-opiekuñcz± (custodial), gdy¿ „przechowuj± one m³odzie¿ w odpowiednim spo³ecznie miejscu do czasu, a¿ spo³eczeñstwo bêdzie gotowe na jej przyjêcie”. Szko³a wy¿sza widziana jest tak¿e jako „sito, poprzez które poszczególne jednostki s± tak dobierane, by uzyska³y bardziej zaawansowane jako¶ciowo wykszta³cenie niezbêdne do zajmowania bardziej odpowiedzialnych spo³ecznie stanowisk”. Innymi s³owy, wykszta³cenie wy¿sze jest systemem „selekcji talentów, w wyra¼ny sposób zapo¶redniczaj±c pó¼niejsze szanse i wybory edukacyjne”. Dodatkowo, wykszta³cenie wy¿sze ma dostarczaæ m³odym ludziom „instrumentów jêzykowych, metaforyki, aluzji i retoryki niezbêdnej w codziennym dyskursie uniwersyteckim”. Wykszta³cenie to mo¿e byæ te¿ interpretowane jako „w³a¶ciwy kontekst spo³eczny, w którym m³odzi ludzie maj± szanse rozwin±æ spójn± to¿samo¶æ jako efekt interakcji ¶rodowiskowych”. (Mayhew, Lewis B. et als., The Quest for Quality. The Challenge for Undergraduate education in the 1990s. Oxford: Jossey-Bass Publishers. zob. str. 45).
Ca³o¶ciowe traktowanie wy¿szego wykszta³cenia jako instytucji spo³ecznego powiernictwa i szlifu talentów doprowadzi³o w latach 1930-45 do ukszta³towania siê wymogów programowych nie na zasadzie minimum kursowego, ale na zasadzie spe³nienia maksimum cywilizacyjnych kryteriów dobrej edukacji. W Uniwersytecie Columbia John Erskine stworzy³ cykl programowy, zwany „wielkie dzie³a zachodniej cywilizacji” (the great books of Western Civilization), dostarczaj±cy studentom wielostronnego wykszta³cenia kulturowego. Podobnie St. Johns College w Annapolis uruchomi³ obowi±zkowy dwuletni program wielkich dzie³ kultury Zachodu (program ten istnieje do dzisiaj). W Wisconsin-Madison stworzono eksperymentalny dwuletni program, w trakcie którego studenci zapoznawali siê z kultur± Grecji od czasów Peryklesa. W innych szko³ach wy¿szych istnia³a instytucja doradcy akademickiego i ka¿dy student musia³ uzyskaæ kompletn± aprobatê doboru kursów.
Bronis³aw Misztal, socjolog, wyk³ada w Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie, Katolickim Uniwersytecie Sacro Cuore w Mediolanie, w Centrum Europejskim UW oraz w Wy¿szej Szkole Finansów i Zarz±dzania w Bia³ymstoku.
Czê¶æ druga tego artyku³u, w której autor zajmuje siê kolejnymi zmianami w szkolnictwie wy¿szym USA w okresie powojennym, uka¿e siê w nastêpnym numerze „FA”.