Zobacz ten film

Zachęcam. Janusz Zaorski mógł nakręcić słynny obraz „Piłkarski poker”, więc przyszło mi na myśl, że skoro niedawno byłem kibicem „Profesorskiego pokera” (tytuł roboczy) i ja powinienem zdać relację z tego, co wiem. Na szczęście nie uczestniczyłem w zdarzeniach, ale byłbym łobuzem, gdybym tę smaczną historyjkę zachował tylko dla siebie. Jak to w eleganckim scenariuszu, ukryłem nazwiska i nazwy, bo prawdziwe byłyby nieatrakcyjne, zmieniłem płci, tytuły naukowe, stanowiska, ponadto dodałem w czołówce, że wszystkie opisane zdarzenia są przypadkowe. Proszę nie pytać, dlaczego.

Zaczyna się od tego, że w Katedrze w Uniwersytecie brakowało drugiego samodzielnego pracownika nauki. Brakowało go również na Wydziale, a to znaczyło, że Wydział nie może doktoryzować i trzeba było ten brak nadrobić, zanim w uczelni pojawi się Komisja Akredytacyjna. Kierownik Katedry namówił adiunkta A.B., żeby szybko zrobił habilitację, a ten tak się przejął zaufaniem szefa, że wziął się do pracy. Od czasów studenckich nosił się z pewnym projektem, ale nigdy się nie składało, żeby go zrealizować. A to za dużo zajęć, a to dzieci mu się rodziły jedno po drugim, same przeszkody. Gdy nagle ta propozycja!

Adiunkt A.B. przypomniał sobie sny o substancji, której odkrycie zrewolucjonizowałoby analitykę lekarską. Katedra, w której pracował, nie miała żadnych osiągnięć, a i profesor, jak dotąd, działał naukowo dość marnie, więc najwyższy był czas, żeby obalić negatywne opinie. Po kwartale adiunktowi udało się udowodnić istnienie spodziewanego białka, po pół roku opracował technikę jego otrzymywania i teorię zjawiska, wkrótce zdał kolokwium habilitacyjne, a książkę o odkryciu przyjęto entuzjastycznie. Adiunkt był więc pewien, że odniósł sukces i że stanie się godnym zastępcą profesora.

Pracę przyjęto entuzjastycznie, ale niestety w naukowej prasie zachodniej. I to było straszne. Doktor nagle się zorientował, że u siebie nie ma czego szukać. Dotychczas w żaden sposób ani profesorowi, ani dziekanowi nie udawało się zdobyć dla katedry samodzielnych pracowników nauki, teraz jednak zjawiło się ich aż czterech. Znalazły się pieniądze na etaty, napisano programy badawcze (mniejsza o jakość), katedra w mgnieniu oka zmieniła profil, a świeżo upieczonemu doktorowi habilitowanemu A.B. zaproponowano stanowisko starszego wykładowcy, co wiązało się ze zwiększeniem pensum o połowę i odcięciem od laboratoriów. Ponieważ dr hab. A.B. był, jak to mówią, w ciągu, spróbował kontynuacji badań w firmie farmaceutycznej jako wolontariusz. Ale wkrótce dyrektor firmy wyprosił stamtąd doktora, bo jak wyjaśnił, toczy się przeciwko niemu śledztwo, o czym podobno w uniwersytecie aż huczy.

Doktor poszedł do rektora i zapytał, co jego magnificencji na ten temat wiadomo. Ale magnificencja szeroko otworzył oczy. Oświadczył, że wszystkiego się dowie. I rzeczywiście, w kilka dni później już naprawdę huczało: toczy się jakieś śledztwo. Tylko nasz habilitowany nic o tym nie wiedział, bo wciąż jeszcze pracowano nad oskarżeniem i sprawa się przeciągała. Tymczasem na jego wykłady zaczęły przychodzić tłumy studentów, także z innych wydziałów, a wielu okazywało mu szczególne względy. W Internecie ukazała się studencka strona w jego obronie, zawisły plakaty. Któregoś razu, kiedy pojawił się w sali, młodzież zgotowała mu owację na stojąco. Tego było za wiele. Profesor zarządził zebranie katedry w trybie doraźnym. Poproszono doktora habilitowanego A.B., żeby się wytłumaczył z ostentacji, z którą namawia studentów do buntu, i żeby zlikwidował stronę internetową. Ten o stronie też nic nie wiedział, więc wykręcał się jak sztubak, toteż uznano go za pospolitego kłamcę i rozrabiacza. Już było wiadomo, że nad doktorem zebrały się ciężkie chmury i wkrótce zaczną bić pioruny. Przerażony wziął zwolnienie lekarskie, żeby się skupić na prywatnym śledztwie. Po przejściach z rektorem postanowił nie pytać władz szkoły, tylko kolegów. Bał się, że ściągnie na siebie jeszcze większe kłopoty, a chciał się zorientować, jaką popełnił zbrodnię. Ale koledzy nabrali wody w usta. Ktoś w końcu powiedział szczerze: „A ty byś się nie bał?”

Traf chciał, że w tamtych dniach spotkał podobnie niegdyś sekowanego byłego pracownika uczelni, który pod wpływem depresji wywiał do Francji (nazwa kraju zmieniona) i jest tam od lat profesorem (tytuł prawdziwy). Tu doktora habilitowanego A.B. ruszyło. Przypomniał sobie, że przecież włada trzema językami i spokojnie może wywiewać. Zaczął o tym rozmyślać, czas zdawał się naglić. Ale pewnej soboty powiedział do żony: „To taki głupi to ja już nie jestem! Mam lepsze rozwiązanie”.

Tymczasem znaleziono powód: nielegalne zwolnienie lekarskie. Na tej podstawie można już było złożyć doniesienie przeciwko doktorowi habilitowanemu A.B. Trudne prace nad formułowaniem oskarżenia zakończono. Z góry wiedziano, że nic z tego nie będzie, bo argument jest mizerny, ale powaga instytucji państwowej, która zajmuje się sprawiedliwością, mogła odegrać niebagatelną rolę. Dobra nasza, myślano w głębi ducha.

Wtem wszystko się odwróciło. Pojawił się, a jakże, prokurator z asystentką, ale zaczął w kolejne wtorki przesłuchiwać nie naszego doktora habilitowanego A.B., lecz po kilka razy jego magnificencję rektora, pana dziekana, pana profesora kierownika katedry, czterech doktorów habilitowanych, potem adiunktów, wykładowców, asystentów. Każdy był wzywany, wszyscy zaczynali mieć wtorków dosyć. Nie znano przyczyny śledztwa, bo ktoś jeszcze nad nią pracował, jednak sytuacja stawała się groźna...

Tu, Drogi Czytelniku, urywam relację. Zakończenia nie opowiem, nie jestem świnią i nie chcę psuć zabawy. Ten film trzeba obejrzeć samemu.

e-mail: pmuldner@mp.pl

Najnowszy numere-wydanie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje

   Wróć na stronę główną