Efektywne kształcenie osób niepełnosprawnych jest ściśle związane z dostępem do nowych technologii, kompensujących ograniczenia wynikające z niepełnosprawności. Są to najczęściej komputery z odpowiednim oprogramowaniem i urządzeniami peryferyjnymi, jak np. syntezatory mowy, programy do odczytu ekranu, programy powiększające i ułatwiające czytanie osobom z dysleksją.

Trzeba też zlikwidować wciąż istniejące bariery, pośrednio lub bezpośrednio utrudniające studentom dostęp do edukacji. Najistotniejsze są tu tzw. bariery mentalne, związane z wciąż niewystarczającą świadomością kadry naukowej i administracyjnej uczelni w stosunku do tego, co mogą i do czego mają prawo osoby niepełnosprawne. Uczelnia wyższa zobowiązana jest do bycia drogowskazem w sensie wytyczania nowych kierunków myślenia. Być może dlatego bariery mentalne, na które wciąż natrafiają kandydaci i studenci niepełnosprawni, są tak trudne do zniesienia i zaakceptowania, od uczelni bowiem oczekują oni więcej niż od jakiejkolwiek innej instytucji.

Bariery mentalne w połączeniu z trudnościami proceduralnymi - regulaminami studiów, uregulowaniami wewnętrznymi w instytutach itd. - powodują, że studiowanie staje się walką o przetrwanie, a szanse osób niepełnosprawnych w stosunku do pozostałych studentów są znacznie mniejsze. Wreszcie, w wielu jeszcze uczelniach istnieją poważne bariery architektoniczne, których likwidacja jest kosztochłonna i rozłożona w czasie.

Same uczelnie, z uwagi na wysokie koszty procesu adaptacji, nie są w stanie w szybkim tempie dojść do pełnej dostępności. W żadnym państwie europejskim nie jest tak, że jedynie uczelnia odpowiada za finansowanie procesu adaptacji. Z reguły pomaga w tym państwo poprzez różnego typu programy. Dostępność uczelni chcących kształcić osoby niepełnosprawne może być osiągnięta jedynie dzięki wypracowaniu i wdrożeniu kompleksowego i stabilnie finansowanego programu rządowego, który z jednej strony będzie wspierał uczelnie, a z drugiej samych studentów.

Niepełnosprawność jest różnicą, którą powinny uwzględniać normy społeczne, co będzie powodować ogólne dostosowanie się norm do funkcjonowania osób niepełnosprawnych w społeczeństwie. Takie podejście stoi w opozycji do podejścia medycznego (dominującego w Polsce), zakładającego, że niepełnosprawność jest wadą, która wymaga od osoby niepełnosprawnej wyrównania, aby osoba ta mogła funkcjonować w społeczeństwie. Za podejściem interaktywnym przemawia także zwykła ekonomia - im więcej będzie osób niepełnosprawnych gruntownie wykształconych, tym większą szansę będą one miały na rynku pracy, zwłaszcza otwartym.

Także obecność osób niepełnosprawnych w uczelniach powoduje zmianę postaw i stereotypów w odniesieniu do niepełnosprawności (nie rencista, a student), naturalną integrację ze środowiskiem akademickim i oderwanie od często nadopiekuńczych rodzin, co przyczynia się do zwiększenia niezależności życiowej tych osób.

Kwestie związane z kształceniem osób niepełnosprawnych i dostosowaniem uczelni wyższych do ich potrzeb powinny stać się częścią polityki edukacyjnej państwa. Wymaga to przebudowy świadomości i zmian legislacyjnych.

Osiągnięcie minimum dostępności pozwoli realizować zasady Procesu Bolońskiego w stosunku do osób niepełnosprawnych, czyli ich uczestnictwo we wspólnej przestrzeni edukacyjnej, która w zjednoczonej Europie powinna obejmować wszystkich studentów.

Programy pomocowe UE powinny w większym stopniu uwzględniać potrzeby związane z dostępnością szkolnictwa wyższego do potrzeb osób niepełnosprawnych i służyć rozwojowi idei włączenia tych osób w życie społeczne poprzez edukację. Priorytety programów winny uwzględniać uzyskanie wyższego wykształcenia jako celu samego w sobie, a nie tylko wiązać go z zatrudnieniem. Tym niemniej zatrudnienie osób niepełnosprawnych, zwłaszcza na otwartym rynku, jest ściśle związane z wykształceniem.