Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje



Poczta elektroniczna

Podej¶cie do egzaminu

Je¶li celem edukacji wy¿szej ma byæ kszta³cenie ogólne, a nie tylko przygotowanie do pe³nienia okre¶lonej roli spo³ecznej, nale¿y stosowaæ odpowiednie metody ewaluacji wiedzy.
Pawe³ Misiak

 Fot. Stefan Ciechan Nauczanie, w szczególno¶ci studentów, nieod³±cznie zwi±zane jest ze sprawdzaniem uzyskanej wiedzy. Forma kolokwium czy egzaminu zale¿y w du¿ej mierze od dziedziny wiedzy, której dotyczy, a dok³adniej od tego, czym poddawany próbie student ma siê przede wszystkim wykazaæ: pamiêciowym opanowaniem jakich¶ szczegó³owych danych, umiejêtno¶ci± rozwi±zywania problemów, czy te¿ znajomo¶ci± i rozumieniem teorii oraz umiejêtno¶ci± ich zastosowania do konkretnych zagadnieñ.

W naukach ¶cis³ych - jak fizyka, któr± bêdê mia³ na uwadze w dalszym ci±gu - chodzi g³ównie o to ostatnie: umiejêtno¶æ widzenia zjawisk zachodz±cych w ¶wiecie materialnym przez pryzmat adekwatnych pojêæ teoretycznych, co umo¿liwia jako¶ciowe i ilo¶ciowe analizowanie tych zjawisk. W tym te¿, jak ju¿ w tym miejscu pisa³em, upatrujê istoty nauczania fizyki. Naturalne wydaje siê zatem stosowanie trzech tradycyjnych form zajêæ: wyk³adu, æwiczeñ rachunkowych i æwiczeñ laboratoryjnych.

Celem wyk³adu jest przedstawienie teoretycznego opisu obiektów i zjawisk fizycznych. Nacisk po³o¿ony jest zatem na abstrahowanie najwa¿niejszych elementów rzeczywisto¶ci, przedstawienie ich w postaci pojêæ formalnych i konstrukcjê modelu teoretycznego, odzwierciedlaj±cego okre¶lone cechy i zachowanie rozpatrywanej klasy uk³adów. Æwiczenia rachunkowe, polegaj±ce na rozwi±zywaniu zadañ, to „poligon”, na którym ogólne sformu³owania teoretyczne s± stosowane do konkretnych sytuacji, przedstawionych najczê¶ciej w formie „spreparowanej”, czyli w postaci problemu z wyabstrahowanymi cechami, do których nale¿y zastosowaæ odpowiednie prawa i zale¿no¶ci teoretyczne pozwalaj±ce otrzymaæ rozwi±zanie. Z kolei w trakcie æwiczeñ laboratoryjnych studenci maj± okazjê „dotkn±æ” fizycznej materii, ¶ci¶lej - analizowaæ j± za pomoc± przyrz±dów pomiarowych i zastosowaæ b±d¼ sprawdziæ definicje, prawa i zasady fizyczne.

Ewaluacja

Zaliczenie ca³ego kursu fizyki polega na zaliczeniu obydwu rodzajów æwiczeñ oraz zdaniu egzaminu. W tym wszystkim chodzi o sprawdzanie ilo¶ci i jako¶ci nabytej wiedzy, jej zrozumienia i umiejêtno¶ci stosowania. Jednym z takich sprawdzianów jest umiejêtno¶æ rozwi±zywania konkretnych problemów, na przyk³ad w postaci zadañ bêd±cych przedmiotem æwiczeñ rachunkowych. O powodzeniu w tej mierze decyduj± jednak równie¿ dodatkowe czynniki, na przyk³ad umiejêtno¶æ pos³ugiwania siê elementarn± matematyk±. Do zaliczenia æwiczeñ laboratoryjnych konieczne jest wykazanie siê znajomo¶ci± zagadnieñ teoretycznych dotycz±cych poszczególnych æwiczeñ oraz wykonanie pomiarów b±d¼ eksperymentu i opracowanie otrzymanych wyników. Sprawdzian teoretyczny ma przy tym zwykle charakter wyrywkowy.

Egzamin powinien sprawdzaæ ca³o¶æ wiedzy studenta z wymaganego zakresu tematycznego. Mo¿na wyró¿niæ parê ró¿nych szkó³, je¶li chodzi o metodyczn± stronê egzaminowania z fizyki. Jedni preferuj± odpytywanie z definicji, zasad i twierdzeñ bêd±cych wnioskami teoretycznymi, a tak¿e ogólne opisywanie modeli uk³adów czy zjawisk w celu zilustrowania b±d¼ dookre¶lenia pojêæ i praw, przyjmuj±cych czêsto postaæ formu³ matematycznych. Pytania maj± wtedy zwykle postaæ hase³ tematycznych, a egzaminowani staraj± siê napisaæ wszystko, co wiedz± o danym zagadnieniu. Jest to zatem egzamin typu otwartego, a powodzenie na nim mo¿e zapewniæ pamiêciowe opanowanie odpowiednich fragmentów podrêcznika, nawet bez g³êbszego zrozumienia tre¶ci.

W ramach innej metody egzaminowania studenci musz± siê wykazaæ przede wszystkim umiejêtno¶ci± zastosowania poznanych pojêæ i praw do rozwi±zywania konkretnych problemów, na przyk³ad poprzez analizê zachowania okre¶lonych uk³adów fizycznych czy zachodzenia zjawisk. Problemy do rozwi±zania maj± tu zazwyczaj charakter nieco ogólniejszy ni¿ zadania rachunkowe. Czêsto nie wymagaj± intensywnego liczenia, a raczej zastosowania ze zrozumieniem okre¶lonych pojêæ i twierdzeñ do rozpatrywanej sytuacji i wyci±gniêcia bardziej jako¶ciowych ni¿ ilo¶ciowych wniosków. Ten rodzaj egzaminu rzadko udaje siê zdaæ na podstawie samego tylko „wykucia” tre¶ci podrêczników, choæ ich znajomo¶æ jest podstaw± powodzenia. Potrzebne jest jednak równie¿ zrozumienie i umiejêtno¶æ zastosowania pojêæ i praw w konkretnej sytuacji. Niew±tpliwie jest to mniej przez studentów lubiany rodzaj egzaminu, bo oceniany jako trudniejszy. Stosowane s± te¿ podej¶cia po¶rednie, mieszane, w których czê¶æ pytañ ma charakter „pamiêciowy”, a czê¶æ „zadaniowy”, z ró¿nie roz³o¿onymi proporcjami.

Technika egzaminacyjna

Od strony technicznej egzamin mo¿e mieæ formê „klasyczn±” - ca³kowicie otwart± - swobodnej wypowiedzi ustnej lub pisemnego „wypracowania” na zadane tematy. Egzaminowani, prócz wiedzy, musz± siê wykazaæ równie¿ umiejêtno¶ci± samodzielnego formu³owania sensownych wypowiedzi w jêzyku specyficznym dla danej dziedziny, co w przypadku fizyki oznacza miêdzy innymi poprawne pos³ugiwanie siê pojêciami i formu³ami matematycznymi. Z kolei ocena tych wypowiedzi wymaga od egzaminatora sporego wysi³ku. Musi on bowiem oddzieliæ „ziarno” od „plew”, stwierdziæ, w jakim stopniu „delikwent” zna dane zagadnienie i je rozumie. Zwykle, zw³aszcza w przypadku „wypracowañ”, s± to czynno¶ci bardzo czaso- i pracoch³onne, choæ czasem mo¿na siê nie¼le ubawiæ „humorem zeszytów”.

Drug± skrajno¶æ stanowi± testy z wyborem jednej poprawnej odpowiedzi. Do ka¿dego pytania egzaminowany dostaje gotowe odpowiedzi i musi jedynie rozpoznaæ tê w³a¶ciw±. Dobrze przygotowany test tego rodzaju pozwala oceniæ stopieñ opanowania wiedzy i umiejêtno¶ci jej zastosowania. Niew±tpliw± zalet± tej formy egzaminowania jest szybko¶æ uzyskiwania wyników, jako ¿e sprawdzanie mo¿na ³atwo zautomatyzowaæ, korzystaj±c na przyk³ad z komputerów. Nie jest to bez znaczenia, gdy w krótkim czasie trzeba przeegzaminowaæ 200-300 osób. Wszelako, zgodnie z „zasad± zachowania trudno¶ci”, wiele czasu i wysi³ku poch³ania przygotowanie testu. Dobry test winien bowiem byæ jednoznacznie i jasno sformu³owany oraz wymagaæ rzetelnej wiedzy, a nie tylko elementarnej zdolno¶ci kojarzenia b±d¼ pamiêtania paru sformu³owañ i wzorów, jak to bywa w telewizyjnych teleturniejach. Zarazem, zdaj±c testy wyboru, egzaminowany nie musi siê wykazywaæ umiejêtno¶ci± samodzielnego formu³owania wypowiedzi.

Oczywi¶cie, pomiêdzy tymi skrajno¶ciami w dziedzinie „technologii egzaminacyjnej” istnieje ca³e spektrum form po¶rednich. Mo¿na na przyk³ad ³±czyæ pytania typu otwartego z testowymi lub stosowaæ testy o ró¿nej liczbie poprawnych odpowiedzi na poszczególne pytania. Wybór konkretnej formy zale¿y miêdzy innymi od zaleceñ i przepisów, przyzwyczajeñ i preferencji egzaminatora czy uzgodnieñ miêdzy nim a studentami. Niemniej, decyduj±c siê na okre¶lony sposób egzaminowania, nale¿y mieæ na wzglêdzie przede wszystkim jego cel, jakim jest mo¿liwie wszechstronne i rzetelne, a jednocze¶nie sprawne i efektywne sprawdzenie nabytej wiedzy.

Tradycja i dzieñ dzisiejszy

Egzaminowani inaczej podchodz± do sprawdzianów otwartych w typie swobodnej wypowiedzi, a inaczej do testów. Moje obserwacje i rozmowy ze studentami wskazuj±, ¿e odmienne jest ich nastawienie psychiczne do obu form egzaminu. Wiêkszo¶æ preferuje formê otwart±, bo - jak mówi± - w swobodnej wypowiedzi na temat ogólnie sformu³owanego pytania zawsze co¶ da siê powiedzieæ. W ich przekonaniu, maj±cym zapewne ¼ród³o we wcze¶niejszych do¶wiadczeniach, zwykle wystarczy pisaæ lub mówiæ cokolwiek, aby egzamin zaliczyæ.

Poszczególnym technikom egzaminacyjnym odpowiadaj± nieco inne sposoby zdobywania wiedzy. Mo¿na to nawet próbowaæ powi±zaæ z ró¿nicami kulturowymi pomiêdzy spo³eczeñstwami, w których funkcjonuj± systemy edukacyjne ró¿ni±ce siê preferowanymi formami egzaminowania. Wstêpn± próbê analizy tych korelacji podjêli C. Raduta i G. Aubrecht w artykule o wp³ywie ró¿nic kulturowych na sposób odpowiadania na pytania z dziedziny fizyki (preprint ArXiv.org/phys/0503134). Najpierw przedstawiaj± zalety i wady ewaluacji wiedzy za pomoc± testów wielokrotnego wyboru i stawiaj± hipotezy na temat wp³ywu tego rodzaju technik ewaluacji na obraz uzyskiwanej przez studentów wiedzy. Nastêpnie porównuj± sposób odpowiadania na te same pytania, dotycz±ce jednego z podstawowych zagadnieñ fizycznych, przez studentów amerykañskich i rumuñskich, wykszta³conych w ró¿nych „kulturach edukacyjnych”: „testowej”, o silnym nastawieniu na rozwi±zywanie problemów, i „otwartej”, zwracaj±cej uwagê równie¿ na zagadnienia teoretyczne.

Na podstawie tego eksperymentu autorzy stwierdzaj±, ¿e widoczne ró¿nice w jako¶ci i stylu odpowiedzi s± odbiciem odmiennych tradycji kulturowych i edukacyjnych, w jakich wychowali siê studenci. U studentów amerykañskich dopatruj± siê znacznie wiêkszego stopnia dyskretyzacji (w sensie nieci±g³o¶ci), „poszufladkowania” wiedzy, co ma mieæ zwi±zek z ogólniejszymi kulturowymi uwarunkowaniami sposobu my¶lenia i pojmowania ¶wiata. Odnosz± siê tu do charakterystycznego dla kultury amerykañskiej nastawienia na efektywno¶æ poczynañ, co ma miêdzy innymi przejawiaæ siê w powszechnym przekonaniu, i¿ wszelkie problemy daj± siê rozwi±zaæ przez podjêcie niewielkiej liczby w³a¶ciwych decyzji. Takie widzenie ¶wiata i ¿ycia przez pryzmat testów - uproszczonych problemów mo¿liwych do rozwi±zania dziêki skoñczonej, dyskretnej bazie wiedzy i s±dów - jest, zdaniem autorów, szczególnie przydatne w ¶wiecie biznesowym, polu aktywno¶ci ludzkiej wysoko cenionym za oceanem. Je¶li jednak celem edukacji ma byæ kszta³cenie ogólne, a nie tylko przygotowanie do pe³nienia okre¶lonej roli spo³ecznej, nale¿y stosowaæ odpowiednie do tego celu metody ewaluacji wiedzy.

Autorzy zalecaj± miêdzy innymi, by podczas egzaminów pytania testowe „równowa¿yæ” podobn± liczb± pytañ otwartych oraz stawiaæ pytania nie tylko problemowe, lecz tak¿e „teoretyczne”, sk³aniaj±ce do g³êbszych przemy¶leñ i spojrzenia z szerszej perspektywy.

Niebawem sesja egzaminacyjna. Postanowi³em od pocz±tku daæ studentom szansê swobodnej wypowiedzi, a nie ograniczaæ siê do egzaminowania wy³±cznie za pomoc± „czystych” testów. Nie jestem jednak pewien, czy wp³ynie to na poprawê wyników egzaminu. Przecie¿ niektórzy w totolotka wygrali miliony...

Dr Pawe³ Misiak jest pracownikiem Akademii Rolniczej we Wroc³awiu.

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje