Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje



Gwiazdy i meteory

Epigon

Ko¼mian „wci±¿ stanowi przyjemn± lekturê, ale jego los jest przyk³adem tego, jakie trudno¶ci mieli pisarze, którzy trzymali siê dogasaj±cego kierunku”. Czes³aw Mi³osz
Jacek Maj
Rys. Piotr Kanarek
Kajetan Ko¼mian
(1771-1856)
Publicysta historyczny, poeta, t³umacz, krytyk literacki, pamiêtnikarz.

Urodzi³ siê 31 grudnia 1771 w Ga³êzowie ko³o Bychawy (Lubelskie). By³ jednym z piêciorga dzieci Andrzeja herbu Na³êcz, sêdziego ziemskiego lubelskiego, i Anny z Kie³czewskich. Do szesnastego roku ¿ycia kszta³ci³ siê z braæmi w Lublinie i Zamo¶ciu. Na wyborze ¿yciowej drogi Ko¼miana zawa¿y³a wola ojca. Do 1792 pracowa³ w palestrze lubelskiej, gdzie pozna³ Ludwika Osiñskiego i Alojzego Feliñskiego. Podczas insurekcji ko¶ciuszkowskiej by³ sekretarzem lubelskiej Komisji Porz±dkowej. W 1795 osiad³ w Piotrowicach ko³o Lublina. Wkrótce o¿eni³ siê z Ann± Mossakowsk±, córk± ziemianina, w³a¶ciciela B³udowa na Wo³yniu. Po nag³ej ¶mierci ¿ony w 1806, powodowany trosk± o wychowanie syna Andrzeja Edwarda (córka Aniela zmar³a w wieku piêciu lat), zawar³ zwi±zek ma³¿eñski z jej siostr± Mariann±, na co uzyska³ wymagan± przez prawo kanoniczne dyspensê.

W 1809 w galicyjskim Rz±dzie Centralnym przyj±³ funkcjê zastêpcy przewodnicz±cego Komisji Lubelskiej. W 1810 zosta³ referendarzem w Radzie Stanu Ksiêstwa Warszawskiego. Zaprzyja¼ni³ siê wówczas m.in. ze Stanis³awem Staszicem, Paw³em Woroniczem i Józefem Morawskim. Od 1812 by³ sekretarzem Rady Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego. Nale¿a³ do masoñskiej lo¿y „¦wi±tynia Izis” i Towarzystwa Przyjació³ Nauk. W czasie odwrotu armii Napoleona przebywa³ krótko w Krakowie, Bejscach i Piotrowicach. Odmówi³ przyjêcia godno¶ci rektora Uniwersytetu Jagielloñskiego. W czasach Królestwa Kongresowego mieszka³ w Warszawie, zajmuj±c kilka wysokich urzêdów. W 1815 zosta³ referendarzem w Komisji Rz±dowej Wyznañ Religijnych i O¶wiecenia Publicznego, w 1818 - nadzwyczajnym radc± stanu, w 1821 - dyrektorem administracji krajowej w Ministerstwie Spraw Wewnêtrznych, a w 1829 car Miko³aj I mianowa³ go kasztelanem Królestwa. By³ tak¿e cz³onkiem Towarzystwa Iksów, bywa³ na obiadach literackich Wincentego Krasiñskiego. Recenzje i utwory drukowa³ na ³amach m. in.: „Gazety Warszawskiej”, „Gazety Korespondenta Warszawskiego i Zagranicznego”, „Pamiêtnika Warszawskiego”, „Biblioteki Polskiej”, „Rocznika Towarzystwa Przyjació³ Nauk”, „Sybilli Nadwi¶lañskiej”, „Wandy”. Jako wróg powstania listopadowego zosta³ potêpiony przez sejm powstañczy.

Jesieni± 1831 osiad³ na sta³e w Piotrowicach, sk±d korespondowa³ m.in. z Franciszkiem Morawskim, Franciszkiem Wê¿ykiem, Zygmuntem Krasiñskim, i po¶wiêci³ siê pracy literackiej (maj±tek zda³ synowi w 1840). Bêd±c epigonem klasycyzmu, krytykowa³ wspó³czesn± polsk± literaturê, zw³aszcza Adama Mickiewicza, którego uwa¿a³ za „szatana literatury i moralno¶ci”. Zmar³ 7 marca 1856 w Piotrowicach, pochowany zosta³ na cmentarzu w Bychawce.

Pocz±tkowo Ko¼mian pisa³ drobne utwory literackie oraz t³umaczy³ autorów staro¿ytnych: elegie Tibullusa i ody Horacego (debiut w „Nowym Pamiêtniku Warszawskim”, 1802-1805). Popularno¶æ jako poecie przyniós³ mu cykl piêciu ód napoleoñskich, m.in. Oda na zawieszenie or³ów francuskich w Lublinie (1809) i Oda na po¿ar Moskwy (1812). W 1830 ukoñczy³ poemat dydaktyczny Ziemiañstwo polskie, maj±cy byæ odpowiedzi± na Sonety krymskie Mickiewicza. Utwór sk³ada siê z czterech czê¶ci: pierwsza opowiada o pracy na roli, druga zawiera opis gospodarstwa i zwierz±t, trzecia - sadów i lasów, czwarta za¶, najbardziej osobista, jest pochwa³± przyjemnego ¿ycia rolnika-ziemianina. Siêgaj±c do wyidealizowanego obrazu staropolskiego folwarku, Ko¼mian za naturaln± i sprawiedliw± uznaje panuj±c± na wsi hierarchiê spo³eczn±. Ziemianin to „m±dry ojciec” wie¶niaczej wspólnoty, któremu doradza pleban. Poeta przeciwstawia siê zarazem wyzyskowi ch³opów przez w³a¶ciciela, który „powinien pamiêtaæ, ¿e nie s± to martwe narzêdzia, lecz ¿ywi ludzie, stworzeni jak on na obraz i podobieñstwo Bo¿e, oddani mu wszak¿e do dyspozycji. Pan wyznacza ka¿demu z nich miejsce i rolê do odegrania w tym rytualnym teatrze pracy” (Ryszard Przybylski). Cyzelowane przez ok. 25 lat i licz±ce ponad 3800 wersów Ziemiañstwo nie zosta³o przyjête przez wspó³czesnych z entuzjazmem. Autorowi wytykano „pe³zanie ¶ladami Wergilusza”, a poemat uznano za nudny i „p³aski jak droga z Warszawy do B³onia”.

Poeta z Piotrowic jest te¿ autorem wzorowanego na Eneidzie Wergilusza i Henriadzie Woltera poematu historycznego Stefan Czarniecki (wyd. 1858), planowanego jako polemika z Konradem Wallenrodem Mickiewicza. Utwór by³ martwy ju¿ w momencie og³oszenia, g³ównie z powodu archaicznej formy. Spo¶ród historycznych pism Ko¼miana warto wymieniæ: Biografiê ks. Adama Czartoryskiego, ¯ywot Staszica, O ¿yciu Tadeusza Ko¶ciuszki i pami±tkach po nim zachowanych w ¦wi±tyni Sybilli w Pu³awach i Pochwa³ê Jana Henryka D±browskiego z polecenia Towarzystwa Przyjació³ Nauk Warszawskiego napisan±. Powstaniu listopadowemu po¶wiêci³ Kilka s³ów o Joachimie Lelewelu i o rewolucji 1830 r. Pod koniec ¿ycia Ko¼mian napisa³ tak¿e biogramy m. in.: Jana Feliksa Tarnowskiego, Stanis³awa Na³êcz Ma³achowskiego i swojego m³odszego brata - Józefa, biskupa kujawsko-pomorskiego. Najciekawsze dla dzisiejszego czytelnika i zarazem najwarto¶ciowsze dla badaczy czasów Ksiêstwa Warszawskiego oraz Królestwa Polskiego s± spisane pod koniec ¿ycia barwne, pe³ne anegdot Pamiêtniki (wyd. ocenzurowane przez syna, t. 1-3, 1858-65; wyd. pe³ne 1972).

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje

Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje