Strategicznym celem podpisanej przez Polskê Deklaracji Boloñskiej jest zapewnienie miêdzynarodowej konkurencyjno¶ci europejskiemu systemowi szkolnictwa wy¿szego przez nadanie mu ¶wiatowej atrakcyjno¶ci przy jednoczesnym zachowaniu europejskich tradycji nauki i kultury. Drogami zmierzaj±cymi do tego celu s±: przyjêcie czytelnego i porównywalnego z innymi krajami systemu nadawania stopni zawodowych i naukowych; przyjêcie dwustopniowego systemu nauczania, licencjackiego i magisterskiego; wprowadzenie systemu punktów kredytowych, takich jak ECTS; zapewnienie mobilno¶ci studentów, nauczycieli, naukowców i kadry administracyjnej; wspieranie wysokiego poziomu kszta³cenia opartego na wysoko kwalifikowanej kadrze naukowej.
Podstawowym warunkiem zapewnienia wysokiego i porównywalnego w Europie poziomu kszta³cenia bêdzie posiadanie przez uczelnie odpowiedniej kadry nauczaj±cej na poszczególnych kierunkach kszta³cenia, stanowi±cej tak zwane minimum kadrowe. W¶ród realizowanych obecnie przez polskie uczelnie nowych i popularnych kierunków kszta³cenia wiele ma charakter interdyscyplinarny, obejmuj±cy kilka dziedzin i dyscyplin uznawanych przez Centraln± Komisjê do spraw Stopni i Tytu³ów. Przyk³adem tego w naukach przyrodniczych s± na przyk³ad tak powszechne dzisiaj kierunki studiów, jak: biotechnologia oraz ochrona ¶rodowiska, in¿ynieria ¶rodowiska oraz kszta³towanie ¶rodowiska. Powstaje zatem uzasadnione pytanie: przedstawiciele jakich dziedzin i dyscyplin s± merytorycznie uprawnieni do ich prowadzenia i powinni stanowiæ tak zwane minimum kadrowe kierunku?
Moim zdaniem, powinna decydowaæ o tym nie tylko reprezentowana przez nauczycieli akademickich dziedzina i dyscyplina naukowa, ale równie¿ ich specjalno¶æ, potwierdzona odpowiednio ukierunkowanym dorobkiem naukowym, w pe³ni okre¶laj±cym ich sylwetkê naukow±. St±d we wspó³czesnej klasyfikacji nauki niezbêdne wydaje siê byæ okre¶lanie, obok dziedzin i dyscyplin naukowych, w których nadawane s± stopnie i tytu³y naukowe, równie¿ specjalno¶ci. Bêdzie to sprzyja³o nie tylko rozwojowi samej nauki, jej interdyscyplinarnemu charakterowi, ale znacznie u³atwi te¿ w³a¶ciwy dobór kadry do prowadzenia wspó³czesnych, interdyscyplinarnych kierunków kszta³cenia. Bêdzie wiêc istotnym instrumentem wprowadzenia do szkolnictwa wy¿szego zasad Karty Boloñskiej.
Takie jest te¿ stanowisko w tej sprawie Centralnej Komisji, która postuluje wprowadzenie do ustawy o stopniach i tytu³ach trójcz³onowe okre¶lenie sylwetki naukowej pracownika, obejmuj±ce reprezentowan± dziedzinê i dyscyplinê oraz specjalno¶æ. Wnioskuje te¿ przyznanie Komisji uprawnieñ do nadawania (okre¶lania) profesorom i doktorom habilitowanym specjalno¶ci pozwalaj±cych na ich zaliczanie do wymaganych minimów kadrowych, daj±cych radom wydzia³u i radom naukowym uprawnienia do doktoryzowania i habilitowania.
Obecna klasyfikacja nauk w poszczególnych krajach Unii Europejskiej jest ró¿na. Istniej±ce ró¿nice powodowane s± ró¿norodno¶ci± pogl±dów, zarówno co do zasad podzia³u nauki, jak i co do miejsca poszczególnych dyscyplin w ró¿nych uk³adach klasyfikacyjnych. Systemy kwalifikacyjne zale¿± bowiem od celów i potrzeb, którym maj± s³u¿yæ. Inaczej klasyfikuje siê nauki na przyk³ad do potrzeb bibliotecznych (informacja naukowa), inaczej do potrzeb organizacyjnych (struktura naukowa Polskiej Akademii Nauk), a jeszcze inaczej w celu podzia³u ¶rodków na dzia³alno¶æ badawcz± (Ministerstwo Nauki i Informatyzacji) oraz nadawania stopni i tytu³ów (Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytu³ów). Czytelna klasyfikacja dziedzin i dyscyplin, w których nadawane s± stopnie i tytu³y, uwzglêdniaj±ca specjalizacje, w du¿ym te¿ stopniu u³atwi i zobiektywizuje dobór w³a¶ciwej kadry do prowadzenia poszczególnych kierunków studiów, co bêdzie sprzyja³o ich prowadzeniu na odpowiednim i porównywalnym poziomie.
W Polsce stopnie i tytu³y naukowe nadawane s± obecnie w 21 dziedzinach i 81 dyscyplinach. W naukach technicznych na przyk³ad nadaje siê je w 19 dyscyplinach, w naukach humanistycznych w 15, a w naukach rolniczych i sztukach plastycznych w 7 dyscyplinach. Uczelnie prowadz± tymczasem 105 kierunków studiów, w tym wiele obejmuj±cych swym zasiêgiem merytorycznym kilka formalnie uznawanych dyscyplin. W tej sytuacji, dla zapewnienia odpowiedniego poziomu kszta³cenia, po¿±dane by³oby skorelowanie kierunków studiów z dyscyplinami naukowymi. Jest to jednak bardzo trudne, a nawet mo¿e w ogóle nie do osi±gniêcia. Niecelowe, a wrêcz szkodliwe dla samej nauki, by³oby tworzenie nowych, w±skich dyscyplin, jak te¿ ich sztuczne dostosowanie do niektórych kierunków kszta³cenia, które ze swej merytorycznej natury s± interdyscyplinarne. Optymalnym rozwi±zaniem, sprzyjaj±cym rozwojowi samej nauki i w³a¶ciwemu doborowi kadry do kszta³cenia na kierunkach o charakterze interdyscyplinarnym, wydaje siê okre¶lenie na dyplomach nie tylko dziedziny i dyscypliny, ale równie¿ specjalno¶ci naukowej. Takie uprawnienia powinna posiadaæ Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytu³ów. Trójcz³onowe okre¶lenie sylwetki naukowej nauczyciela akademickiego w sposób pe³niejszy okre¶li jego specjalno¶æ naukow±, a tym samym jego kwalifikacje do kszta³cenia na okre¶lonym kierunku. U³atwi te¿, co uwa¿am za bardzo wa¿ne, dobór osób do minimum kadrowego na kierunkach interdyscyplinarnych. Bêdzie równie¿ sprzyja³o utworzeniu czytelnej klasyfikacji nauki przez podkre¶lenie jej interdyscyplinarnego charakteru.
![]() |
| Propozycja podzia³u nauk przyrodniczych |
Nowelizacja wykazu dziedzin i dyscyplin, w których nadawane s± obecnie w Polsce stopnie i tytu³y, jest przedmiotem prac Centralnej Komisji. Zmierza ona do ograniczenia dziedzin, a zw³aszcza dyscyplin, przez zwiêkszenie ich merytorycznych pojemno¶ci i stworzenia mo¿liwo¶ci lepszego, pe³niejszego okre¶lenia to¿samo¶ci naukowych i artystycznych osób. Sprzyjaæ temu bêdzie okre¶lanie w obrêbie dyscyplin jednoznacznie zdefiniowanych specjalno¶ci, co wp³ynie na ograniczenie czêstych, niestety, tendencji do tworzenia nowych, w±skich dyscyplin oraz u³atwi konieczn± w przysz³o¶ci weryfikacjê posiadanych obecnie przez jednostki naukowe uprawnieñ do nadawania stopni i tytu³ów.
Przyk³adem nowych rozwi±zañ w zakresie klasyfikacji nauki jest przedstawiona poni¿ej klasyfikacja nauk przyrodniczych, proponowana przez Sekcjê III Centralnej Komisji, dzia³aj±c± w sferze nauk biologicznych, rolniczych i le¶nych. Klasyfikacja obok dziedzin i dyscyplin uwzglêdnia specjalno¶ci. Ich wykaz jest tylko przyk³adowy i w przysz³o¶ci zale¿eæ bêdzie od opinii zainteresowanych ¶rodowisk naukowych oraz od tego, czy s± placówki naukowe, które dysponuj± odpowiednio liczn± kadr±, zapewniaj±c± ustawowe minimum do doktoryzowania lub habilitowania. Przyk³ad ten obrazuje, jak bez powiêkszania liczby dyscyplin, okre¶lenie ich specjalno¶ci mo¿e sprzyjaæ rozwojowi nauk interdyscyplinarnych. Tak na przyk³ad biotechnologia swoj± interdyscyplinarno¶æ dokumentuje bêd±c specjalno¶ci± w kilku dziedzinach i dyscyplinach nauk przyrodniczych. Poza tym mo¿e ona byæ równie¿ dyscyplin± lub specjalno¶ci± w szeregu innych dziedzin, na przyk³ad w naukach technicznych, chemicznych lub medycznych.
Powi±zanie nauki z dydaktyk± jest najwa¿niejsz± cech± szkolnictwa wy¿szego. Dlatego jako¶æ kadry naukowej uczelni, wyra¿ona czytelnymi stopniami i tytu³ami oraz okre¶lonymi specjalno¶ciami naukowymi jest gwarantem kszta³cenia na kierunkach interdyscyplinarnych i zapewnienia mu poziomu akademickiego, do czego obliguje nas przyjêta Deklaracja Boloñska.
Prof. dr hab. Andrzej Dubas, specjalista w dziedzinie agrotechniki, pracownik Katedry Uprawy Roli i Ro¶lin Akademii Rolniczej im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, jest cz³onkiem Prezydium i przewodnicz±cym Sekcji Nauk Biologicznych, Rolniczych i Le¶nych Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytu³ów.