Prof. Dionizy Smoleñski (1902-1984), specjalista technologii materia³ów wybuchowych, urodzi³ siê w £odzi, studiowa³ chemiê w Politechnice Warszawskiej (1921-26). Przed wojn± pracowa³ naukowo w laboratoriach wojskowych, w czasie okupacji walczy³ w AK, uczy³ na tajnych kompletach. Po powstaniu warszawskim znalaz³ siê we Wroc³awiu na robotach przymusowych. W 1945 pracowa³ jako in¿ynier przy rozminowaniu i odbudowie obiektów akademickich Wroc³awia. Zosta³ kierownikiem Katedry Technologii Materia³ów Wybuchowych w Politechnice Wroc³awskiej, gdzie w latach 1949-60 pe³ni³ funkcje prorektora i rektora. Potem pracowa³ te¿ w Politechnice Warszawskiej (by³ jej rektorem, m.in. w marcu 1968, kiedy to przyczyni³ siê do za³agodzenia studenckiej rewolty), w Pañstwowym Zak³adzie Higieny, WAT, Zak³adzie Syntezy Organicznej PAN, Instytucie Chemii Organicznej PAN.
Bada³ zjawisko spalania prochu i detonacje, zajmowa³ siê syntez± materia³ów wybuchowych, otrzymywaniem paliw rakietowych, ³adunkami kumulacyjnymi. Publikowa³ tak¿e artyku³y na temat szkolnictwa wy¿szego.
By³ cz³onkiem PPS (1946) i PZPR (od 1948), pos³em na Sejm PRL, cz³onkiem rz±du J. Cyrankiewicza, g³ównym referentem ustawy o szkolnictwie wy¿szym z 1968 roku. Wspominany jest jako ¶wietny wyk³adowca, dbaj±cy o podw³adnych prze³o¿ony, krytyczny w stosunku do w³adz i samodzielny w my¶leniu uczony.
Popiersie profesora ods³oniêto w lutym 2005 roku na wewnêtrznym dziedziñcu Politechniki Wroc³awskiej. Autorem projektu rze¼by jest prof. Roman Pawelski z Wydzia³u Architektury tej uczelni.
(fig)