Wyodrbnienie nauk humanistycznych z filozofii (obok nauk matematyczno−przyrodniczych) zostao potwierdzone instytucjonalnie w roku 1925 przez Ministerstwo WRiOP. W wikszoci polskich uniwersytetw podzielono wydzia filozoficzny na dwa. Pojawi si nie tylko wydzia, ale i akademicka ideologia humanistyki oraz odpowiednie grono wyznawcw. Dawna „krlowa nauk” – filozofia, staa si przedmiotem studiw rwnorzdnym do psychologii, pedagogiki, historii, socjologii, etnologii, archeologii, historii sztuki oraz zrnicowanej filologii. Wsplnym przedmiotem i podmiotem bada humanistycznych pozostawa czowiek. Nic, co ludzkie, nie miao by obce.
Z inspiracji k studenckich Uniwersytetu Warszawskiego wygoszono w padzierniku 1927 cztery odczyty, opublikowane nastpnie w broszurze „Jak studiowa na Wydziale Humanistycznym”. Wedug Jerzego Manteuffla, fundamentem humanistyki bya tradycja filologii klasycznej, uprawianej znacznie szerzej ni jej nazwa – jako wiedza o kulturze antycznej. Nie mona si przy tym byo oby bez aciny, ale i greki. Znajomo jzyka i literatury wymagaa z kolei ujcia gboko erudycyjnego kontekstu historycznego. Zofia Szmydtowa dodawaa: „badacz przeszoci, pragncy odmalowa minione ycie literackie... musi styka si z yciem literackim swoich czasw”. Erudycja wymagaa systematycznej pracy – wedug Jerzego Manteuffla, „moe kto wysunie, e przede wszystkim – zdolno, owszem i z tem si zgodzimy, byle jednoczenie z tem bya wytrwao, umiejtno skupienia si i sia charakteru”.
Nowe przepisy ustalay tok i miar intensywnoci studiw magisterskich, ale do studentw nalea wybr kolejnoci ich zdawania. Wykady uniwersyteckie miay nadal charakter monograficzny, corocznie zmienny, ukazyway wiedz profesora in statu nascendi. Szkoa dostarczaa syntez, uniwersytet – metody poznania. Jak stwierdzia Zofia Szmydtowa, „studia uniwersyteckie nie s dalszym cigiem nauki szkolnej, raczej zerwaniem z jej oglnoksztaccym kierunkiem”. Byy wyborem kierunku studiw i specjalnoci. Nie miay porzdku genetyczno−chronologicznego i dalekie byy od wiedzy encyklopedycznej.
Wykady – liczniejsze na pierwszych latach – byy „tylko drugorzdn czci pracy uniwersyteckiej”. Tadeusz Manteuffel (brat stryjeczny Jerzego) podkrela wag proseminariw, zapoznajcych studentw z technik pracy naukowej. Jednak ju metodologia bya „dowiadczeniem osobistym kadego badacza”. Wedug Jerzego M., „seminarium stanowi zazwyczaj cilejsze grono osb, ktre czy wsplna praca, podobne zainteresowania, a wyrabia si pewna czno duchowa, ktra charakteryzuje ludzi, wychodzcych ze szkoy danego profesora”. Ten za „kieruje i oywia dyskusj, nigdy jednak nie narzuca swego zdania”. Praca seminarium to „1−o czytanie autora z interpretacj krytyczn tekstu, oraz 2−o omawianie prac i dyskusja nad samodzielnymi referatami”. Dopenieniem zaj bya praca wasna w postaci analizy tekstw rdowych i opracowa, co wedug Zofii Szmydtowej tworzy „podbudow dla konstrukcyj szczegowych. Podbudowa ta powinna by gruntowna i rozlega”. A przy tym – wasna. Tadeusz M. przypomnia dawn formu promowanych doktorw: Librum aperi, ut discus, quid alii cogitaverint, librum claude, ut ipse cogites (otwrz ksik, aby si zapozna z tem, co inni myleli, zamknij j, aby sam zacz myle). Cho ksztacono humanistw take do zawodu, zwaszcza nauczycielskiego – humanistyka pozostaa „nauk dla nauki”.
Rezultatem studiw bya praca magisterska – zadania „domowe”. Wedug Marii Ossowskiej: „kto stopie magistra uzyska, ten program dalszej pracy sam sobie ju uoy potrafii” (tak w oryginale).