Miejscem pierwszego w nowej kadencji posiedzenia plenarnego KRASP, które odby³o siê w dniach 5−6 grudnia ub.r., by³a Szko³a G³ówna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Uczelnia ta kszta³ci dzi¶ na 27 kierunkach 25 tys. studentów i mo¿e siê poszczyciæ wybudowan± ostatnio bardzo nowoczesn± infrastruktur± (wywiad z jej by³ym rektorem, prof. Tomaszem Boreckim, na str. 18).
Prof. Jerzy Wo¼nicki przedstawi³ podjêt± przez Fundacjê Rektorów Polskich inicjatywê opracowania d³ugofalowej strategii szkolnictwa wy¿szego. Mia³aby ona obejmowaæ okres co najmniej 10 lat i byæ podstaw± wieloletnich dzia³añ prowadzonych przez ró¿ne instytucje zwi±zane ze szkolnictwem wy¿szym. Odpowiedzialny za sprawy miêdzynarodowe prof. Karol Musio³, który jest jednym z 22 doradców Janeza Potocnika, komisarza UE ds. nauki, zaapelowa³ o utworzenie – wzorem niemieckiej DAAD czy francuskiej EduFrance – pañstwowej agencji odpowiedzialnej za wymianê studentów i kwestie umiêdzynarodowienia. Prof. Tadeusz Luty upomina³ siê o status profesora emerytowanego, a prof. Tomasz Borecki mówi³ o konieczno¶ci uporz±dkowania obsady kadrowej i wspó³pracy z PKA.
Obecna na spotkaniu minister Barbara Kudrycka zapowiedzia³a, ¿e w pierwszym kwartale br. zostanie przedstawiony pakiet ustaw dotycz±cych szkolnictwa wy¿szego. Bêd± to za³o¿enia do ustawy Prawo o szkolnictwie wy¿szym i ustawy o stopniach i tytu³ach. W przypadku pakietu ustaw o nauce opracowano od razu projekty ustaw, ale od 1 stycznia zmieni³y siê zasady techniki legislacyjnej i wszystkie projekty ustaw bêd± teraz tworzone przez Rz±dowe Centrum Legislacji. Projekty maj± przynie¶æ szereg zmian. Najwa¿niejsze z nich to: odej¶cie od wieloetatowo¶ci (zgodê rektora trzeba bêdzie uzyskiwaæ ju¿ na drugie miejsce pracy), kadencyjno¶æ na stanowiskach kierowniczych, obligatoryjne konkursy na stanowiska, uproszczenie procedury habilitacji (likwidacja kolokwium i wyk³adu habilitacyjnego), nowe zasady oceny dorobku naukowego, opracowanie kryteriów etatyzacji w uczelniach, przygotowanie zasad wy³aniania okrêtów flagowych (nazywanych teraz krajowymi naukowymi o¶rodkami wiod±cymi), wdro¿enie krajowej struktury ramowej, u³atwienia w przekszta³ceniach uczelni (konsolidacje, likwidacje).
Tematyka poszczególnych sesji zgromadzenia obejmowa³a kwestie rankingów (Waldemar Siwiñski, prezes Fundacji Perspektywy), wspó³pracy miêdzynarodowej (prof. Karol Musio³), relacji KRASP–EUA (prof. Tadeusz Luty), akredytacji ¶rodowiskowej i zadañ stoj±cych przed Komisj± Akredytacyjn± Zespo³u Boloñskiego KRASP (prof. Stanis³aw Chwirot), kszta³cenia na studiach III stopnia (prof. Jerzy B³a¿ejowski, przewodnicz±cy RGSW). Szerzej na ten temat w notatkach prof. K. Cha³asiñskiej−Macukow na str. 45. W tej ostatniej sprawie podjêto te¿ uchwa³ê popieraj±c± i uzupe³niaj±c± dokument opracowany przez zespó³ pod przewodnictwem prof. B³a¿ejowskiego.
Na co dzieñ cz³onkowie Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytu³ów dzia³aj± w 7 sekcjach dziedzinowych. Wspólnie spotykaj± siê raz lub dwa do roku na zgromadzeniu plenarnym. Kolejne takie doroczne zgromadzenie odby³o siê 10 grudnia ub.r. w Pa³acu Kultury i Nauki w Warszawie.
Przewodnicz±cy Komisji, prof. Tadeusz Kaczorek, przedstawi³ sprawozdanie CK za rok 2007, czyli pierwszy rok dzia³alno¶ci Komisji VI kadencji. W tym okresie Komisja rozpatrzy³a ogó³em 2398 ró¿nego rodzaju spraw. Ponad po³owa z nich to wnioski o nadanie tytu³u profesora (545) i doktora habilitowanego (1117). Je¶li chodzi o wnioski o nadanie tytu³u profesora, opiniowanie kandydatów bez habilitacji na stanowisko profesora nadzwyczajnego oraz przyznawanie uprawnieñ do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego, CK wyda³a 100 negatywnych opinii, co stanowi 13,8 proc. ogó³u decyzji. Jest to wska¼nik nieznacznie wy¿szy ni¿ w latach ubieg³ych, kiedy kszta³towa³ siê on na poziomie ok. 10 proc. Odmów dotycz±cych nadania tytu³u profesora by³o ju¿ tylko 3,7 proc. (w 2006 – 6,1 proc.). Znaczny odsetek stanowi³y natomiast odmowy w sprawie przyznania uprawnieñ do nadawania stopni dr. i dr. hab. – a¿ 21 na 89 wniosków, czyli 23,6 proc. Spowodowane to by³o przede wszystkim niezaliczaniem przez CK do minimum kadrowego specjalistów z tzw. dziedzin pokrewnych lub ma³ym dorobkiem naukowym.
W roku 2007 dzia³alno¶æ CK zosta³a skontrolowana przez Najwy¿sz± Izbê Kontroli. Sformu³owano ca³y szereg uwag dotycz±cych dzia³alno¶ci Komisji – m.in. przekraczanie terminów podejmowania decyzji, zbyt rzadka kontrola poziomu naukowego i artystycznego jednostek naukowych, niestosowania ró¿nych procedur kodeksu postêpowania administracyjnego. Reaguj±c na nie Prezydium podjê³o szereg dzia³añ usprawniaj±cych dzia³alno¶æ CK w tych obszarach. W sumie NIK oceni³a jednak dzia³alno¶æ Komisji pozytywnie.
Problemem, którym zajmuje siê od d³u¿szego czasu CK, jest próba zreformowania obowi±zuj±cego wykazu dziedzin i dyscyplin naukowych. Kwestie te powierzono prof. Osmanowi Achmatowiczowi, sekretarzowi CK. Przedstawi³ on wstêpne za³o¿enia zmian i propozycje zasad, jakie powinny obowi±zywaæ przy konstruowaniu tego wykazu. Podstaw± do dyskusji by³a propozycja znacznego uproszczenia klasyfikacji, zaproponowana przez OECD i Europejsk± Fundacjê Nauki, która przewiduje istnienie tylko 7 dyscyplin naukowych. Prof. Achmatowicz konsultowa³ te propozycje z sekcjami, uczestnicz±c w ich zebraniach, jednak wobec licznych w±tpliwo¶ci dokonano tylko kilku zmian, tam, gdzie dosz³o do konsensusu. Na zgromadzeniu dokonano tak¿e zmian statutu CK, opracowanych przez prof. Huberta Izdebskiego, dostosowuj±c go m.in. do wskazañ NIK i wymaganych procedur administracyjnych.
Prof. Tadeusz Szulc, wiceprzewodnicz±cy Komisji, zaprezentowa³ referat dotycz±cy studiów doktoranckich w strategii procesu boloñskiego. Zaproponowa³, aby to CK prowadzi³a akredytacjê studiów III stopnia. Dla realizacji tego celu niezbêdne mia³oby byæ przeprowadzenie odpowiednich regulacji prawnych, które okre¶li³yby uprawnienia CK do przeprowadzania oceny i, w konsekwencji, utrzymania lub cofniêcia uprawnieñ do prowadzenia studiów doktoranckich.
Prof. Tadeusz Kaczorek przedstawi³ zgromadzeniu dr. Marka Wroñskiego, prowadz±cego w „FA” cykl „Z archiwum nieuczciwo¶ci naukowej” i zapowiedzia³ zdecydowan± kontynuacjê walki z nieuczciwo¶ci±.
G³ównym punktem programu Zgromadzenia Ogólnego PAN, które odby³o siê 15 grudnia 2008 w Miêdzynarodowym Centrum Biocybernetyki PAN na warszawskiej Ochocie, by³o wyst±pienie Waldemara Pawlaka, ministra gospodarki i wicepremiera oraz dyskusja z jego udzia³em.
Wicepremier Pawlak odwo³ywa³ siê do tradycji polskiej tolerancji i dyskursu politycznego, które przez wieki ka¿± zauwa¿aæ i ws³uchiwaæ siê tak¿e w g³osy mniejszo¶ci. Podkre¶la³, ¿e jeste¶my prekursorami zmian ustrojowych i transformacji w naszej czê¶ci ¶wiata, co ¶wiadczy o umiejêtno¶ciach wykorzystywania przez Polaków szansy. Czêsto te¿ siêgamy przy rozwi±zywaniu problemów po w³asne oryginalne rozwi±zania, czasem odbiegaj±ce od przyjêtych w innych krajach UE. Przywo³ywa³ tak¿e zasady subsydiarno¶ci i pomocniczo¶ci, jako te, które powinny organizowaæ ¿ycie spo³eczne. – To, co gwarantuje rozwój to aktywne spo³eczeñstwo, innowacje w gospodarce i sprawnie dzia³aj±ce instytucje – mówi³ wicepremier.
Znacz±ca czê¶æ wyst±pienia zosta³a po¶wiêcona sprawom postêpu technologicznego, a zw³aszcza bezpieczeñstwu energetycznemu i rozwojowi energetyki. Pad³a zapowied¼ promocji rozwi±zañ naukowych ukierunkowanych na pozyskanie energii ze ¼róde³ odnawialnych i rozwój czystych technologii przetwórstwa wêgla. Wa¿ne te¿ bêd± dzia³ania zwi±zane z ograniczeniem emisji CO2, w tym nowoczesne metody jego wychwytywania, na przyk³ad wi±zania do postaci C2H5OH – do czego przymierzaj± siê chemicy z UMCS – oraz jego sk³adowania. Rz±d zamierza wznowiæ program budowy elektrowni atomowych, ale powstanie jednej lub dwu elektrowni to perspektywa co najmniej 10 lat. Pad³a deklaracja wspó³pracy ze ¶rodowiskiem naukowym, jako gremium eksperckim, w podejmowaniu wa¿nych dla kraju decyzji.
W drugiej czê¶ci zgromadzenia prof. Jerzy Duszyñski, wiceminister nauki, przedstawi³ najwiêksze jego zdaniem bol±czki polskiej nauki, poczynaj±c od niedofinansowania i wieloetatowo¶ci po nieuczciwo¶æ i stara³ siê zarysowaæ sposoby ich rozwi±zania. Odpowiedzi± na wiele z nich ma byæ pakiet ustaw dotycz±cych nauki, w tym ustawa o PAN. Wielu uczonych z Akademii polemizowa³o z wiceministrem i przyjêtymi w projekcie ustaw rozwi±zaniami. Zastrze¿enia budzi³a np. koncepcja zmniejszenia liczby wydzia³ów Akademii i propozycja ³±czenia funkcji wiceprezesów z funkcj± przewodnicz±cych wydzia³ów.
Podczas sesji prof. Micha³ Kleiber, prezes PAN, po raz pierwszy wrêczy³ statuetki Polskiej Akademii Nauk. Laureatami tego wyró¿nienia zostali zas³u¿eni cz³onkowie rzeczywi¶ci PAN: prof. Adam Bielañski, prof. Jan Gliñski, prof. Jan Michalski. Statuetka jest wyró¿nieniem Akademii przyznawanym przez prezesa cz³onkom krajowym PAN, d³ugoletnim pracownikom Akademii oraz innym osobom, a tak¿e instytucjom, które swoj± dzia³alno¶ci± organizacyjn± na rzecz PAN przyczyni³y siê do podnoszenia jej rangi naukowej i spo³ecznej – g³osi regulamin.
(as)
Gospodarzem spotkania KRUP, które mia³o miejsce w dniach 12−13 grudnia ub.r., by³ Uniwersytet Kardyna³a Stefana Wyszyñskiego w Warszawie. Uniwersytet powsta³ w roku 1999 z przekszta³cenia Akademii Teologii Katolickiej, dynamicznie siê rozwija i prowadzi dzi¶ 19 kierunków, na których studiuje 16 tys. osób.
Wiceminister Witold Jurek, odpowiedzialny od niedawna w MNiSW za sprawy finansowe, przedstawi³ kwestie zwi±zane z bud¿etem na rok 2009. Zaplanowano w nim znaczny wzrost finansowania dzia³u nauka – o prawie 1,4 mld z³, czyli ponad 29 proc. w porównaniu z rokiem 2008. Zak³ada on te¿ wzrost finansowania szkolnictwa wy¿szego – ³±cznie prawie o 734 mln, ale 427 mln to na razie rezerwa bud¿etowa. O 40 mln wzro¶nie dotacja na pomoc materialn± dla studentów i wyniesie 1 mld 680 tys., a tak¿e dop³aty do Funduszu Po¿yczek i Kredytów Studenckich – o 72 mln z³ i ³±cznie bêdzie to 150 mln. Prof. Jurek zapowiedzia³ tak¿e prace nad zmian± algorytmu finansowania uczelni, tak aby nie bazowa³ on przede wszystkim na liczbie studentów, a by³ bardziej elastyczny i ³atwiej uwzglêdnia³ zmiany dokonuj±ce siê w ka¿dym roku w poszczególnych szko³ach wy¿szych. Z dokonanych przez resort zestawieñ wynika, ¿e ¶rednia p³aca profesora to 7,7 tys., doktora habilitowanego 4,8 tys., a asystenta 2,8 tys. z³. Sytuacjê finansow± uniwersytetów analizowa³ tak¿e prof. Józef Perec z USz., nowy przewodnicz±cy Uniwersyteckiej Komisji Finansowej. Z zestawieñ wynika, ¿e w kilku uczelniach sytuacja finansowa nie jest najlepsza, g³ównie w zwi±zku ze spadkiem dochodów w³asnych, a s± te¿ uniwersytety z du¿ym zad³u¿eniem.
Prof. Jerzy Wo¼nicki przybli¿y³ cztery mo¿liwe scenariusze rozwoju szkolnictwa wy¿szego nakre¶lone przez OECD. W pierwszym przewiduje siê wspó³dzia³anie uczelni w ramach otwartej sieci, przy za³o¿eniu ich du¿ej mobilno¶ci i kooperacji. Drugi z modeli zak³ada lokalne wspó³dzia³anie szkó³ wy¿szych. Trzeci jest racjonalnym modelem publicznej odpowiedzialno¶ci, a czwarty koncentruje siê przede wszystkim na komercyjnych aspektach funkcjonowania szkolnictwa wy¿szego. – Musimy sobie odpowiedzieæ na pytanie, czy uczelnia jest bardziej centrum doskona³o¶ci, czy ¶wi±tyni± wiedzy? – mówi³ prof. Wo¼nicki.
Prof. Andrzej Kra¶niewski prezentowa³ kwestie krajowej struktury kwalifikacji, któr± bêdziemy wdra¿aæ w najbli¿szych latach. W ocenie procesu kszta³cenia wa¿ne bêd± przede wszystkim jego efekty w obszarze umiejêtno¶ci, wiedzy i postaw. Dyskutowano tak¿e na temat relacji pomiêdzy Pañstwow± Komisj± Akredytacyjn± (prof. M. Socha) a komisjami ¶rodowiskowymi (prof. Marek W±sowicz, szef Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej), stawiaj±c problem do¶æ ostro: czy grozi nam monopol PKA? Z dyskusji wynika³o, ¿e coraz rzadziej uczelnie poddaj± siê ¶rodowiskowemu systemowi oceny, a PKA zamierza powo³aæ radê programow±. Prof. Jerzy B³a¿ejowski prezentowa³ standardy studiów doktoranckich i sygnalizowa³ problemy konieczne do uregulowania w nowym ustawodawstwie, przede wszystkim sposób ich finansowania i status doktoranta.
W dniach 5−6 grudnia w Lublinie odby³ siê IX Krajowy Zjazd Doktorantów. Podczas spotkania wrêczono nagrody w pierwszej edycji konkursu „Najbardziej prodoktorancka uczelnia w Polsce”. Najlepsze warunki do odbywania studiów III stopnia oraz prowadzenia badañ naukowych i najwy¿sz± jako¶æ kszta³cenia doktorantów stwierdzono w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Druga nagroda przypad³a Uniwersytetowi Jagielloñskiemu, a na trzeciej pozycji uplasowa³a siê Politechnika Warszawska. Wyró¿niono równie¿ Uniwersytet Warszawski. Uznano, ¿e nagrodzone uczelnie podejmuj± liczne inicjatywy w zakresie poprawy warunków odbywania studiów doktoranckich w istotny sposób wykraczaj±cych poza wymogi okre¶lone w przepisach prawa, przy jednoczesnym spe³nieniu i rygorystycznym ich przestrzeganiu. W przypadku zwyciêskiej uczelni kapitu³a szczególnie doceni³a realizacjê dzia³añ, które s± odpowiedzi± na zg³aszane przez doktorantów postulaty: wykup przez uczelniê legitymacji zni¿kowych PKP dla doktorantów, przyznawanie stypendiów doktoranckich dla ponad 80 proc. uczestników stacjonarnych studiów III stopnia, mo¿liwo¶æ darmowego uczestniczenia doktorantów w studiach podyplomowych organizowanych przez uczelniê oraz dodatkowe finansowe ¶wiadczenia wakacyjne.
Uczestnicy debatowali równie¿ na temat studiów doktoranckich w ¶wietle procesu boloñskiego. Najwiêcej kontrowersji wzbudzi³ pomys³ wprowadzenia punktów ECTS na studiach III stopnia. Czê¶æ doktorantów mia³a w±tpliwo¶ci, czy w ogóle jest mo¿liwe policzenie czasu po¶wiêconego na pracê badawcz± i czy kursy w ramach studiów doktoranckich s± porównywalne wobec siebie. Pozosta³a grupa uczestników dyskusji stwierdzi³a, ¿e punkty ECTS s± niezbêdne do u³atwienia mobilno¶ci doktorantów i zwiêkszenia interdyscyplinarno¶ci tego etapu kszta³cenia.
Krajowy Zjazd Doktorantów, który jest najwy¿szym organem uchwa³odawczym Krajowej Reprezentacji Doktorantów, za istotne zadanie uzna³ zintensyfikowanie prac maj±cych na celu korzystne dla doktorantów zmiany w ustawie Prawo o szkolnictwie wy¿szym i rozporz±dzeniu ministra reguluj±cym organizowanie i prowadzenie studiów doktoranckich w uczelniach. Postanowiono stworzyæ ogólnopolsk± bazê doktorantów.
Za realizacjê zadañ wyznaczonych przez zjazd bêdzie odpowiada³ nowy Zarz±d KRD, na czele którego stan±³ mgr in¿. Piotr Koza z PW. Postêpy w realizacji postanowieñ zjazdu bêdzie kontrolowa³a Komisja Rewizyjna pod przewodnictwem mgr. Piotra Pomianowskiego z UW. Utrzymano funkcjê rzecznika praw doktorantów, która zosta³a powierzona Paw³owi Pachucie z UMCS w Lublinie.
W ubieg³ym roku rektorzy uczelni zg³osili 2706 wniosków o stypendia dla najlepszych studentów oraz studentów sportowców; 2193 dotyczy³y osób maj±cych wybitne osi±gniêcia w nauce, 513 za¶ – osi±gniêcia sportowe. 10 grudnia prof. Barbara Kudrycka, minister nauki, przyzna³a 1290 stypendiów, w tym 1097 za osi±gniêcia w nauce i 193 za wybitne osi±gniêcia sportowe. A¿ 772 stypendia za wyniki w nauce trafi³y do studentów uniwersytetów.
Wysoko¶æ stypendium to 1300 z³ miesiêcznie wyp³acane przez 10 miesiêcy roku akademickiego, pocz±wszy od 1 pa¼dziernika. Oznacza to, ¿e ich laureaci otrzymaj± wyrównanie za ju¿ przesz³e miesi±ce roku akademickiego 2008/2009, czyli spory zastrzyk gotówki na pocz±tku nowego roku kalendarzowego.
Przyjrzyjmy siê uniwersytetom. Najwiêcej stypendiów za osi±gniêcia w nauce wziêli studenci Uniwersytetu Warszawskiego – 222, wyprzedzaj±c znacz±co nastêpne w kolei uniwersytety Wroc³awski (89) i Jagielloñski (83). Wiêcej ni¿ 50 stypendiów trafi³o do studentów uniwersytetów: £ódzkiego (59), ¦l±skiego (57) i im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (53). Tu¿ za nimi uplasowa³ siê Uniwersytet w Bia³ymstoku z 39 stypendiami, wyprzedzaj±c znacz±co pozosta³e uniwersytety i inne uczelnie. Tej uczelni, niewielkiej, m³odej i prowincjonalnej, nale¿± siê zatem szczególne gratulacje. Zw³aszcza gdy zobaczymy, ¿e inne ma³e, m³ode i prowincjonalne uniwersytety stoj± daleko z ty³u: Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy zdoby³ jedynie 2 stypendia (to najgorszy wynik spo¶ród uniwersytetów), Zielonogórski – 8, Rzeszowski i Warmiñsko−Mazurski – po 10, Szczeciñski – 11 i Opolski – 12.
W¶ród politechnik bezapelacyjnie zwyciê¿y³a Politechnika £ódzka z 25 stypendiami. Kolejne to Politechnika Poznañska – 19, Warszawska – 16 i Wroc³awska – 15. ¯adna inna nie przekroczy³a 10 stypendiów. Spo¶ród pozosta³ych uczelni wyra¼nie wyró¿nia siê Szko³a G³ówna Handlowa, której studenci uzyskali 24 stypendia, dystansuj±c wiêkszo¶æ politechnik i spor± grupê uniwersytetów. W gronie pozosta³ych pañstwowych uczelni akademickich najlepsze wyniki uzyskali studenci: Akademii Podlaskiej w Siedlcach i Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie (po 9 stypendiów), Uniwersytetu Ekonomicznego we Wroc³awiu i Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (8), Szko³y G³ównej Gospodarstwa Wiejskiego, Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu i Uniwersytetu Humanistyczno−Przyrodniczego w Kielcach (7). Spo¶ród pañstwowych wy¿szych szkó³ zawodowych wyró¿nia siê PWSZ w Opolu z 5 stypendiami.
W¶ród uczelni niepublicznych wyró¿niaj± siê, dystansuj±c wiele uczelni pañstwowych: Wy¿sza Szko³a Zarz±dzania i Bankowo¶ci w Krakowie (12 stypendiów), Szko³a Wy¿sza Psychologii Spo³ecznej w Warszawie i Wy¿sza Szko³a Handlowa w Radomiu (8), Wy¿sza Szko³a Informatyki i Zarz±dzania w Rzeszowie (7), Akademia Humanistyczna w Pu³tusku, Akademia Leona Ko¼miñskiego i Wy¿sza Szko³a Biznesu NLU w Nowym S±czu (4).
Nietrudno siê domy¶liæ, ¿e najwiêcej stypendiów za wyniki sportowe uzyskali studenci akademii wychowania fizycznego. Na czele tej kategorii plasuj± siê AWF−y z Warszawy (26 stypendiów), Wroc³awia (22) i Poznania (14). W¶ród uniwersytetów króluje UAM (10), wyprzedzaj±c uniwersytety Szczeciñski (7) i Warszawski (6). Warto wskazaæ te¿ uczelnie niepubliczne, których studenci uzyskali sporo takich stypendiów: Wy¿sza Szko³a Humanistyczno−Ekonomiczna w £odzi (9), Wy¿sza Szko³a Wychowania Fizycznego i Turystyki w Supra¶lu (6).
Trudno oceniæ, na ile ministerialne stypendia dla studentów za osi±gniêcia w nauce odzwierciedlaj± jako¶æ kszta³cenia w uczelniach, a na ile aktywno¶æ uczelni w sk³adaniu wniosków i sam± wielko¶æ szkó³ wy¿szych. Z pewno¶ci± warto siê jednak przyjrzeæ, jak roz³o¿y³y siê stypendia miêdzy ró¿ne typy uczelni i poszczególne uczelnie w ramach tych grup.
Nietrudno siê domy¶liæ, ¿e najwiêcej stypendiów trafi³o do studentów uniwersytetów. Powie kto¶ – bo najwiêcej ich tam siê kszta³ci. Ale przecie¿ uczelnie niepañstwowe maj± w tym zakresie ogromne mo¿liwo¶ci: jest ich najwiêcej i kszta³c± ogromn± rzeszê studentów, a jednak wziê³y stosunkowo niewiele stypendiów. Czy¿by to ¶wiadczy³o o jako¶ci kszta³cenia w niepublicznych szko³ach wy¿szych?
Klaster Nutribiomed powsta³ w listopadzie 2007 r. przy Wroc³awskim Parku Technologicznym w oparciu o koncepcjê prof. Tadeusza Trziszki. Utworzy³o go 5 wroc³awskich uczelni (Akademia Medyczna, Uniwersytet Wroc³awski, Uniwersytet Przyrodniczy, Uniwersytet Ekonomiczny i Politechnika Wroc³awska) oraz ponad 20 przedsiêbiorstw z 6 województw. 15 grudnia, podczas konferencji Klaster Nutribiomed w ¶wietle powi±zañ kooperacyjnych w gospodarce ¿ywno¶ciowej, zaprezentowano pierwsze produkty powo³anego rok temu klastra. Bazuj± one na substancjach otrzymanych z jaj kurzych. Powinny trafiæ na rynek w 2009 r.
Aktywny preparat antydrobnoustrojowy (APA) s³u¿y do utrwalania ¿ywno¶ci. Powsta³ na bazie bioaktywnej substancji z jaj kurzych. Mo¿e byæ u¿ywany w nowej generacji opakowañ do miêsa i jego przetworów, zw³aszcza do podk³adek ods±czaj±cych, stosowanych na tackach w obrocie detalicznym. Zakres zastosowania APA mo¿e byæ rozszerzony na inne produkty. Preparat APA jest oparty na zg³oszeniu patentowym Uniwersytetu Przyrodniczego we Wroc³awiu z 18 grudnia 2007 r. Naturalne preparaty wapniowe (NPW) to kolejna grupa produktów Nutribiomedu na bazie surowca jajczarskiego, zw³aszcza skorup. Wspomagaj± one prewencjê osteoporozy. Zosta³y zg³oszone do opatentowania w sierpniu 2007 r.
Obecnie przygotowywane s± kolejne preparaty: nowa generacja jaj konsumpcyjnych wysoko wzbogaconych Bio−Mega oraz produkty na bazie wysoko wzbogaconych jaj, tzn. makarony, majonezy. Opracowywana jest te¿ tzw. superlecytyna – preparat bogaty w DHA (kwas dokozaheksaenowy), niezbêdny w prawid³owym funkcjonowaniu mózgu, serca i uk³adu kr±¿enia. Superlecytyna mo¿e siê staæ polskim hitem w prewencji chorób cywilizacyjnych.
Województwo ma³opolskie po raz pierwszy przyzna³o Nagrodê Ars Quaerendi za wybitne dzia³ania na rzecz rozwoju i promocji kultury. Ide± nagrody jest uhonorowanie tych przedstawicieli ¶wiata kultury, sztuki i nauki, którzy umiej± dzieliæ siê swoim do¶wiadczeniem z m³odymi nastêpcami, a ci m³odzieñczym entuzjazmem daj± inspiracje swoim mistrzom. Nagroda przyznawana jest w trzech kategoriach: Mistrz, Uczeñ oraz Projekt (przedsiêwziêcie realizowane wspólnie przez nagrodzonych w obu kategoriach). Honorowane nagrod± dziedziny to: twórczo¶æ artystyczna i u¿ytkowa (muzyka, film, fotografia, sztuki plastyczne i u¿ytkowe, taniec, teatr, rzemios³o artystyczne), upowszechnianie kultury oraz architektura i urbanistyka.
Laureatami w kategorii Mistrz zostali: dr Marta Lempart−Geratowska z ASP w Krakowie, prof. Krystian Lupa z krakowskiej PWST, prof. Emil Orzechowski z UJ oraz prof. Andrzej Pikul z AMuz. w Krakowie. W kategorii Uczeñ nagrodzono: mgr Annê Sêkowsk± (asystentka w Pracowni Konserwacji i Restauracji Malowide³ Sztalugowych na P³ótnie oraz w Pracowni Przenoszenia i Rozwarstwiania Malowide³ Sztalugowych ASP), dr. £ukasza Gaw³a (adiunkt w Katedrze Zarz±dzania Kultur± w Zespole Katedr Nauk o Kulturze UJ), Szymona Kaczmarka (student III roku Wydzia³u Re¿yserii Dramatu PWST) oraz mgr. Mariana Sobulê (doktorant w AMuz.). W kategorii Projekt nagrodzono: Miêdzynarodowy periodyk „Zarz±dzanie w kulturze”/„Cultural Management”/„Kulturmanagement”, projekt realizowany przez E. Orzechowskiego i £. Gaw³a; Adaptacja teatralna „Kuszenia cichej Weroniki” Roberta Musila, projekt realizowany przez K. Lupê i Sz. Kaczmarka; Festiwal Muzyki Fortepianowej/Royal Cracow International Piano Festival, projekt realizowany przez A. Pikula i M. Sobulê oraz Stanowisko do przenoszenia i rozwarstwiania malowide³ sztalugowych, projekt realizowany przez M. Lempart−Geratowsk± i A. Sêkowsk±.
W 2008 r. do podzia³u miêdzy nagrodzonych przeznaczono 140 tys. z³. Po 6 tys. z³ otrzymali laureaci kategorii Mistrz, po 4 tys. z³ laureaci kategorii Uczeñ oraz po 25 tys. z³ dla ka¿dego z czterech projektów.
W 1911 r. Zarz±d Towarzystwa Naukowego Warszawskiego podj±³ uchwa³ê o utworzeniu instytutu biologicznego. W koñcu 1918 r. z trzech zak³adów TNW: Fizjologii, Biologii Ogólnej i Neurobiologii utworzono Instytut Biologii Do¶wiadczalnej im. Marcelego Nenckiego (IBD), wybitnego polskiego biologa, autora prac po¶wiêconych strukturze hemoglobiny, syntezie mocznika i przemianom puryn, zwi±zanego z Medizinisch−Chemisches Institut w Bernie w Szwajcarii oraz Instytutem Medycyny Do¶wiadczalnej w St. Petersburgu w Rosji.
Na czele instytutu stan±³ jeden z inicjatorów jego utworzenia, prof. Kazimierz Bia³aszewicz, uczeñ Nenckiego. W latach 20. IBD powiêkszy³ siê o Zak³ady Embriologii Do¶wiadczalnej, Morfologii i Biometrii. Utworzono te¿ sieæ stacji terenowych – Hydrobiologiczn± w Wigrach, Morsk± w Helu i Rzeczn± w Piñsku – dziêki którym IBD sta³ siê kolebk± polskiej hydrobiologii i oceanografii. W 1945 r. dawni pracownicy Nenckiego – m.in. profesorowie W³odzimierz i Stella Niemierko, Jan i Stanis³aw Dembowscy, Jerzy Konorski i Liliana Lubiñska – reaktywowali jego dzia³alno¶æ w czteropokojowym mieszkaniu w £odzi. Z chwil± powstania Polskiej Akademii Nauk, Instytut Nenckiego zosta³ w³±czony w jej strukturê. W latach 1953−55 instytut powróci³ do Warszawy, do specjalnie wybudowanej siedziby przy ulicy Pasteura 3.
Dzi¶ strukturê IBD tworz± zak³ady: Biologii Komórki; Biochemii; Neurobiologii Molekularnej i Komórkowej oraz Neurofizjologii. W ramach zak³adów dzia³aj± 32 pracownie. Poza struktur± zak³adow± pozostaj± pracownie: Mikroskopii Konfokalnej, Mikroskopii Elektronowej i Informatyki oraz nowoczesna zwierzêtarnia. Oprócz tego w strukturze instytutu s±: Wydawnictwa, Biblioteka oraz Biuro Wspó³pracy Miêdzynarodowej i Zarz±dzania Projektami.
Obecnie w Instytucie Nenckiego pracuje 231 uczonych, w tym 27 profesorów, 15 docentów, 48 adiunktów (16 ze stopniem doktora habilitowanego), 29 asystentów (w wiêkszo¶ci z doktoratami) i 111 doktorantów. W instytucie dzia³a 31 nowoczesnych laboratoriów i wiele ogólnodostêpnych stanowisk badawczych, m.in. nowoczesnej mikroskopii konfokalnej, cytometrii przep³ywowej i skaningowej, mikroskopii elektronowej, testów behawioralnych, elektrofizjologii. Zmodernizowana zwierzêtarnia pozwala na hodowlê zwierz±t laboratoryjnych, tak¿e transgenicznych, wed³ug najwy¿szych standardów. Czê¶æ pomieszczeñ laboratoryjnych i hodowlanych uzyska³o zgodê na zamkniête u¿ycie organizmów genetycznie zmodyfikowanych zaliczonych do I kategorii zagro¿enia oraz do III kategorii zagro¿enia.
W ostatnich 3 latach pracownicy IN opublikowali 277 prac w czasopismach z listy filadelfijskiej. W tym samym okresie realizowali 107 krajowych grantów badawczych (w tym 22 zamawiane). W ubieg³ym roku 18 projektów badawczych IBD by³o finansowanych z MNiSW, a 30 z³o¿onych wniosków oczekuje na ocenê. Pracownicy Instytutu Nenckiego wspó³pracuj± z 62 placówkami zagranicznymi. Obecnie realizuj± 19 grantów przyznanych przez zagraniczne organizacje i fundacje, w tym 6 w ramach 6. Programu Ramowego UE, 6 w ramach 7.PR, 5 w ramach innych programów UE oraz 2 w ramach programów spoza UE.
Instytut uznany zosta³ za Centrum Doskona³o¶ci w Neurobiologii, w ramach którego realizowane s± projekty BRAINS (Bringing Research Advances In Neurobiology to Society) i MIND (Mózg i Nowe Drogi Terapii).
W ostatnich 3 latach pracownicy instytutu otrzymali szereg presti¿owych nagród i wyró¿nieñ za dzia³alno¶æ naukow±, m.in. 4 nagrody Prezesa Rady Ministrów, 4 nagrody Wydzia³u Nauk Biologicznych PAN, 20 stypendiów i nagród Fundacji na rzecz Nauki Polskiej.
Wydzia³ I Nauk Spo³ecznych: Nagrodê im. Joachima Lelewela w dziedzinie historii otrzyma³ prof. Eugeniusz C. Król z Instytutu Studiów Politycznych PAN za pracê Polska i Polacy w propagandzie narodowego socjalizmu w Niemczech 1919−1945 (Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa 2006).
Nagrodê im. Kazimierza Nitscha w dziedzinie jêzykoznawstwa przyznano prof. Wies³awowi Borysiowi z Uniwersytetu Jagielloñskiego za pracê S³ownik etymologiczny jêzyka polskiego (Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005).
Nagrodê im. Aleksandra Brücknera w dziedzinie literatury i filologii otrzyma³y prof. Zofia Trojanowiczowa, dr El¿bieta Lijewska i mgr Zofia Dambek z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu za pracê Kalendarium ¿ycia i twórczo¶ci Cypriana Norwida 1821−1883, t. I−III (Wydawnictwo Poznañskie, 2007).
W dziedzinie nauk politycznych nagrodzono doc. dr. hab. Andrzeja Friszkego z Instytutu Studiów Politycznych PAN za pracê Przystosowanie i upór. Szkice z dziejów PRL,(Biblioteka „WIÊZI”, 2008).
Nagrodê im. Leona Petra¿yckiego w dziedzinie prawa przyznano dr. Marcinowi Matczakowi z Uniwersytetu Warszawskiego za pracê Summa Iniuria. O b³êdzie formalizmu w stosowaniu prawa (Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR, Warszawa 2007).
Dyplomy uznania przyznano dr Joannie Czarnomorskiej−Spiga, mgr Iwonie Grzeszczak i mgr Ma³gorzacie Plucie z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu za wspó³udzia³ w pracy nad ksi±¿k± Kalendarium ¿ycia i twórczo¶ci Cypriana Norwida 1821−1883.
Wyró¿nienia za szczególne zaanga¿owanie w prace naukowo−organizacyjne w komisjach dzia³aj±cych przy Wydziale Nauk Spo³ecznych przyznano: prof. Wiktorii ¦liwowskiej, przewodnicz±cej ze strony polskiej Komisji Historyków PAN i Rosyjskiej Akademii Nauk w latach 1996−2008, za podejmowanie przez kierowan± przez ni± komisjê wa¿nych dla obu krajów i narodów tematów historycznych oraz prof. Andrzejowi M. Rogala−Lewickiemu, przewodnicz±cemu od 1990 r. Komisji Frazeologicznej przy Komitecie Jêzykoznawstwa PAN, za aktywno¶æ kierowanej przez niego komisji i podejmowanie cennych inicjatyw naukowych.
Wydzia³ II Nauk Biologicznych: Nagrodê indywidualn± otrzyma³ doc. dr hab. Jaros³aw Stolarski z Instytutu Paleobiologii im. Romana Koz³owskiego PAN za wybitne odkrycie badawcze opublikowane w pracy A Cretaceous scleractinian coral with a calcitic skeleton, Stolarski J, Meibom A, Przenioslo R, Mazur M. „Science”, 2007 Oct 5; 318 (5847): 92−4.
Wyró¿nienia przyznano: zespo³owi z Muzeum i Instytutu Zoologii PAN w sk³adzie: prof. Jacek Goszczyñski, dr Ma³gorzata Pilot, dr Maciej Pos³uszny, dr Barbara Gralak za cykl publikacji Ekologia dwóch sympatrycznych gatunków kun; zespo³owi z Instytutu Genetyki i Biotechnologii Uniwersytetu Warszawskiego w sk³adzie: prof. Piotr Stêpieñ, prof. Ewa Bartnik, dr Pawe³ Golik, dr Aleksandra Dmochowska za cykl 15 publikacji dotycz±cych biologii molekularnej mitochondriów, o ³±cznym IF 55; zespo³owi z Instytutu Biologii Do¶wiadczalnej im. Marcelego Nenckiego PAN w sk³adzie: prof. Bo¿ena Kamiñska, dr Aleksandra Weso³owska, dr Marcin ¦liwa, dr Ma³gorzata Zawadzka, dr Agata ¯upañska, mgr Konrad Gabrusiewicz, mgr Aneta Kwiatkowska, dr Iwona Ciechomska, dr Aleksandra Ellert−Miklaszewska, mgr Kinga Szyd³owska, mgr Alicja Adach, dr Magdalena Dziembowska za cykl prac Molekularne mechanizmy regulacji inwazyjno¶ci i ¿ywotno¶ci komórek nowotworowych; doc. dr hab. Halinie Bednarek−Ochyrze z Instytutu Botaniki im. W³adys³awa Szafera PAN za publikacjê A taxonomic monograph of the moos genus Codriophorus P. Beauv. (Grimmiaceae), Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN, Kraków 2006.
Wydzia³ III Nauk Matematycznych, Fizycznych i Chemicznych: Nagrodê im. Marii Sk³odowskiej−Curie w dziedzinie chemii otrzyma³ prof. Janusz Lewiñski z Instytutu Chemii Fizycznej PAN i Politechniki Warszawskiej. Uhonorowano go za cykl prac dotycz±cych aktywacji tlenu molekularnego przez zwi±zki alkilocynkowe, samoorganizacjê kompleksów metaloorganicznych oraz modelowanie centrów aktywnych w polimeryzacji monomerów heterocyklicznych.
Nagroda im. W³odzimierza Ko³osa w dziedzinie chemii trafi³a do dr. hab. Wojciecha Dzwolaka, adiunkta na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego, którego uhonorowano za prace dotycz±ce termodynamiki i aspektów strukturalnych agregacji bia³ek w postaci w³ókien amyloidowych, ze szczególnym uwzglêdnieniem zjawiska chiralnej bifurkacji.
Nagrodê im. Stefana Pieñkowskiego w dziedzinie fizyki otrzyma³ dr Przemys³aw Piekarz, adiunkt w Zak³adzie Komputerowych Badañ Materia³ów Instytutu Fizyki J±drowej im. Henryka Niewodniczañskiego PAN w Krakowie, za wyja¶nienie mechanizmu i opracowanie teorii przej¶cia Verweya w magnetycie przedstawione w pracy Mechanism of the Verwey Transition in Magnetite.
Nagrodê Naukow± im. Wac³awa Sierpiñskiego w dziedzinie matematyki przyznano dr. hab. Grzegorzowi Karchowi, profesorowi w Uniwersytecie Wroc³awskim, za cykl prac dotycz±cych zagadnieñ asymptotyki w czasie i przestrzeni nieliniowych równañ typu ewolucyjnego.
W 1932 r. powsta³o Towarzystwo Muzeum Ziemi, które ju¿ rok pó¼niej zaczê³o gromadziæ kolekcje muzealne. Po wojnie TMZ uporz±dkowa³o ocala³e zbiory i wznowi³o dzia³alno¶æ, by w 1947 r. przekazaæ zbiory pañstwu w celu utworzenia publicznego Muzeum Ziemi. Powsta³o ono w 1948 r. i pocz±tkowo podporz±dkowane by³o Ministerstwu O¶wiaty. Od 1959 Muzeum Ziemi dzia³a w strukturze Wydzia³u VII Nauk o Ziemi i Nauk Górniczych PAN.
Jeszcze przed wojn± TMZ stworzy³o pierwsze kolekcje paleontologiczne (m.in. zbiór trzeciorzêdowej brekcji kostnej z Wê¿y k. Dzia³oszyna, kolekcja bezszczêkowców i ryb paleozoicznych z Gór ¦wiêtokrzyskich i Podola) oraz mineralogiczne (zbiór meteorytów ³owickich i pu³tuskich, a tak¿e kolekcja minera³ów ¶wiata ofiarowana przez Henryka Arctowskiego). Obecnie zbiory Muzeum Ziemi licz± ponad 165 tys. numerów inwentarzowych i s± zgrupowane w kolekcjach: mineralogiczno−petrograficznej, paleobotanicznej, paleozoologicznej, bursztynu i ¿ywic kopalnych.
W kolekcjach minera³ów i ska³ znajduj± siê m.in.: najliczniejszy w ¶wiecie zbiór meteorytu £owicz, du¿y zbiór meteorytu Pu³tusk wraz z najwiêkszym w muzeach polskich okazem o masie 8100 g, unikatowe w zbiorach polskich okazy meteorytów ¦wiecie i Bia³ystok oraz najwiêkszy w kraju okaz pallasytu Esquell (3730 g). Na kolekcjê minera³ów Polski sk³adaj± siê m.in. du¿e zespo³y paragenez mineralnych z³ó¿ siarki, cynku i o³owiu oraz soli kamiennych, kolekcje minera³ów i kamieni ozdobnych z ró¿nych regionów ¶wiata zawieraj± m.in. australijskie opale szlachetne, rzadkie minera³y z Zairu, Wenezueli oraz Syberii. W lapidarium na otwartej przestrzeni prezentowany jest zbiór pomnikowych g³azów narzutowych.
Zbiory bursztynu tworz± kolekcje bursztynu ba³tyckiego, sukcynitu i inkluzji organicznych, zawieraj±ce liczne typy opisowe (holotypy). Du¿e znaczenie dla badañ ma kolekcja form naturalnych, posiadaj±ca ponad 130 bry³ bursztynu o masie od 300 do 2050 g oraz kolekcja wyrobów z bursztynu (od neolitycznych do wspó³czesnych).
W zbiorach florystycznych szczególn± warto¶æ maj± kolekcje flor trzeciorzêdowych. S± to m.in. zbiory szcz±tków ro¶linnych (odcisków li¶ci, owoców i nasion, lignitów) z mioceñskiej formacji brunatnowêglowej Turowa oraz kolekcje makroszcz±tków ro¶linnych: flory neogeñskiej z So¶nicy i flory plioceñskiej z Ruszowa. W MZ znajduj± siê unikatowe okazy ro¶lin karboñskich i kredowych oraz uznany za pomnik przyrody wielki, skrzemienia³y pieñ permokarboñskiego drzewa Dadoxylon saxonicum z Nowej Rudy na Dolnym ¦l±sku.
¦wiatow± rangê ma kolekcja bezkrêgowców z okresu trzeciorzêdowego pochodz±ca z klasycznych, czêsto ju¿ nieistniej±cych, stanowisk na obszarze Polski i Ukrainy (Podole) wzbogacona okazami z najwa¿niejszych europejskich ods³oniêæ fauny morskiej z prowincji medyterañskiej, atlantyckiej i borealnej oraz Paratetydy. W zbiorach MZ znajduj± siê m.in. najlepiej zachowana w kolekcjach polskich czaszka nosoro¿ca Dicerorhinus mercki oraz unikatowe pod wzglêdem kompletno¶ci szcz±tki szkieletu s³onia le¶nego (Palaeloxodon antiquus).
Muzeum zgromadzi³o te¿ materia³y archiwalne z historii nauk o Ziemi. Zbiory muzealne s± podstaw± badañ naukowych i dzia³alno¶ci popularyzatorskiej, prowadzonej przez muzeum. Placówka spe³nia wa¿n± rolê w zakresie ochrony dziedzictwa geologicznego.
Start akademików w Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie, udzia³ w akademickich mistrzostwach ¶wiata, organizacja IX Forum FISU w Krakowie i rozpoczêcie roku jubileuszowego 100−lecia AZS oraz zakoñczenie XXV Mistrzostw Polski Szkó³ Wy¿szych to najistotniejsze wydarzenia w obrazie Akademickiego Zwi±zku Sportowego 2008 roku.
Sukcesy akademików w Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie przes³oni³y w minionym roku sukcesy polskich studentów−sportowców uczestnicz±cych w Akademickich Mistrzostwach ¦wiata, zorganizowanych pod auspicjami ¦wiatowej Federacji Sportu Uniwersyteckiego (FISU). Wziê³o w nich udzia³ 231 zawodników, którzy rywalizowali w 19 dyscyplinach: badminton, biegi na orientacjê, bryd¿, je¼dziectwo, kajakarstwo górskie, kajakarstwo klasyczne, karate, kolarstwo, ³ucznictwo, narciarstwo wodne, pi³ka rêczna kobiet i mê¿czyzn, rugby, strzelectwo, taekwondo olimpijskie, triathlon, wio¶larstwo, zapasy i ¿eglarstwo meczowe.
Podczas AM¦ w 2008 roku 81 polskich zawodników zosta³o medalistami. Polacy zdobyli 37 medali (11 z³otych, 13 srebrnych i 13 br±zowych) w 13 dyscyplinach. Najwiêcej medalistów reprezentowa³o barwy KS AZS AWF Gorzów Wlkp. (9 zawodników), AZS AWFiS Gdañsk i Posnanii Poznañ (po 5). Najwiêcej medalistów by³o z AWFiS Gdañsk (11), przed AWF Gorzów Wlkp. i WSzG Bydgoszcz (po 9).
Bezapelacyjnie polscy studenci−sportowcy potwierdzili supremacjê w sportach wodnych. W kajakarstwie klasycznym Polacy zdobyli 11 medali (3−5−3). W osadach, obok utytu³owanych zawodników – £ukasza Woszczyñskiego i Romana Rynkiewicza – p³ywa³a m³oda sta¿em, dobrze zapowiadaj±ca siê Daria Polakowska (wszyscy z AZS AWF Gorzów Wlkp.). Równie dobrze spisali siê wio¶larze, którzy zdobyli 10 medali (6−3−1). Byli bezkonkurencyjni w wy¶cigach: jedynek kobiet i mê¿czyzn, dwójek podwójnych i dwójek bez sternika, ale tak¿e w ósemce, która nie tylko jest koronn± konkurencj± wio¶larsk±, ale – jak mówi± znawcy sportu – stanowi obraz tej dyscypliny w danym kraju.
Cieszy³y te¿ sukcesy akademików w sportach indywidualnych – w zapasach i podnoszeniu ciê¿arów. W tej drugiej dyscyplinie o tyle istotne, ¿e by³ to debiut. FISU po raz pierwszy wprowadzi³o tê dyscyplinê do kalendarza ¶wiatowej rywalizacji studenckiej. Polscy akademicy zdobyli w Turcji 3 medale: 1 srebrny i 2 br±zowe. Dr Jaros³aw Sacharuk, trener ciê¿arowców KS AZS AWF Bia³a Podlaska, my¶li ju¿ o przygotowaniach do nastêpnych AM¦, które odbêd± siê za 2 lata. Chcia³by, aby rywalizacja ciê¿arowców mia³a miejsce w Bia³ej Podlaskiej, w obiektach Zamiejscowego Wydzia³u warszawskiej AWF.
W 2008 roku Polska by³a nie tylko uczestnikiem AM¦, ale równie¿ gospodarzem i organizatorem ¶wiatowej rywalizacji sportowej. AZS Wroc³aw go¶ci³ karateków, AZS £ód¼ – bryd¿ystów, a w Gdañsku odby³y siê AM¦ w ¯eglarstwie Meczowym.
Udane starty polskich studentów w akademickich mistrzostwach ¶wiata rozbudzaj± nadzieje, gdy¿ potencjalnych przysz³ych olimpijczyków nale¿y upatrywaæ w¶ród obecnych medalistów AM¦.
W podziemiach Collegium Norwidianum w czterech specjalnie przystosowanych pomieszczeniach naukowcy bêd± badaæ wp³yw mediów audiowizualnych na cz³owieka. Do tego celu pos³u¿y m.in. unikatowy w skali kraju Eye Tracker (na fot.) – urz±dzenie do obserwacji ruchów ga³ki ocznej. Jest ono w stanie wykonaæ 1250 pomiarów na sekundê. Z najwy¿sz± precyzj± ¶ledzone jest ka¿de drgnienie oka. Wiadomo wiêc, na czym koncentrowa³ swoj± uwagê widz ogl±daj±cy np. reklamê oraz jak d³ugo konkretny obiekt przykuwa³ jego wzrok.
Odbiór bod¼ców s³uchowych i wzrokowych mo¿na te¿ zbadaæ za pomoc± elektroencefalografu, wyposa¿onego w 128 elektrod. Ka¿da z nich rejestruje w ci±gu sekundy po tysi±c impulsów generowanych przez mózg. Celem eksperymentów jest poznanie specyfiki dzia³ania mózgu w okre¶lonych momentach, zwanych epokami lub oknami czasowymi.
W laboratorium naukowcy zajm± siê równie¿ emocjami towarzysz±cymi przekazom medialnym. Niewielkich rozmiarów aparat do pomiarów miê¶niowych i reakcji skórno−galwanicznej, a tak¿e temperatury i oddechu, poka¿e zachowanie ludzkiego organizmu np. w zaaran¿owanej przestrzeni trójwymiarowej. Stworzona ona zostanie dziêki nowoczesnym rzutnikom IMAX zamontowanym w izolowanej elektromagnetycznie sali.
– Dowiemy siê, jak cz³owiek reaguje na ró¿ne bod¼ce, w jaki sposób w mózgu analizowany jest konkretny przekaz, a tak¿e co zosta³o z niego zapamiêtane i dlaczego akurat w³a¶nie to – t³umaczy prof. Piotr Francuz, kierownik Katedry Psychologii Eksperymentalnej KUL.
Zakup aparatury, za blisko 1 mln z³, sfinansowa³o Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego. Do dyspozycji naukowców s± ponadto profesjonalne kamery, mikrofony, blue box, 8 komputerów do analizy wyników oraz stó³ do monta¿u. Materia³, prezentowany tak¿e osobom badanym, bêdzie wiêc tworzony równie¿ na miejscu. Mimo ¿e laboratorium – jedyne tego typu w Polsce – otwarto pod koniec listopada, ju¿ realizowane s± w nim pierwsze projekty. Dotycz± zjawiska wyobra¼ni wizualnej.
– Wyobra¼nia to najwa¿niejszy psychiczny mechanizm, jakim dysponuje cz³owiek. Co ciekawe, je¶li przypominamy sobie obiekt widziany ju¿ kiedy¶ w przesz³o¶ci, to poruszamy oczyma tak, jakby¶my widzieli go przed sob±, odwzorowujemy go. Badanie wyobra¼ni cz³owieka jest fascynuj±ce, ale jednocze¶nie bardzo trudne – przyznaje prof. Francuz.
W laboratorium prowadzi siê tak¿e eksperymenty nad prozodi±, czyli form± wypowiedzi. W studiu HD nagrano ju¿ pierwsze ¶cie¿ki d¼wiêkowe do materia³ów wizualnych. Pos³u¿± one do sprawdzenia, w jakim stopniu sposób mówienia lub czytania tekstu, np. w telewizyjnym newsie, wp³ywa na odbiór informacji. Przedmiotem badañ jest tak¿e wp³yw ró¿nych zabiegów stosowanych podczas monta¿u telewizyjnego na neurofizjologiczne reakcje cz³owieka.
– Oprócz publikowania wyników naszych badañ w czasopismach naukowych, zamierzamy tak¿e je zaudiowizualizowaæ w postaci filmów edukacyjno−dokumentalnych po¶wiêconych temu, w jaki sposób media oddzia³uj± na ludzi.
W planach jest te¿ uruchomienie telewizji wewn±trzuczelnianej, w której mog³yby siê pojawiæ wyk³ady profesorów KUL. W przysz³o¶ci niewykluczone jest udostêpnianie laboratorium na potrzeby komercyjne.
22 listopada 2008 r. odby³ siê koncert z okazji 100−lecia Reprezentacyjnego Chóru Uniwersytetu ¦l±skiego „Harmonia”. W programie wykonano utwory chóralne a cappella, fragmenty La Petite Messe Solennelle G. Rossiniego oraz Mszê Koronacyjn± C−dur W.A. Mozarta. W wykonaniu tej ostatniej wziê³o udzia³ ok. 150 obecnych i dawnych chórzystów „Harmonii”, którzy specjalnie na tê okoliczno¶æ przyjechali do Cieszyna. Tego samego dnia ukaza³a siê najnowsza p³yta chóru – Petite Messe Solennelle G. Rossiniego, nagrana przez Polskie Radio Katowice.
Cieszyñskie Towarzystwo ¦piewacze „Harmonia” powsta³o w 1908 r. Kontynuatorem tradycji chóralnych jest od blisko 40 lat Reprezentacyjny Chór Uniwersytetu ¦l±skiego „Harmonia”, którego siedzib± jest cieszyñski Instytut Muzyki przy Wydziale Artystycznym U¦. Cz³onkami chóru s± studenci i absolwenci kierunku edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej: 29 kobiet i 21 mê¿czyzn. Pierwszym dyrygentem akademickiej „Harmonii” by³ W³adys³aw Wilczak. Po nim chórem kierowa³y: Helena Danel−Bobrzyk i Halina Goniewicz−Urba¶, a od ponad 10 lat dyryguje Izabella Zielecka−Panek.
Swój dorobek artystyczny chór udokumentowa³ na 6 p³ytach. Jedn± z ciekawszych jest monta¿ s³owno−muzyczny Do tych, co maj± tak za tak, nie za nie, przygotowany wspólnie z Arturem ¯mijewskim i Józefem Brod±, beskidzkim folkloryst±.
Chór „Harmonia” koncertowa³ w Austrii, Belgii, Holandii, Luksemburgu, Niemczech, Irlandii, Jugos³awii, Rosji, Szwajcarii, Czechach. Wystêpowa³ m.in. z Narodow± Orkiestr± Symfoniczn± Polskiego Radia w Katowicach, Orkiestr± Symfoniczn± Polskiego Radia w Krakowie, orkiestrami filharmonicznymi z Katowic, Krakowa, Zabrza i Bia³egostoku, Orkiestr± Pañstwowej Opery w Koszycach i Opery Krakowskiej.
W¶ród nagród zdobytych w ostatnich latach s± m.in.: Wielka Nagroda Festiwalu Kultury Europejskiej (Luksemburg), I nagroda im. H. Karliñskiego w Ogólnopolskim Turnieju Chórów Legnica Cantat, nagroda dla najlepszego chóru konkursu Jaro Se Otvírá w ®dâre nad Sâzavou (Czechy), I nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Polskiej Pie¶ni Chóralnej w Katowicach i £odzi, srebrny medal Miêdzynarodowego Festiwalu Muzyki Chóralnej Festa Musicale w O³omuñcu (Czechy), z³oty i srebrny puchar na II World Choir Festival w St. Petersburgu (Rosja).
(moch)
25 listopada rozstrzygniêto pierwsz± edycjê konkursu o Nagrodê Fundacji Edukacyjnej Perspektywy i Wydawnictwa Elsevier dla m³odych naukowców. Fundatorzy chc± popularyzowaæ dorobek m³odych polskich naukowców, którzy przed 30. rokiem ¿ycia maj± znacz±ce osi±gniêcia naukowe o odd¼wiêku miêdzynarodowym. Do nagrody nominowano 10 osób spo¶ród ponad 50 aplikacji. Wszyscy nominowani otrzymali dyplomy i statuetki. Troje laureatów uhonorowano nagrod± pieniê¿n± w wysoko¶ci 7 tys. z³ z przeznaczeniem na wyjazd na dowolnie wybran± konferencjê naukow±.
Nominacje do nagrody uzyskali: Piotr Dalka (informatyka – Politechnika Gdañska), Piotr Michaluk (biologia, genetyka i biologia molekularna – Instytut Biologii Do¶wiadczalnej im. M. Nenckiego PAN), Kinga Nawalany (chemia – Uniwersytet Jagielloñski), dr Bart³omiej Nita (nauki spo³eczne – Uniwersytet Ekonomiczny we Wroc³awiu), Katarzyna Pietrucha (nauka o ¶rodowisku – Politechnika Rzeszowska), dr El¿bieta Suchowolska (rolnictwo i biologia – Uniwersytet Warmiñsko−Mazurski w Olsztynie), Jaros³aw Syzdek (in¿ynieria materia³owa oraz chemia – Politechnika Warszawska).
Laureatami nagrody zostali: Aneta Kurzêpa (medycyna – Instytut Immunologii i Terapii Do¶wiadczalnej PAN), dr Krzysztof Cichy (fizyka i astronomia – Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) i dr Dariusz Sobolewski (chemia – Uniwersytet Gdañski).
(pik)
Coraz czê¶ciej w szko³ach wy¿szych i instytutach naukowych zwraca siê uwagê na problemy etyczne. Wyrazem tego na razie s± jedynie seminaria po¶wiêcone nierzetelno¶ci naukowej. Pierwsze takie spotkanie w ¶rodowisku lubelskim odby³o siê 11 grudnia ub.r. na Wydziale Podstaw Techniki PL. Prof. Grzegorz G³adyszewski, prodziekan WPT, chcia³, by przyci±gnê³o ono zw³aszcza m³odszych pracowników naukowych i doktorantów. Na wydziale og³oszono godziny dziekañskie, a pracownicy zostali zobligowani do udzia³u w spotkaniu. Taka forma „zaproszenia” wielu z nich nie przypad³a do gustu. Poniewa¿ seminarium zosta³o dobrze rozpropagowane, uczestniczyli w nim tak¿e przedstawiciele innych uczelni lubelskich, m.in. KUL, UMCS, UP i UM. Gwiazd± spotkania okaza³ siê dr Marek Wroñski, jeden z najlepszych znawców problematyki nierzetelno¶ci naukowej w Polsce, autor cyklu artyku³ów w „FA”, po¶wiêconych temu zagadnieniu. Przedstawi³ on kwestiê podej¶cia do problemu nierzetelno¶ci naukowej w Stanach Zjednoczonych, gdzie wiele lat pracowa³. Istniej± tam instytucje, np. Research Integrity Officer, które w sposób systematyczny obserwuj± to niepokoj±ce zjawisko i natychmiast reaguj± na jego przejawy. Zdaniem dr. Wroñskiego istnieje potrzeba utworzenia podobnych stanowisk w Polsce. Dr Wroñski pe³ni funkcjê rzecznika rzetelno¶ci naukowej w Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. To bodaj jedyna polska uczelnia, która stworzy³a takie stanowisko.
Dr Wroñski przedstawi³ ró¿ne formy nierzetelno¶ci. Oprócz plagiatu, z którym wiêkszo¶æ z nas zd±¿y³a siê ju¿ oswoiæ, wspomnia³ o fa³szowaniu wyników badañ, ich „masowaniu”, podawaniu fa³szywych (kupowanych za pieni±dze) kwalifikacji zawodowych oraz „honorowym” wspó³autorstwie prac naukowych osób, które nie uczestniczy³y w ich powstaniu. Ten ostatni temat wywo³a³ szeroki odd¼wiêk na sali, zapewne w zwi±zku z niedawnymi problemami tego typu w politechnice. M³odzi naukowcy z Uniwersytetu Medycznego w Lublinie stwierdzili, ¿e w ich dziedzinie dopisywanie szefów do grona autorów publikacji jest standardem. Zdaniem Wroñskiego nie ma podstaw, by kierownik katedry móg³ zostaæ wspó³autorem pracy tylko na tej podstawie, ¿e jest szefem jednostki uczelni, podpowiedzia³ temat badañ lub zdoby³ na nie pieni±dze. Te dzia³ania s± bowiem jego obowi±zkiem w zwi±zku z pe³nion± funkcj± i pobiera za nie wynagrodzenie. Aby uwa¿aæ siê za wspó³autora pracy, nale¿y uczestniczyæ w przynajmniej trzech etapach powstawania publikowanych wyników: tworzeniu koncepcji pracy, prowadzeniu badañ, analizie ich wyników oraz pisaniu tekstu lub jego g³êbokiej edycji.
Ks. prof. Andrzej Szostek, etyk z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (na fot.), cz³onek zespo³u ds. etyki przy ministrze nauki i szkolnictwa wy¿szego zauwa¿y³, ¿e w zwi±zku z powszechno¶ci± studiów, kiepskimi zarobkami uczonych oraz mechanizmem kariery akademickiej problem etyki w nauce jest pilniejszy ni¿ dawniej. Poda³ przyk³ad naukowca, który przepisa³ w³asny doktorat i przedstawi³ go jako habilitacjê. Autoplagiat odkryli studenci „sprytnego” wyk³adowcy... „A co robili recenzenci habilitacji?” – pyta³ ks. prof. Szostek.
Dr Wroñski, pytany, w jaki sposób zapobiegaæ plagiatom prac studenckich i dyplomowych oraz walczyæ z kupowaniem prac dyplomowych, wspomnia³ o osi±gniêciach wspó³czesnej lingwistyki komputerowej. Przedstawiciele firmy Plagiat.pl oraz Wy¿szej Szko³y Informatyki i Zarz±dzania w Rzeszowie przedstawili systemy antyplagiatowe, które stworzy³y i wdro¿y³y obie instytucje.
5 grudnia FNP po raz 17. wrêczy³a swe doroczne nagrody, zwane Polskimi Noblami. Przebieg uroczysto¶ci jest coraz bardziej urozmaicany. Obecna edycja nagrody odbiega³a od poprzednich, m.in. ka¿dy z laureatów mia³ dedykowany sobie minirecital muzyczny. W niemal ka¿dej wypowiedzi nawi±zano, zazwyczaj krytycznie, do dzia³alno¶ci reformatorskiej minister nauki. Prof. Maciej ¯ylicz bez entuzjazmu mówi³ o reformie Polskiej Akademii Nauk. Prof. Stanis³aw Mossakowski odniós³ siê negatywnie do odstawiania na boczny tor starszych naukowców, zaznaczaj±c, ¿e nagrodzone w³a¶nie dzie³o ukaza³o siê w roku, w którym koñczy³ 70 lat. Podkre¶li³, ¿e w humanistyce licz± siê nie tylko zdolno¶ci, pracowito¶æ, wyobra¼nia. Niezbêdne s± te¿ dojrza³o¶æ i erudycja. Zaproponowa³, by badania humanistyczne finansowaæ ze specjalnego funduszu. Prof. Jacek Oleksyn mówi³, ¿e jego nagroda stanowi nadziejê dla ca³ej biologii, gdy¿ po raz pierwszy fundacja nagrodzi³a przedstawiciela tej dyscypliny; ¿e to nadzieja dla uczonych pracuj±cych w ma³ych o¶rodkach, z dala od akademickich centrów, ¿e tak¿e w nich mo¿na prowadziæ wa¿ne prace i dokonywaæ istotnych odkryæ. Prof. Ryszard Horodecki podniós³ w±tek wieku uczonych – jego najwa¿niejsze prace powsta³y, gdy przekroczy³ 40. rok ¿ycia. Nawi±za³ te¿ do formy statuetki, która przenios³a jego my¶l w ¶wiat tak przez niego cenionej klasyki. Prof. Andrzej Jajszczyk porówna³ swoje badania do budowania skrzy¿owañ komunikacyjnych. Na tych, które on tworzy, bezkolizyjnie krzy¿uj± siê tysi±ce szlaków, a obszar, który zajmuj±, liczony jest w milimetrach kwadratowych.
Prof. Barbara Kudrycka wykaza³a siê ogromnym refleksem, odpowiadaj±c w niezaplanowanej, improwizowanej wypowiedzi na podniesione w±tpliwo¶ci. Przy tym stara³a siê odnie¶æ do wypowiedzi ka¿dego z laureatów, a ka¿dy w±tek i metaforê przenie¶æ w rzeczywisto¶æ reformy nauki. Odnios³a siê do motta FNP – chcemy stworzyæ takie struktury nauki, aby to motto mog³o byæ najlepiej realizowane w ca³ym kraju.