Wpływ technik, rodzajów obuwia i specyfiki poszczególnych stylów na zdrowie tancerzy i biomechanikę ich narządu ruchu analizuje badaczka z Uniwersytetu Szczecińskiego. Celem jest zapewnienie dostępu do narzędzi, które umożliwiłyby projektowanie bezpieczniejszych strategii treningowych.
W obszarze medycyny tańca wciąż brakuje spójnych, klinicznie użytecznych protokołów, które mogłyby służyć zarówno precyzyjnej diagnostyce, jak i praktycznym działaniom prewencyjnym oraz rehabilitacyjnym. Pilną potrzebą wydaje się zatem opracowanie standardów możliwych do zastosowania w różnych ośrodkach, co umożliwiłoby porównywanie danych, tworzenie zaleceń terapeutycznych oraz projektowanie bezpieczniejszych strategii treningowych.
Odpowiedzią na ten problem jest rozpoczynający się właśnie międzynarodowy projekt, którym kieruje dr Adrianna Banio-Krajnik z Instytutu Nauk o Kulturze Fizycznej Uniwersytetu Szczecińskiego. Celem jest opracowanie zintegrowanego modelu oceny kinematyki chodu i patofizjologii narządu ruchu u tancerzy, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu technik tanecznych, rodzaju obuwia oraz specyfiki stylów na funkcjonowanie kończyny dolnej i mechanizmy przeciążeń.
Badania uwzględnią tancerzy reprezentujących różne techniki i środowiska artystyczne. Zastosowane metody obejmują pedobarografię, analizę rozkładu sił działających na stopę, skanowanie struktur stopy, analizę wideo chodu i przejść ruchowych oraz badania elektromiograficzne oceniające aktywację nerwowo-mięśniową. Zebrane dane zostaną poddane analizie biomechanicznej oraz klinicznej, co pozwoli na identyfikację wzorców ruchowych związanych z obciążeniem, kompensacją i ryzykiem urazów.
W rezultacie powstaną materiały edukacyjne przeznaczone dla pedagogów tańca, choreografów, fizjoterapeutów i specjalistów pracujących z tancerzami. Będą mieć formę poradników, e-booków lub podręczników. Dzięki temu środowisko taneczne otrzyma dostęp do narzędzi i zaleceń opartych na obiektywnych pomiarach biomechanicznych, co może przyczynić się do poprawy zdrowia i wydolności tancerzy.
Integralną częścią projektu jest również stworzenie koncepcji modułowego programu studiów z zakresu medycyny tańca i zdrowia tancerzy. Program może stanowić podstawę do opracowania w przyszłości studiów podyplomowych, kursów specjalistycznych lub intensywnych szkoleń letnich. Celem jest zdefiniowanie ram edukacyjnych, które łączą biomechanikę, fizjologię wysiłku, teorię treningu oraz kliniczne aspekty prewencji i rehabilitacji w tańcu – informuje dr Adrianna Banio-Krajnik, która na realizację projektu otrzymała grant w wysokości 1.2 mln zł z Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej.
Realizacja wszystkich powyższych działań umożliwi stworzenie pierwszych w swoim rodzaju standardów biomechanicznej oceny tancerza, poprawę praktyk diagnostycznych oraz rozwój interdyscyplinarnej dziedziny, jaką jest medycyna tańca.
Projekt realizowany jest w konsorcjum międzynarodowych uczelni i instytucji, w którego skład wchodzą: New York University (USA), Uniwersytet Wiedeński (Austria), Uniwersytet w Orleanie (Francja), Uniwersytet Sapienza w Rzymie (Włochy) oraz partnerzy artystyczni i kliniczni. Liderem jest Uniwersytet Szczeciński, odpowiedzialny za koordynację działań badawczych, dydaktycznych i organizacyjnych.
MK, źródło: US