Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje





Kronika

Origines Polonorum

Nie wszystkim, którzy 24 stycznia przyszli na UMCS na promocjê ksi±¿ki Lublin wczesno¶redniowieczny. Studium rozwoju przestrzennego, uda³o siê j± kupiæ. Przedstawiciele wydawcy bezradnie rozk³adali rêce, gdy po krótkiej chwili w pud³ach, w których przywie¼li ksi±¿ki, pokaza³o siê dno. Podczas spotkania prowadzonego przez prof. Ryszarda Szczyg³a z Instytutu Historii UMCS, znawcê dziejów ¶redniowiecznych miast, autorzy ksi±¿ki, archeolodzy: dr hab. Andrzej Rozwa³ka (UMCS), Rafa³ Nied¼wiadek i Marek Stasiak przedstawili historiê jej powstania.

Seria wydawnicza Origines Polonorum, finansowana przez Fundacjê na rzecz Nauki Polskiej, jest pok³osiem wielkiego projektu badawczego zamawianego Komitetu Badañ Naukowych „Polska w Europie na prze³omie I i II tysi±clecia”. Prof. Przemys³aw Urbañczyk z Instytutu Archeologii i Etnologii PAN, który by³ koordynatorem projektu KBN, a obecnie kieruje projektem FNP, uwa¿a, ¿e badania milenijne by³y najwiêkszymi badaniami nad ¶redniowieczem, jakie prowadzono w Europie. Nagle po 1966 r. komunistyczne w³adze odciê³y archeologom ¶rodki finansowe. Materia³y archeologiczne, które wydobyto, nie zosta³y przebadane, a wyników prac nie opublikowano. Monograficznych opracowañ doczeka³y siê wówczas – na kilkadziesi±t przebadanych miast ¶redniowiecznych – tylko Sandomierz, £êczyca i Opole. Program KBN pozwoli³ na przebadanie – przy pomocy najnowszych technik i narzêdzi – materia³ów zebranych podczas badañ milenijnych i uzupe³nienie ich o najnowsze wyniki. Jego rezultatem by³ tom w jêzyku angielskim, który podsumowywa³ badania prowadzone przez ponad 200 naukowców. Fundacja zdecydowa³a siê sfinansowaæ seriê 19 publikacji z wynikami projektu KBN. Zdaniem prof. Urbañczyka, Origines Polonorum bêdzie jedn± z najwiêkszych w Europie serii archeologicznych dotycz±cych ¶redniowiecza.

Pierwsz± pozycj± z tego cyklu jest monografia ¶redniowiecznego Lublina. Zgromadzeni na promocji mieszkañcy, w tym w³adze miasta i uniwersytetu, ze zdumieniem dowiadywali siê o prawdopodobnej podwójnej lokalizacji grodu i spalonym przez wojska Mieszka I grodzie Lêdzian, który b±d¼ nie chcia³ siê poddaæ zwierzchno¶ci wielkopolskiego ksiêcia, b±d¼ zosta³ zburzony, by zatrzeæ ¶lady po przedpiastowskich o¶rodkach w³adzy. Wyniki uzyskane przez lubelskich archeologów ju¿ podczas konferencji podsumowuj±cej projekt KBN uznano za jedne z najciekawszych.

W najbli¿szym czasie mo¿emy siê spodziewaæ kolejnych publikacji z wynikami badañ dotycz±cych Ko³obrzegu i Przemy¶la.

(pik)

Konferencja Rektorów Polskich Uczelni Technicznych

Jak dzieliæ bud¿et?

Jednym z g³ównych tematów posiedzenia KRPUT, która obradowa³a w dniach 25−26 stycznia w Akademii Górniczo−Hutniczej w Krakowie, by³a kwestia maj±cego wej¶æ w ¿ycie algorytmu podzia³u dotacji dla wy¿szych uczelni. Witold Paku³a, wicedyrektor Departamentu Ekonomicznego MNiSW, zaprezentowa³ jego zasady. Algorytm zawiera wiele czynników, które dotychczas nie by³y brane pod uwagê, np.: zdobyte granty, wspó³czynnik kosztoch³onno¶ci na poszczególnych kierunkach czy umiêdzynarodowienie studiów. Aby uczelnie mia³y czas dostosowaæ siê do nowych regu³, na razie jedynie 30 proc. dotacji zostanie podzielone wed³ug tego algorytmu, a 70 proc. bêdzie przeniesieniem z lat ubieg³ych.

Prof. Janusz Rachoñ, rektor PG, krytykowa³ jednak konstrukcjê algorytmu jako s³abo motywuj±cego uczelnie i nie spe³niaj±cego wymogu narzêdzia polityki edukacyjnej. Rektorzy krytycznie odnosili siê do szeregu za³o¿eñ, m.in. do jednakowego traktowania profesorów uczelnianych i tytularnych, przypisania profesorom zagranicznym wspó³czynnika 5, a zw³aszcza do nieuwzglêdnienia realnych kosztów kszta³cenia na wiêkszo¶ci kierunków technicznych. Podkre¶lano, ¿e wobec szeregu inwestycji zagranicznych i zbli¿aj±cego siê znacznego deficytu in¿ynierów, to w³a¶nie na tych kierunkach powinno siê kszta³ciæ wiêksz± liczbê m³odzie¿y, a nie np. na marketingu i zarz±dzaniu, pedagogice, psychologii, socjologii czy politologii, po których absolwenci nie maj± pracy. Dostrzega to ju¿ UE i w specjalnych programach chce wspieraæ kszta³cenie na kierunkach technicznych.

Jak zawsze podczas obrad omawiano wiele ró¿nych problemów. Wymieniano siê m.in. do¶wiadczeniami w zakresie zarz±dzania uczelniami (PWr. P¦k., P£) i uczelnianych systemów zapewniania jako¶ci (PW). Rektor Jan Krysiñski przedstawi³ na przyk³adzie P£ jak zapobiegaæ konkurencyjnej dzia³alno¶ci wobec macierzystej uczelni. Prof. Jerzy Wo¼nicki, prezes Fundacji Rektorów Polskich, mówi³ o spodziewanym kierunku tworzenia przez uczelnie zwi±zków uczelni i uniwersytetów sieciowych. Takie mo¿liwo¶ci daje ju¿ obowi±zuj±ca ustawa, a nowelizacja ma doprecyzowaæ te regu³y. Go¶ciem konferencji by³ tak¿e wiceminister prof. Krzysztof Kurzyd³owski, który omawia³ kwestie zasad finansowania badañ, oceny parametrycznej, intensyfikacji wspó³pracy z gospodark± i uaktywnienia przedsiêbiorczo¶ci akademickiej. Waldemar Siwiñski, prezes Fundacji Perspektywy prezentowa³ projekt stworzenia konsorcjum uczelni w ramach projektu „Study In Poland” – jeste¶my na ostatnim miejscu w¶ród krajów OECD pod wzglêdem wspó³czynnika umiêdzynarodowienia studiów – a Bianka Siwiñska przedstawi³a pomys³ akcji promocyjnej, wzorowany na takich akcjach uczelni technicznych w innych krajach, Dziewczyny na politechniki.

Konferencja przyjê³a do swojego grona kolejn± uczelniê – Szko³ê Wy¿sz± S³u¿by Po¿arniczej w Warszawie. Jej rektorem jest prof. Zoja Bednarek. Uczelnia kszta³ci 2300 studentów na kierunkach in¿ynieria bezpieczeñstwa po¿arowego i in¿ynieria bezpieczeñstwa cywilnego.

(as)

Parlament Studentów RP

Sukces w ESIB

Podczas 51. spotkania w³adz ESIB, odbywaj±cego siê w dniach 26 listopada – 3 grudnia w Pary¿u, Bart³omiej Banaszak, przewodnicz±cy Komisji Spraw Zagranicznych Parlamentu Studentów RP, zosta³ wybrany do Komitetu Wykonawczego The National Unions of Students in Europe (skrót ESIB pochodzi od pierwotnej nazwy organizacji: European Students Information Bureau). Polskie organizacje studenckie nie mia³y swego przedstawiciela we w³adzach ESIB od 10 lat, natomiast PSRP – nigdy. Oprócz B. Banaszaka w sk³ad Komitetu Wykonawczego weszli: Amela Beso (SSU, S³owenia), Lara Lena Tischler (VSS−UNES−USU, Szwajcaria), Viorel Proteasa (ANOSR, Rumunia), Matthew Tabone (KSU, Malta) i Maria Noleryd (SFS, Szwecja). Przewodnicz±cym ESIB zosta³ Koen Geven.

West European Student Information Bureau powsta³o w 1982 r. w Sztokholmie podczas spotkania 7 organizacji reprezentuj±cych studentów w poszczególnych krajach (NSU Norwegia, NUS Wielka Brytania, SFS Szwecja, SHÍ Islandia, UNEF−ID Francja, DSF Dania, ÖH Austria). Mia³o za zadanie koordynowaæ relacje i kontakty krajowych organizacji studenckich z instytucjami europejskimi i miêdzynarodowymi, takimi jak: Komisja Europejska, Rada Europy (Departament ds. Szkolnictwa Wy¿szego i Badañ Naukowych) UNESCO, EUA (European University Association), ENQA (European Network of Quality Assurance). Z czasem do organizacji przyjêto studenckie zwi±zki z krajów wschodniej Europy i zmieni³a ona nazwê na ESIB. W 1993 r. pojawi³a siê aktualna nazwa, a w 2001 r. organizacja przenios³a swoj± siedzibê do Brukseli. Obecnie ESIB zrzesza 46 ogólnokrajowych organizacji studenckich z 35 pañstw europejskich. Polskimi cz³onkami organizacji s±: Parlament Studentów RP i Zrzeszenie Studentów Polskich.

(rat)

Naukowa Nagroda Miasta Gdañska

20 lat Heweliusza

Naukowa Nagroda Miasta Gdañska im. Jana Heweliusza ma ju¿ 20−letni± tradycjê. Cieszy siê ogromnym presti¿em w ¶rodowisku naukowym Trójmiasta. 28 stycznia wrêczono nagrody za rok 2006. W dziedzinie nauk ¶cis³ych i przyrodniczych uhonorowany zosta³ prof. Andrzej Czy¿ewski (na fot z prawej) z Politechniki Gdañskiej za osi±gniêcia naukowe i wdro¿eniowe w dziedzinie technologii multimedialnych. W dziedzinie nauk humanistycznych za dzia³alno¶æ na rzecz przywrócenia Gdañskowi tradycji teatralnych i osi±gniêcia w zakresie teatrologii uhonorowano prof. Jerzego Limona z Uniwersytetu Gdañskiego.

Od ponad 15 lat prof. Andrzej Czy¿ewski kieruje specjalno¶ci± naukow± in¿ynieria d¼wiêku i obrazu na Wydziale Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki PG. Komputerowy system badania s³uchu, wzroku i mowy, cyfrowy aparat eliminuj±cy j±kanie u 85 proc. pacjentów czy system sygnalizacji d¼wiêkowej dla niewidomych, który dzia³a niemal¿e na wszystkich wiêkszych przej¶ciach dla pieszych w Polsce, to tylko niektóre prace prof. Czy¿ewskiego. Ma on w swym dorobku 8 patentów krajowych, 4 opublikowane miêdzynarodowe zg³oszenia patentowe oraz kilkana¶cie udokumentowanych wdro¿eñ. Jego praca badawcza i wdro¿enia sprawi³y, ¿e poprawi³a siê jako¶æ ¿ycia tysiêcy ludzi.

Wiêkszo¶æ prac naukowych prof. Jerzego Limona, kierownika Zak³adu Historii Literatury i Kultury Brytyjskiej w Instytucie Anglistyki UG, ukaza³a siê za granic±. Jest cz³onkiem korespondentem PAU. Autor 4 powie¶ci. W ramach dzia³alno¶ci spo³ecznej prof. Limon jest fundatorem i prezesem Fundacji Theatrum Gedanense, która ma na celu odbudowê teatru szekspirowskiego w Gdañsku. Uczony zainicjowa³ miêdzynarodowy Festiwal Szekspirowski (w tym roku 10. edycja) oraz letni± akademiê dramatu i teatru. Razem z W³adys³awem Zawistowskim t³umaczy³ dramaty el¿bietañskie, w tym 2 Szekspira, oraz Toma Stopparda, wystawiane przez profesjonalne sceny w Gdañsku, Warszawie, Lublinie i Wroc³awiu.

(mit)

Uniwersytet Gdañski

Nagrody im. Jana Uphagena

9 lutego w Gdañsku po raz pierwszy wrêczono Nagrody Miasta Gdañska dla M³odych Naukowców im. Jana Uphagena za rok 2006. S± one kontynuacj± przyznawanej dotychczas Nagrody M³odego Heweliusza, ustanowionej w 2003 r. By³a ona przyznawana reprezentantom m³odego gdañskiego ¶rodowiska naukowego za wybitne osi±gniêcia naukowe o charakterze poznawczym w dwóch dziedzinach: nauk ¶cis³ych i przyrodniczych oraz nauk humanistycznych. Laureatami Nagrody Uphagena za 2006 r. zostali: w dziedzinie nauk humanistycznych mgr Monika Bokiniec z Wydzia³u Nauk Spo³ecznych, a w dziedzinie nauk ¶cis³ych i przyrodniczych mgr Karol Horodecki z Wydzia³u Matematyki, Fizyki i Informatyki UG. Ka¿dy z m³odych uczonych otrzyma³ 7 tys. z³.

Mgr Bokiniec pracuje w Zak³adzie Estetyki i Filozofii Sztuki. Podejmuje tematykê kultury popularnej, relacji pomiêdzy sztuk± tzw. wysok± i nisk± oraz roli gender w kulturze. Ma tak¿e dorobek translatorski. Wspó³pracuje z wydawanym przez Akademickie Centrum Kultury UG ogólnopolskim czasopismem „Panoptikum”, poruszaj±cym zagadnienia z zakresu kultury audiowizualnej i sztuki wspó³czesnej. Pe³ni funkcjê opiekuna Naukowego Ko³a Filozoficzno−Artystycznego, dzia³aj±cego w Instytucie Filozofii, Socjologii i Dziennikarstwa UG, bierze udzia³ w pracach Polskiego Towarzystwa Estetycznego.

Mgr Horodecki jest studentem III roku ¦rodowiskowych Studiów Doktoranckich na Wydziale MFiI. Wspó³pracuje z grup± badawcz± Zak³adu Optyki i Informacji Kwantowej w UG. Jego dorobek obejmuje 13 prac, w tym 8 opublikowanych w renomowanych czasopismach naukowych. Najnowsze prace K. Horodeckiego dotycz± kryptografii kwantowej. Jedna z tych prac zosta³a uznana za prze³omow± przez C.H. Bennetta i P.W. Shora, ¶wiatowych liderów kryptografii. Napisa³ te¿ pracê m.in. we wspó³pracy z prof. Hoi−Kwang Lo (Uniwersytet Toronto) – jednym ze wspó³twórców kryptografii kwantowej. K. Horodecki nale¿y do znanej gdañskiej rodziny fizyków. Fizyk± kwantow± zajmuj± siê z sukcesami jego ojciec prof. Ryszard Horodecki oraz dwaj bracia: dr Pawe³ Horodecki i dr Micha³ Horodecki.

Jan Uphagen (1731−1802) by³ wybitnym gdañskim rajc± i uczonym. Zgromadzi³ bogat± bibliotekê i kolekcjê malarstwa. By³ cz³onkiem Gdañskiego Towarzystwa Przyrodniczego. Jego biblioteka zosta³a przez rodzinê przekazana miastu. W domu J. Uphagena mie¶ci siê oddzia³ Muzeum Historycznego Miasta Gdañska.

(bcd, pik)

Konferencja Rektorów Uczelni Artystycznych

Dzie³a jak badania

11 stycznia w Pañstwowej Wy¿szej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. L. Schillera w £odzi odby³o siê posiedzenie Prezydium KRASP oraz Konferencji Rektorów Uczelni Artystycznych. Udzia³ w obradach wziêli prof. Micha³ Seweryñski, minister nauki i szkolnictwa wy¿szego, oraz prof. Stefan Jurga, sekretarz stanu w MNiSW.

Lech ¦liwonik, profesor i rektor Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie oraz przewodnicz±cy KRUA, przypomnia³, ¿e szkolnictwo artystyczne w Polsce to 18 uczelni, 3 dziedziny (plastyka, muzyka oraz teatr i film), 21 kierunków, na których kszta³ci siê 14 200 studentów, a 30 osób kandyduje ka¿dego roku na jedno miejsce. Historia szkó³ artystycznych siêga czasów ich s³ynnych za³o¿ycieli: Elsnera, Matejki i Schillera. Kszta³cenie artystyczne opiera siê na tradycyjnej relacji mistrz – uczeñ. Zdaniem rektora ¦liwonika, przepisy obowi±zuj±ce w szkolnictwie wy¿szym powinny uwzglêdniaæ odrêbno¶æ i wyj±tkowy charakter kszta³cenia artystów.

Min. Jurga, prezentuj±c projekt nowelizacji Prawa o szkolnictwie wy¿szym oraz informacje o wzro¶cie ¶rodków bud¿etowych na szkolnictwo wy¿sze, zapewni³, ¿e w ustawie znajdzie siê miejsce dla odrêbno¶ci szkó³ artystycznych, szczególnie w kwestiach kszta³cenia dwupodmiotowego, zasad oceny parametrycznej uwzglêdniaj±cej specyfikê tego szkolnictwa – dzie³a stworzone w uczelniach artystycznych powinny byæ w aktach prawnych traktowane tak jak badania naukowe.

Rektorzy uczelni artystycznych wyrazili zaniepokojenie powstawaniem wydzia³ów artystycznych w niepublicznych szko³ach nieartystycznych. S± to placówki kszta³c±ce aktorów, które czêsto nie zatrudniaj± ani jednego profesora sztuk teatralnych. Postanowiono, ¿e powo³any zostanie zespó³ ds. sztuki, który bêdzie uczestniczy³ w pracach nad nowelizacj± Prawa o szkolnictwie wy¿szym w punktach dotycz±cych uczelni artystycznych.

(rat)

Nagrody Wydzia³owe

Wydzia³ II Nauk Biologicznych: Nagroda indywidualna – prof. Jaros³aw Ku¶mierek z Instytutu Biochemii i Biofizyki PAN w Warszawie, za prace nad uszkodzeniami DNA powstaj±cymi w wyniku stresu oksydacyjnego i ich rol± w procesach mutagenezy i kancerogenezy. Nagroda zespo³owa – dr hab. Bernard Korzeniewski z UJ i prof. dr hab. Jerzy ¯o³±d¼ z AWF w Krakowie, za cykl prac dotycz±cych teoretycznych badañ regulacji procesu fosforylacji oksydacyjnej i glikozy w miê¶niu szkieletowym oraz sercu. Wyró¿nienia – zespó³ z Instytutu Biochemii i Biofizyki PAN w sk³adzie: prof. Ewa Kula−¦wie¿ewska, dr hab. Anna Szkopiñska, mgr Magdalena Wojtas, dr Karolina Skorupiñska−Tudek, mgr Monika Zelman−Femiak, mgr Agnieszka Bajda, Józefina Hertel, za prace dotycz±ce biosyntezy, budowy i roli biologicznej izoprenoidów; dr hab. Dorota Nalepka z Instytutu Botaniki PAN w Krakowie, za pracê Late Glacial and Holocene palaeoecological conditions and changes of vegetation cover under early farming activity in the south Kujawy region (Central Poland), „Acta Palaeobotanica”, Supplementum No. 6, 2005: 3−90.

Podczas wrêczania nagród naukowych i wyró¿nieñ Wydzia³u II PAN przypomniano 2 znacz±ce nagrody, które w ub.r. uzyska³ dr hab. Janusz M. Bujnicki z Miêdzynarodowego Instytutu Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie: nagrodê Prezesa Rady Ministrów za rozprawê habilitacyjn± Ewolucja metylotransferaz RNA: analiza sekwencji, struktury i funkcji bia³ek oraz nagrodê konkursu dla m³odych naukowców Visegrad Group Academies Young Researcher Award 2006, organizowanego przez akademie Grupy Wyszehradzkiej.

Wydzia³ VI Nauk Medycznych: Medal im. Jêdrzeja ¦niadeckiego – prof. Jerzy Vetulani z Instytutu Farmakologii PAN w Krakowie za ca³okszta³t osi±gniêæ badawczych z dziedziny psychofarmakologii, w szczególno¶ci badañ nad lekami przeciwdepresyjnymi oraz receptorami b³onowymi, a tak¿e za wybitne osi±gniêcia w dziedzinie popularyzacji nauki. Nagroda im. Jêdrzeja ¦niadeckiego – zespó³ prof. Ryszarda Przew³ockiego z Instytutu Farmakologii PAN w Krakowie za badania nad uzale¿niaj±cym dzia³aniem morfiny oraz zespó³ prof. Janusza Sadowskiego z Instytutu Medycyny Do¶wiadczalnej i Klinicznej PAN im. M. Mossakowskiego w Warszawie za cykl prac dotycz±cych badañ fizjologicznej funkcji nerki. Zespo³owe nagrody naukowe przyznano: prof. Markowi Nowackiemu, dr hab. Krzysztofowi Bujce oraz lek. med. Ewie Chmielni z Centrum Onkologii Instytutu im. Marii Sk³odowskiej−Curie za cykl prac dotycz±cych radioterapii raka jelita grubego oraz zespo³owi prof. Janusza Witowskiego z Katedry Patofizjologii AM w Poznaniu za cykl prac dotycz±cych patofizjologii otrzewnej. Laur Medyczny im. Doktora Wac³awa Mayzla (honorowe wyró¿nienie dla studentów pracuj±cych w zespo³ach badawczych) – Anna Lewandowicz z Wydzia³u Lekarskiego UMed. w £odzi, Tadeusz Issat z AM w Warszawie, Ma³gorzata Kieæ z Collegium Medicum UJ w Krakowie, Izabela Wo¼ny z Wydzia³u Farmaceutycznego AM we Wroc³awiu.

(mat)

Pó³wiecze Wydzia³u VI

Wydzia³ Nauk Medycznych PAN powo³any zosta³ w 1956 r. na fali przej¶ciowej odwil¿y politycznej i spo³ecznej w kraju – wspomina prof. Wojciech Kostowski, przewodnicz±cy Wydzia³u VI Nauk Medycznych PAN. Uprzednio bowiem istnia³ jedynie, powo³any w 1953, Komitet Nauk Medycznych przy Wydziale Nauk Biologicznych PAN. Pominiêcie w strukturze Akademii wydzia³u reprezentuj±cego medycynê nie by³o zgodne z tradycjami polskiej nauki – w Polskiej Akademii Umiejêtno¶ci czy Towarzystwie Naukowym Warszawskim takie wydzia³y istnia³y. Wyodrêbnienie Wydzia³u Nauk Medycznych nawi±zywa³o zatem do tych tradycji i stanowi³o krok w kierunku integrowania medycyny z innymi dziedzinami wiedzy reprezentowanymi w Akademii.Wydzia³ zrzesza 60 cz³onków, w tym 19 cz³onków rzeczywistych PAN, 18 cz³onków korespondentów PAN oraz 23 cz³onków zagranicznych PAN. Obecnie przy wydziale dzia³a 11 komitetów naukowych oraz 6 komitetów narodowych ds. wspó³pracy z miêdzynarodowymi organizacjami, prowadz±cymi b±d¼ koordynuj±cymi badania w zakresie medycyny. Podlega mu 5 instytutów badawczych: Centrum Biologii Medycznej PAN w £odzi, Instytut Farmakologii PAN w Krakowie, Instytut Genetyki Cz³owieka PAN w Poznaniu, Instytut Immunologii i Terapii Do¶wiadczalnej im. Ludwika Hirszfelda PAN we Wroc³awiu oraz Instytut Medycyny Do¶wiadczalnej i Klinicznej im. Miros³awa Mossakowskiego PAN w Warszawie.Wydzia³ Nauk Medycznych reprezentuje polsk± medyczn± spo³eczno¶æ naukow±, promuje badania w medycynie i farmacji, prowadzi dzia³alno¶æ edukacyjn±, wspó³pracuje z o¶rodkami zagranicznymi. Ka¿dego roku wydzia³ przyznaje nagrody za wybitne osi±gniêcia badawcze: Nagrodê im. Jêdrzeja ¦niadeckiego, Medal im. Jêdrzeja ¦niadeckiego, a najlepsi badacze−studenci wyró¿niani s± Laurem Medycznym im. Doktora Wac³awa Mayzla.Wydzia³ organizuje wiele konferencji naukowych, mówi prof. Kostowski, np.: miêdzynarodow± konferencjê bioetyczn± Etyka praw intelektualnych i patentowych, Komórki macierzyste. Wyzwania biomedyczne, kontrowersje etyczne i prawne, a ostatnio – Medycyna a jako¶æ ¿ycia.
(les)

Uniwersytet ¦l±ski w Katowicach

Fotodynamiczna terapia nowotworów

9 stycznia prof. Janusz Janeczek, rektor Uniwersytetu ¦l±skiego, podpisa³ umowê o wspó³pracy naukowej z National Cancer Institute (USA). Dotyczy ona wspó³pracy w zakresie badañ nad poszukiwaniem modyfikowanych fotouczulaczy, które stosowane s± w fotodynamicznej terapii nowotworów (PDT).¦wiat³oterapi± w U¦ od 7 lat zajmuje siê prof. Alicja Ratuszna, która twierdzi, ¿e ta nieinwazyjna metoda mo¿e byæ prze³omem w leczeniu nowotworów. Dostêp do wyników badañ prowadzonych w USA zapewni ¶l±skim naukowcom impuls do nowych poszukiwañ i pozwoli skonfrontowaæ w³asne prace z rezultatami badaczy jednego z wiod±cych o¶rodków w tej dziedzinie. Umowa ma dla ¶l±skich naukowców tak¿e znaczenie presti¿owe.Fotodynamiczna terapia nowotworów (PDT) wykorzystuje zjawisko fizyczne, w którym substancje (tzw. fotouczulacze) wzbudzane pod wp³ywem ¶wiat³a przekazuj± czê¶æ swej energii otoczeniu, wytwarzaj±c np. wolne rodniki czy tlen singletowy. One to rozpoczynaj± procesy oksydacji, niszczenie organelli komórek nowotworowych, w których fotouczulacz jest kumulowany, doprowadzaj±c w efekcie do ich ¶mierci. Terapia ta jest ma³o skuteczna w przypadku, gdy guz nowotworowy zlokalizowany jest g³êboko w ciele, gdy¿ wskutek poch³aniania ¶wiat³a przez tkankê, tylko jego niewielka czê¶æ uczestniczy w procesie fotouczulania. Z tego powodu w³a¶nie poszukiwanie innych metod wzbudzania fotouczulaczy stanowi przedmiot wspólnych badañ realizowanych przez zespó³ z National Cancer Institute, kierowany przez prof. Jacka Capa³ê oraz grupê chemików i fizyków z Uniwersytetu ¦l±skiego, pracuj±cych pod kierunkiem prof. Alicji Ratusznej i dr. hab. Piotra Kusia.– Do otrzymywanych syntetycznych fotouczulaczy porfirynowych pod³±czone zostan± nanocz±steczki, takie jak pó³przewodnikowe tlenki cynku czy tytanu lub dopowane bifluorki lantanu, lutetu i wapnia. Wzbudzone przenikliwym promieniowaniem rentgenowskim lub gamma emituj± one promieniowanie z zakresu widzialnego, które z kolei wzbudzaæ bêdzie pod³±czony do nanocz±steczki fotouczulacz i rozpocznie siê znany ju¿ proces fotodynamiczny – t³umaczy prof. Ratuszna.Uk³ad scyntylator−nanocz±steczka i fotouczulacz−porfiryna mo¿e stanowiæ prze³om w fotodynamicznej terapii nowotworów, poniewa¿ lokalizacja guza nowotworowego nie bêdzie ogranicza³a jej stosowania.(tal)

Uniwersytet Miko³aja Kopernika w Toruniu

Inwestycja dla matematyków

Wydzia³ Matematyki i Informatyki UMK wzbogaci³ siê o nowy budynek. Budowê rozpoczêt± we wrze¶niu 2005 zakoñczono w grudniu 2006. Oficjalnego otwarcia gmachu dokonano 19 lutego, w dniu 534. rocznicy urodzin patrona uczelni. W nowym skrzydle o ³±cznej powierzchni 5817,63 m2 znalaz³y siê: sala wyk³adowa na 350 miejsc, kompleks 10 specjalistycznych laboratoriów, sala konferencyjna dla Regionalnego Studium Edukacji Informatycznej z zapleczem techniczno−administracyjnym, 40 pokoi do pracy dla pracowników wydzia³u i studium wraz z zapleczem technicznym, zaplecze dla niepe³nosprawnych (podjazdy, winda, toalety, przystosowane laboratoria), hole i ³±czniki komunikacyjne, a tak¿e parking i ogrodzenie.

Ogólna warto¶æ inwestycji wynios³a ponad 15 mln z³. Na tê kwotê sk³adaj± siê ¶rodki z Unii Europejskiej przyznane w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (75 proc.), z bud¿etu Samorz±du Województwa Kujawsko−Pomorskiego (16,21 proc.), z bud¿etu Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego (4,40 proc.) oraz z bud¿etu UMK (4,39 proc.).

W nowym gmachu na uwagê zas³uguje wyposa¿enie 3 laboratoriów Regionalnego Studium Edukacji Informatycznej w nowoczesny sprzêt przez firmê CISCO oraz „Galeria Wydzia³u Matematyki i Informatyki” – hol komunikacyjny, bêd±cy jednocze¶nie miejscem ekspozycji prac pracowników i studentów Wydzia³u Sztuk Piêknych UMK.

(kin)

Biblioteka Uniwersytetu £ódzkiego

Nowy budynek

Do niedawna Biblioteka Uniwersytetu £ódzkiego mie¶ci³a siê w starym gmachu o powierzchni 18 tys. m2. 11−kondygnacyjny magazyn zaprojektowany by³ na ok. 1 mln woluminów. W 1960 r. ich liczba przekroczy³a 600 tys. – Mamy prawo do egzemplarza obowi±zkowego – mówi Maria Wroc³awska, dyrektor BU£ – a ju¿ tylko to oznacza 30 tys. nowych pozycji rocznie. W 2006 r. zasobno¶æ zbiorów przekroczy³a 2 mln woluminów, w tym 1,6 mln ksi±¿ek.

W 1997 zapad³a decyzja o dobudowie gmachu dla biblioteki. Powsta³ obiekt spe³niaj±cy najwy¿sze wymagania techniczne i umo¿liwiaj±cy gromadzenie oraz udostêpnianie zbiorów w wolnym dostêpie. Budynek oddano do u¿ytku w maju 2006 r. – Do po³owy lipca pracowali¶my w normalnym trybie – wspomina M. Wroc³awska – a od po³owy lipca przez dwa i pó³ miesi±ca przeniesiono czê¶æ ksiêgozbioru do nowego obiektu.

Nowy budynek ma 18 tys. m2 powierzchni. W magazynie zwartym, w najni¿szej kondygnacji, wyposa¿onym w nowoczesne kompaktowe rega³y przesuwne, jest miejsce na 700 tys. woluminów. Do tej chwili trafi³o tam 130 tys. pozycji. Na dole znajduje siê te¿ skarbiec. Po odka¿eniu trafi tam ok. 16 tys. woluminów najcenniejszych zbiorów.

Kolejnych 700 tys. jednostek bibliotecznych mo¿na pomie¶ciæ w magazynach z wolnym dostêpem, znajduj±cych siê na poszczególnych piêtrach. Do dzi¶ trafi³o tu ok. 70 tys. ksi±¿ek. Na ka¿dym poziomie jest „przewodnik”, u³atwiaj±cy czytelnikowi orientacjê. Jeden z dzia³ów zawiera wy³±cznie skrypty i lektury studenckie – s± wypo¿yczane tylko studentom. W czê¶ci z wolnym dostêpem znajd± siê ksi±¿ki z ostatnich 5 lat.

Studenci, którzy maj± elektroniczne legitymacje studenckie, mog± bez problemów korzystaæ z automatycznego systemu wypo¿yczeñ. Pozostali mog± kupiæ elektroniczn± kartê biblioteczn± za 17 z³, czyli po kosztach druku dokumentu. W holu, naprzeciw wej¶cia do biblioteki, znajduje siê portal, gdzie mo¿na oddawaæ ksi±¿ki nie trudz±c obs³ugi. Pozycje z poszczególnych dzia³ów zbiorów wrzuca siê do odpowiedniej „wrzutni”, sk±d trafiaj± od razu do w³a¶ciwej czê¶ci magazynu.

Ksi±¿ki s± oznaczone chipem elektronicznym. Gdy kto¶ próbuje wynie¶æ ksi±¿kê nie oznaczon± odpowiednio w automatycznym systemie bibliotecznym, wy³api± go bramki przy wej¶ciu i ochrona. Tu¿ obok g³ównego wej¶cia znajduje siê pomieszczenie z monitorami, które za po¶rednictwem systemu kamer umo¿liwiaj± ¶ledzenie ruchu w ca³ym obiekcie.

Oczywi¶cie, wci±¿ funkcjonuje tradycyjna wypo¿yczalnia (w której jednak mo¿na oddawaæ i wypo¿yczaæ ksi±¿ki oznaczone elektronicznie). System chipowy pomaga pracownikom w porz±dkowaniu i kontroli zbiorów.

Zautomatyzowanie obs³ugi biblioteki znacznie poprawia standard us³ug dla czytelników. Dla samej biblioteki oznacza zwiêkszone wydatki i wzrost zatrudnienia o ok. 35 etatów. Obecnie BU£ zatrudnia 170 osób. Nie tylko bibliotekarzy, ale tak¿e specjalistów z ró¿nych dziedzin wiedzy, by zapewniæ obs³ugê poszczególnych dzia³ów tematycznych ksiêgozbioru.

Piotr Kieraciñski

Politechnika Rzeszowska

Biotechnologia w Albigowej

W 2000 r. Politechnika Rzeszowska przejê³a w formie darowizny od Starostwa Powiatowego w £añcucie tereny by³ej Zasadniczej Szko³y Ogrodniczej w Albigowej z zamiarem prowadzenia tam dzia³alno¶ci dydaktyczno−naukowej. W grudniu 2006 otwarto O¶rodek Naukowo−Dydaktyczny oraz Centrum Biotechnologiczne. Zabytkowy budynek szko³y zosta³ przeznaczony na cele dydaktyczne z funkcj± mieszkaln±, a dobudowany do niego i stylistycznie dopasowany nowy obiekt – na pomieszczenia laboratoryjne i dydaktyczne Wydzia³u Chemicznego PRz.W budynku „dydaktycznym” zlokalizowano laboratorium naukowo−badawcze dla studentów, salê wyk³adowo−konferencyjn±, 4 lokale mieszkalne, pomieszczenie socjalne i szatnie dla studentów. Powierzchnia u¿ytkowa obiektu to 642,35 m2. Przewidziano mo¿liwo¶æ wykorzystania przestrzeni poddasza na powiêkszenie powierzchni mieszkalnej o kolejne 2 lokale. Po adaptacji pomieszczeñ w budynku gospodarczym przewidziano przechowalniê zwierz±t laboratoryjnych oraz podrêczny magazyn sprzêtu laboratoryjnego i odczynników chemicznych.W budynku Biochemicznego Laboratorium Naukowo−Badawczego Wydzia³u Chemicznego PRz. zlokalizowano 4 pracownie: biologii komórki, chemii fizycznej, immunologii i biologii molekularnej z zapleczem technicznym i socjalnym o powierzchni u¿ytkowej 776,82 m2.W celu uporz±dkowania ca³ego terenu, wykonano nowe ogrodzenie, drogi, place, chodniki i parking, przebudowano sieci kanalizacji deszczowej i sanitarnej, wodoci±gowej, gazowej i elektrycznej oraz dokonano rozbiórki starej kot³owni i klasopracowni wraz ze szklarniami.Koszt inwestycji wyniós³ 6,5 mln z³, z czego warto¶æ darowizny to 350 tys. z³, ¶rodki pozyskane – 4,5 mln z³, a ¶rodki w³asne – 1,7 mln z³.Budowê i modernizacjê obiektów O¶rodka Naukowo−Dydaktycznego PRz. zrealizowano dziêki pomocy finansowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wy¿szego. Wyposa¿enie i uruchomienie Centrum Biotechnologicznego PRz. by³o wspó³finansowane przez Uniê Europejsk± z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i bud¿et pañstwa.
Anna Worosz

Politechnika Wroc³awska

Nowy, wspania³y ¶wiat wynalazków

Podczas listopadowego posiedzenia Senatu PWr. wrêczono nagrody laureatom IV edycji Uczelnianego Konkursu Wynalazczego. Rozpatrzono 96 wynalazków zg³oszonych do ochrony w Urzêdzie Patentowym RP miêdzy 1 listopada 2005 i 31 pa¼dziernika 2006. Nagrody pieniê¿ne przyznane laureatom s± przeznaczone na dofinansowanie ich warsztatów pracy. W konkursie nagrodzono: prof. Miros³awa Sorokê i dr. in¿. Waldemara Goldemana za najwiêksz± aktywno¶æ w zg³aszaniu wynalazków do ochrony (19 wspólnych wynalazków); dr hab. Jadwigê So³oducho, dr in¿. Joannê Cabaj i mgr. in¿. Jacka Doskocza, mgr in¿. Krzysztofa Idzika, dr. hab. Antoniego Chylê i prof. Mieczys³awa £apkowskiego (P¦) – drugie miejsce w kategorii najwiêkszej aktywno¶ci (6 wynalazków); prof. Romana Gancarza i dr in¿. Izabelê Pawlaczyk za rozwi±zanie dotycz±ce sposobu wytwarzania ¶rodka hamuj±cego krzepliwo¶æ krwi; dr. in¿. Wojciecha Michalskiego za wynalazek dokonany z naukowcami z AM we Wroc³awiu, dotycz±cy sposobu i urz±dzenia do badañ przesiewowych s³uchu; dr. hab. in¿. Kazimierza Grabasa, dr hab. in¿. Barbarê Ko³wzan, dr. in¿. Adama Pawe³czyka i dr. in¿. Mieczys³awa Steiningera za technologiê mikrobiologicznego oczyszczania gruntów z wêglowodorów ropopochodnych i ich remediacji; prof. Józefa Oleksyszyna za prace nad suplementem dietetycznym wspomagaj±cym terapiê przeciwnowotworow±; mgr. in¿. Tomasza Zawilaka za rozwi±zanie dotycz±ce dwubiegowego silnika synchronicznego z magnesami trwa³ymi.

(mk)

Instytut Muzykologii Uniwersytetu Jagielloñskiego

W odnowionym Pa³acu Pus³owskich

Po trzech latach remontu otwarto sale Pa³acu Pus³owskich nale¿±cego do Instytutu Muzykologii UJ. Prace konserwatorskie finansowane by³y m.in. ze ¶rodków SKOZK, KBN oraz bud¿etu uniwersyteckiego. W przysz³ym roku uczelnia otrzyma kolejne 590 tys. z³ na kontynuowanie prac przy konserwacji i remoncie siedziby muzykologów.Xawery Pus³owski (1875−1968), ostatni potomek rodziny Pus³owskich, adiutant I.J. Paderewskiego w okresie rokowañ pokojowych w Wersalu w 1919 r., w testamencie zapisa³ na rzecz UJ m.in. zbiory dzie³ sztuki (obecnie w Muzeum UJ) oraz pa³ac przy ul. Westerplatte w Krakowie. Jeszcze za ¿ycia darczyñca wyrazi³ zgodê na rozpoczêcie zajêæ dydaktycznych i naukowych w jego siedzibie. Starsi absolwenci muzykologii UJ pamiêtaj± jego obecno¶æ w pa³acu.W 1974 r., staraniem dr El¿biety Dziêbowskiej, ówczesnego kierownika muzykologii, z magazynów Biblioteki Jagielloñskiej przewieziono do Pa³acu Pus³owskich ksiêgozbiór Paderewskiego. W Katedrze Historii i Teorii Muzyki UJ (obecnie Instytut Muzykologii) utworzono wówczas O¶rodek Dokumentacji ¯ycia i Twórczo¶ci I.J. Paderewskiego, przemianowany w 2002 r. na O¶rodek Dokumentacji Muzyki Polskiej im. I.J. Paderewskiego, kierowany obecnie przez dr Ma³gorzatê Perkowsk±−Waszek.Pa³ac Pus³owskich jest przyk³adem harmonijnego ³±czenia funkcji zabytkowego wnêtrza – z unikatow± klatk± schodow±, portalami, kominkami i ozdobnymi posadzkami – z funkcj± dydaktyczn± i badawcz± placówki uniwersyteckiej. Mieszcz± siê tutaj: Biblioteka IM z czytelni±, fonoteka z sal± ods³uchu, O¶rodek im. Paderewskiego z bibliotek±, O¶rodek im. W. Lutos³awskiego, ksiêgozbiór prof. Alberta Duninga z Cremony i fonoteka prof. Jerzego Szweykowskiego z Poznania, a tak¿e sala koncertowo−wyk³adowa oraz pomieszczenia sekretariatu i dyrekcji instytutu.W odnowionych salach pa³acu zaprezentowano wystawê po¶wiêcon± Paderewskiemu. Ekspozycja obejmuje m.in. cenny ksiêgozbiór artysty – dar dla UJ. Ilustruje jego dokonania jako wspó³twórcy niepodleg³o¶ci Polski, Armii Polskiej w Ameryce i we Francji, a tak¿e nieformalnego przywódcy Polonii amerykañskiej. Pokazano dokumenty obrazuj±ce zwi±zki I.J. Paderewskiego z Krakowem i UJ (zapis testamentalny dla uniwersytetu, doktorat honoris causa, powstanie O¶rodka Dokumentacji Muzyki Polskiej im. Paderewskiego). Zaprezentowano pami±tki po rodzinie Paderewskich: mebel z oryginalnego wyposa¿enia biblioteki Pa³acu Pus³owskich, modlitewnik ¿ony pianisty z odrêcznie wpisan± modlitw± za mê¿a, chusteczki koncertowe z inicja³ami IJP.
(mag)

Politechnika Radomska

Æwieræ wieku po tamtym strajku

12 grudnia 2006 odby³y siê w Politechnice Radomskiej uroczysto¶ci zwi±zane z obchodami 25. rocznicy strajku w Wy¿szej Szkole In¿ynierskiej w Radomiu. Strajk rozpocz±³ siê 26 pa¼dziernika 1981, a przerwany zosta³ dopiero wprowadzeniem stanu wojennego 13 grudnia. Trwa³ 49 dni i by³ najd³u¿szym strajkiem w dziejach PRL.

Jego przyczyn± by³ postulat odwo³ania z funkcji rektora WSI p³k. prof. Micha³a Hebdy i przeprowadzenia powtórnych wyborów rektorskich wed³ug zmienionej ordynacji wyborczej. ¯±dano tak¿e nierepresjonowania pracowników uczelni oraz uczestników strajku. Do akcji strajkowej przy³±czy³a siê ponad po³owa polskich uczelni – które b±d¼ same zorganizowa³y strajki solidarno¶ciowe, b±d¼ wspomaga³y strajk w inny sposób – a tak¿e wiele instytucji i osób. W akcjê mediacyjn± w³±czy³a siê ówczesna Konferencja Rektorów Polskich Szkó³ Autonomicznych z demokratycznie wybranymi wówczas rektorami: Findeisenem, Gierowskim, £apickim, Samsonowiczem, Zió³kowskim. Strajk og³oszono tak¿e w Wy¿szej Oficerskiej Szkole Po¿arnictwa. Zosta³ on spacyfikowany przez ZOMO 1 grudnia.

G³ówne uroczysto¶ci odbywa³y siê w auli Wydzia³u Transportu. W dyskusji panelowej udzia³ wziêli uczestnicy tamtych wydarzeñ. Otworzy³ j± prof. Miros³aw Luft, rektor PR, uczestnik wydarzeñ z 1981 r., który podkre¶li³ rolê strajku w budowaniu wolnej Polski i demokracji. Kontrowersje wywo³a³o zaproszenie prof. Miros³awa Trzeciaka, który podczas strajku opowiedzia³ siê zdecydowanie po stronie w³adzy i sta³ siê symbolem szykan wobec uczestników strajku. Du¿a grupa uczestników panelu na znak protestu wysz³a z sali i dopiero opuszczenie jej przez prof. Trzeciaka pozwoli³o wznowiæ spotkanie. Obchody zgromadzi³y liczne grono go¶ci, pracowników i studentów, którzy dzielili siê wspomnieniami z tamtych dni. Wielu z nich na skutek represji musia³o opu¶ciæ uczelniê, a nawet wyjechaæ za granicê. Dla upamiêtnienia tamtych wydarzeñ ods³oniêto przed gmachem rektoratu tablicê ufundowan± przez PR i Zarz±d Regionu NSZZ Solidarno¶æ. Jej projektantem jest dr Wies³aw Jelonek, kierownik Pracowni Rze¼by Katedry Sztuki PR.

Lidia PrzyborowskaWojciech Bielawski

Akademia ¦wiêtokrzyska w Kielcach

Ogród botaniczny

Prof. Stanis³aw Cie¶liñski, emerytowany pracownik Akademii ¦wiêtokrzyskiej, cz³onek Komitetu Botaniki PAN i Komitetu Ochrony Przyrody PAN, od ponad 20 lat zabiega o utworzenie ogrodu botanicznego w Kielcach. Wstêpn± koncepcjê budowy uczelnianego ogrodu botanicznego Akademii ¦wiêtokrzyskiej im. Jana Kochanowskiego przes³a³ z pro¶b± o konsultacjê do wszystkich polskich ogrodów botanicznych.

Ogród zlokalizowano w zachodniej dzielnicy Kielc, w rejonie rezerwatu przyrodniczego Tarczówka. Na obszarze ponad 15 ha zaplanowano nie tylko elementy parku, szklarnie, inspekty, palmiarnie i magazyny, ale tak¿e nowoczesne centrum konferencyjno−dydaktyczne. Nowo¶ci± w kieleckim projekcie jest kompleks, nazwany roboczo miniogrody, dla osób niepe³nosprawnych. Bêd± to aneksy nazwane umownie ogrodami smaku, wêchu i dotyku.

Miêdzy ulicami Karczówkowsk± i Jagielloñsk± powstanie g³ówna czê¶æ ogrodu botanicznego. Od podstaw za³o¿one zostan± zieleñce, dzia³y z rozmaitymi kolekcjami ro¶linnymi. W samym centrum znajdzie siê otoczony alpinarium plac, na którym w przysz³o¶ci organizowane bêd± pokazy i koncerty artystyczne.

Uczelnia podpisa³a ju¿ odpowiednie dokumenty z Urzêdem Miasta, a po uzyskaniu zezwoleñ na budowê rusz± roboty ziemne, przedsiêbiorstwa in¿ynieryjne przyst±pi± do niwelacji terenu i sypania zaplanowanych przez biologów i botaników skarp. Za rok, wiosn± 2008, rozpocznie siê nasada ro¶lin. Koszt realizacji ca³ego zadania do roku 2009 oszacowano na 3,3 mln z³. Wspólne przedsiêwziêcie A¦ i miejskiej administracji zosta³o wpisane w program wieloletnich planów inwestycyjnych Kielc.

(rb)

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza

Z nieba na Morasko

Oko³o 5 tys. lat temu w okolicach Poznania spad³ „deszcz meteorytów” ¿elaznych – najwiêkszy opad materii metalicznej rozpoznany dot±d w Europie. Masa odnalezionej na Morasku i formalnie udokumentowanej pozaziemskiej materii wynosi ok. 1000 kg. Trudno za¶ ustaliæ, ile meteorytów odszukali i wywie¼li, a tak¿e wprowadzili na rynek poszukiwacze oraz kolekcjonerzy. Fragmenty ¿elaznych meteorytów z Moraska s± przedmiotem obrotu na ca³ym ¶wiecie. Jesieni± na terenie Moraska znaleziono najwiêkszy dotychczas meteoryt, wa¿±cy ok. 180 kg (jest to równocze¶nie najwiêkszy meteoryt znaleziony w ¶rodkowej Europie).

Moraskie meteoryty s± znajdowane na rozleg³ym obszarze wokó³ rezerwatu. Specyficzn± cech± tzw. elipsy upadku jest, z jednej strony, wyra¼ne zgrupowanie materii pozaziemskiej na terenie i w bezpo¶rednim s±siedztwie rezerwatu, a z drugiej strony, istnienie kilku kraterów meteorytowych. Na Ziemi jest tylko 14 takich miejsc, gdzie materia pozaziemska istnieje wspólnie ze skutkami jej upadku w postaci kraterów.

Pierwszy moraski meteoryt zosta³ znaleziony w 1914 r. podczas kopania rowów strzeleckich. Miêdzy pierwsz± i drug± wojn± ¶wiatow± meteoryty znajdowali okoliczni rolnicy i u¿ywali ich do ró¿nych celów, np. jako przeciwwaga w kieracie, materia³ do wznoszonych obiektów gospodarskich itp. W latach 50. XX w. dr Pokrzywnicki wprowadzi³ moraskie meteoryty do pi¶miennictwa naukowego. W latach 60. trwa³y w Morasku, pod kierunkiem prof. Hieronima Hurnika, badania w ramach miêdzynarodowego programu „Interkosmos”. Po ok. 20 latach nast±pi³a intensyfikacja badañ prowadzonych przez pracowników Instytutu Geologii UAM (profesorów Andrzeja Muszyñskiego, Wojciecha Stankowskiego, Stanis³awa Lorenca), a ostatnio Wydzia³u Chemii UAM (prof. Andrzej Katrusiak). Moraskich meteorytów dotyczy³y 3 granty KBN i 1 grant miêdzywydzia³owy UAM.

Prace z zakresu mineralogii, które realizowane s± nie tylko w UAM, ale tak¿e innych wy¿szych uczelniach (np. U¦), wpisuj± siê w ¶wiatow± dyskusjê na temat powstania i ewolucji materii Uk³adu S³onecznego. Toczy siê dyskusja na temat kraterów, których impaktowa geneza bywa kwestionowana. Ostatnio przedstawiono szereg istotnych argumentów, potwierdzaj±cych ich kosmiczne uwarunkowania. Z³o¿y³y siê na nie wyniki badañ geologicznych i magnetycznych realizowanych we wspó³pracy z GeoForschungZentrum w Poczdamie oraz Instytutem Geologii Uniwersytetu Technicznego w Tallinie, a tak¿e prac palinologicznych (UAM) oraz datowañ radiowêglowych i luminescencyjnych (Poznañskie Laboratorium Radiowêglowe, Instytut Fizyki P¦).

Miejsce upadku meteorytów jest objête ochron± jako rezerwat „Meteoryt Morasko”. Zdaniem uczonych z UAM prowadz±cych tam badania, nale¿a³oby utworzyæ na miejscu trwa³± ekspozycjê znalezisk, rodzaj niewielkiego muzeum, które prezentowa³oby moraskie znaleziska i pozwala³o zapoznaæ siê zainteresowanym z ich histori± i znaczeniem dla wspó³czesnej nauki.

(maba)

Uniwersytet ¦l±ski

Dom dla filologów

6 z 10 instytutów Wydzia³u Filologicznego U¦ bêdzie mia³o nowy obiekt. 30 stycznia w Sosnowcu odby³a siê uroczysto¶æ podpisania aktu erekcyjnego i wmurowania kamienia wêgielnego.

Gdyby¶my mieli w dwóch s³owach okre¶liæ obecne warunki instytutów neofilologicznych, mieszcz±cych siê w starych budynkach, powiedzieliby¶my: ciasnota i nieprzystosowanie. Historia tej budowy rozpoczê³a siê w marzeniach i inicjatywach prof. Tadeusza S³awka, poprzedniego rektora U¦ i prof. Wies³awa Banysia, ówczesnego dziekana Wydzia³u Filologicznego, obecnie prorektora U¦.

Centrum Naukowo−Dydaktyczne Instytutów Neofilologicznych to 200 pracowników, ok. 3,3 tys. studentów, 9578 m2 powierzchni, 700 stanowisk z dostêpem do szerokopasmowej sieci szybkiego przesy³u danych, ponad 100 miejsc parkingowych. Tak w pigu³ce mo¿na scharakteryzowaæ budowany obiekt. Ma byæ gotowy na wiosnê 2008 r.

Centrum w Sosnowcu bêdzie mia³o 5 kondygnacji. Znajdzie siê w nim miejsce na salê Rady Wydzia³u, sale wyk³adowe i seminaryjne, laboratorium t³umaczeñ, bibliotekê na 500 tys. woluminów, restauracjê, parking podziemny oraz pomieszczenia biurowo−gospodarcze. Budowa tego obiektu poch³onie ponad 63 mln z³. Prawie po³owê tej kwoty (ponad 32 mln) wy³o¿y konsorcjum gminy Sosnowiec i U¦ (miasto jest liderem konsorcjum). Drug± czê¶æ kosztów inwestycji pokryje dofinansowanie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

Jolanta Talarczyk

Miêdzynarodowy Rok Polarny

¦l±scy glacjolodzy

Prof. Jacek Jania, dziekan Wydzia³u Nauk o Ziemi Uniwersytetu ¦l±skiego, reprezentowa³ Polskê 1 marca podczas ceremonii otwarcia Miêdzynarodowego Roku Polarnego w Pary¿u. Miêdzynarodowy Rok Polarny, przypadaj±cy na lata 2007−08, bêdzie zapewne du¿ym wydarzeniem naukowym. Badania obszarów polarnych s± przedmiotem ogromnego zainteresowania UE i USA. Kraina lodu jest bowiem magazynem wiedzy o globalnych zmianach zachodz±cych na naszej planecie, jest te¿ zasobna w bogactwa naturalne.

Polacy penetruj± trudno dostêpne rejony Ziemi od 200 lat. Wizytówk± dzia³alno¶ci badawczej naszych rodaków – zes³añców na Syberiê w XVIII w. – s± nazwy geograficzne. W Antarktyce obecno¶æ Polaków zapocz±tkowali Henryk Arctowski i Antoni Boles³aw Dobrowolski, uczestnicy wyprawy statkiem „Belgica” (1897−99). Od 1957 r. polscy naukowcy prowadz± systematyczne badania w ca³orocznej stacji arktycznej nad fiordem Hornsund na Spitsbergenie, a od 1959 na Antarktydzie w sezonowej stacji im. A.B. Dobrowolskiego. W 1977 zapu¶cili korzenie na Wyspie Króla Jerzego w Antarktyce Zachodniej, gdzie maj± sta³± stacjê im. H. Arctowskiego.

¦l±scy naukowcy penetruj± lodowce arktyczne we wspó³pracy z Instytutem Geofizyki PAN, University of British Columbia, Instytutem Geografii Rosyjskiej Akademii Nauk, University of Lapland oraz University of Oslo. Kierownikiem naukowych wypraw wielokrotnie by³ prof. Jania. Uczeni ze ¦l±ska wykonuj± m.in. radarowe sondowania grubo¶ci lodowców, pomiary ruchu lodu geodezj± satelitarn± GPS, analizuj± reakcje lodowców na ocieplenie klimatu w ostatnich dekadach. Szczególnie wnikliwie interesuj± siê Lodowcem Hansa w pobli¿u Polskiej Stacji Polarnej w Hornsundzie oraz najgrubszym (ponad 800 m) polem lodowym Archipelagu Svalbard−Amundsenisen na po³udniowym Spitsbergenie).

Historia koordynowania wysi³ków naukowców z ró¿nych pañstw w badaniu polarnych rejonów ma grubo ponadwiekowy rodowód. W Pierwszym Miêdzynarodowym Roku Polarnym (IPY 1882−83), sponsorowanym przez Miêdzynarodow± Organizacjê Meteorologiczn±, uczestniczyli uczeni z 12 pañstw (przeprowadzili 15 ekspedycji, w tym 13 do Arktyki i 2 do Antarktyki). W Drugim IPY w latach 1932−33 (tak¿e z inicjatywy MOM) uczestniczyli przedstawiciele 40 narodów, w tym Polacy. Pó³ wieku pó¼niej ¶wiat ponownie siê zjednoczy³, by wspólnie badaæ geofizyczne procesy w skali globu ziemskiego. W Miêdzynarodowym Roku Geofizycznym (IGY) 1957−58 brali udzia³ naukowcy z 67 pañstw. Dokonali wielu odkryæ. Postanowiono, ¿e w 50. rocznicê tego wydarzenia odbêdzie siê kolejny Miêdzynarodowy Rok Polarny.

Jolanta Talarczyk

Politechnika Gdañska

Niebezpieczna rura

9 lutego w Politechnice Gdañskiej eksperci z ca³ej Polski debatowali o Wp³ywie gazoci±gu ba³tyckiego Wyborg−Greifstwald na ¶rodowisko naturalne basenu Morza Ba³tyckiego. Wspó³organizatorem konferencji by³a Akademia Górniczo−Hutnicza w Krakowie.

8 wrze¶nia 2005 Niemcy i Rosja podpisa³y umowê o budowie ruroci±gu ba³tyckiego. 1200−kilometrowy gazoci±g, biegn±cy po dnie Ba³tyku, ma umo¿liwiæ dostawy rosyjskiego gazu do Niemiec z pominiêciem po¶redników. Sk³adaæ ma siê z 2 ruroci±gów gazowych, ka¿dy o ¶rednicy 122 cm. Jego ¿ywotno¶æ projektowa to 50 lat. Kraje nadba³tyckie zaprotestowa³y, uwa¿aj±c, i¿ godzi to w ich interesy. Podnoszono w±tpliwo¶ci co do ekologicznego wymiaru przedsiêwziêcia. Nie ma oficjalnych badañ, które ocenia³yby wp³yw budowy gazoci±gu na ¶rodowisko naturalne.

– Tylko biolodzy i ekolodzy mog± oceniæ oddzia³ywanie gazoci±gu na ¶rodowisko – uwa¿a prof. Jan Wês³awski z Instytutu Oceanologii PAN, specjalista z zakresu ekologii morza. – Nie chc± siê oni jednak anga¿owaæ w analizowanie zagro¿eñ. Jak podkre¶la³ uczony, do podjêcia dyskusji niezbêdna jest równie¿ wiedza o w³asnym obszarze morskim, której Polska niestety nie posiada.

– Budowa gazoci±gu wp³ynie na ¶rodowisko morza i wszystkich krajów, które nad nim le¿± – nie ma w±tpliwo¶ci prof. Tadeusz Kasperek z Akademii Marynarki Wojennej, specjalista z zakresu ochrony ¶rodowiska. – W latach czterdziestych zatopiono w Morzu Ba³tyckim amunicjê chemiczn±. Nie znamy dok³adnej lokalizacji, ani stanu technicznego zatopionej broni i pojemników, w których zosta³a z³o¿ona. Istnieje zagro¿enie, ¿e podczas budowy gazoci±gu zostan± naruszone zlokalizowane na dnie g³êbi bornholmskiej pojemniki z amunicj± chemiczn±. Ich naruszenie mo¿e wywo³aæ przedostanie siê bojowych ¶rodków truj±cych do ¶rodowiska morskiego, wywo³uj±c ska¿enie fauny i flory. Szacuje siê, ¿e na dnie morza spoczywa oko³o 13 tys. ton BST. Je¶li ten niepokoj±cy scenariusz sprawdzi³by siê, to mo¿emy mieæ do czynienia z katastrof± ekologiczn±. Chemiczne substancje mog± siê okazaæ niebezpieczne równie¿ dla osób pracuj±cych przy budowie gazoci±gu.

Naukowcy zajmuj± siê tak¿e problemem eksploatacji gazoci±gu. – Nale¿y siê liczyæ z tym, ¿e ruroci±g, mimo pokrycia od wewn±trz i zewn±trz warstw± antykorozyjn±, mo¿e korodowaæ – mówi³ prof. Jan Hupka z Katedry Technologii Chemicznej PG. – Uszkadza go zarówno kontakt ze statkami, jak i naturalne zjawiska pogodowe, sztormy czy huragany. Konsekwencj± nieszczelno¶ci móg³by byæ wyciek gazu do wody, a to mo¿e groziæ wybuchem czy ska¿eniem ¿ywych organizmów morskich.

Marsza³ek Senatu Bogdan Borusewicz puentowa³, ¿e kraje, które podjê³y siê zbudowania gazoci±gu, nie bior± pod uwagê wszystkich p³yn±cych z tego przedsiêwziêcia niebezpieczeñstw.

Joanna Odya

Politechnika Wroc³awska

Populus

Miasto Wroc³aw za 160 tys. z³ kupi³o od naukowców system komputerowy HSC Populus, który umo¿liwia dok³adne rozeznanie i prognozowanie rynku pracy w mie¶cie i otaczaj±cych je gminach. Ma on pomóc potencjalnym inwestorom zorientowaæ siê w sytuacji i podj±æ decyzjê o rozpoczêciu dzia³alno¶ci gospodarczej na tym obszarze lub prognozowaæ jej rozwój, ale mo¿e tak¿e pomóc naukowcom ¶ledziæ dynamikê rynku pracy, a uczelniom i szko³om – modyfikowaæ kierunki kszta³cenia pod k±tem zapotrzebowania na specjalistów.

System powsta³ w Centrum im. Hugona Steinhausa Politechniki Wroc³awskiej na podstawie umowy uczelni z Gmin± Wroc³aw i Agencj± Rozwoju Aglomeracji Wroc³awskiej o wykonanie pracy badawczo−rozwojowej Analiza zmian w kategoriach: populacja, edukacja, rynek pracy oraz opracowanie modeli stochastycznych procesów ewolucji potencja³u ludzkiego w powiecie wroc³awskim grodzkim i powiecie wroc³awskim ziemskim w latach 2007−2013. Kierownikiem projektu by³ prof. Aleksander Weron, a realizowa³ go zespó³ m³odych naukowców z PWr. Jednym z inicjatorów projektu by³ Rafa³ Dutkiewicz, prezydent Wroc³awia.

Naukowcy opracowali metodologiê symulowania i prognozowania w kategoriach: populacja, edukacja oraz rynek pracy, która polega³a na dopasowaniu zaproponowanych modeli stochastycznych do danych otrzymanych z Urzêdu Statystycznego we Wroc³awiu i Powiatowego Urzêdu Pracy we Wroc³awiu. Oprócz modeli regresji, dynamiki stochastycznej i szeregów czasowych, zaproponowano modele eksperckie, które mog± byæ u¿yte do zjawisk krótkoterminowych o charakterze ekstremalnym.

Elektroniczna wersja modeli stochastycznych powsta³a w formie programu HSC Populus. Aplikacja zosta³a napisana w jêzyku Delphi i do pracy wymaga jedynie platformy systemu operacyjnego Windows 98/2000/ 2003/XP. Posiada interfejs umo¿liwiaj±cy szybk± analizê, wizualizacjê i raportowanie danych otrzymanych z WUS, PUP oraz O¶rodka Pentor w 3 kategoriach dla obu powiatów w ró¿nych dostêpnych przekrojach. Program ma wbudowany modu³ prognostyczny, który umo¿liwia przeprowadzanie prognoz w wybranych kategoriach na najbli¿szych 5 lat oraz wizualizacjê i raportowanie prognozowanych warto¶ci. Aplikacja dzia³a na otrzymanych danych dynamicznie, tzn. przetwarza na bie¿±co dane, które s± dostarczone jako pliki w ró¿nych formatach z ró¿nych ¼róde³. Jest ona otwarta i umo¿liwia dodawanie nowych kategorii wraz z pojawiaj±cymi siê nowymi potrzebami zwi±zanymi z analiz± ewolucji potencja³u ludzkiego. Liczba analizowanych przez system zawodów i specjalno¶ci w ramach kategorii rynek pracy wynosi 1707. Terminologia u¿yta w programie jest zgodna z obowi±zuj±c± w odpowiednich instytucjach.

System ju¿ w trakcie opracowywania testowany by³ na spotkaniach z potencjalnymi inwestorami z ró¿nych bran¿ przemys³u i miêdzynarodowymi firmami doradczymi, co pozwoli³o na lepsze dopasowanie produktu w zakresie wspomagania negocjacji z inwestorami jako narzêdzia obrazuj±cego rynek pracy w aglomeracji wroc³awskiej.

Krzysztof Burnecki

Politechnika Wroc³awska

Profesor na drzwiach

18 grudnia w zachodnim portalu kolegiaty Naj¶wiêtszej Marii Panny na Ostrowie Tumskim w G³ogowie zawieszono ogromne br±zowe, dwuskrzyd³owe wrota. Maj± wymiary 225 cm na 280 cm i wa¿± ok. 1600 kg. £aciñski napis na górze drzwi mówi: Ku pamiêci architekta profesora Olgierda Czernera, konserwatora kolegiaty 1986−2006. W¶ród scen wyrze¼bionych na drzwiach znajduje siê te¿ postaæ uczonego, umieszczona obok biskupa Adama Dyczkowskiego (ordynariusza diecezji gorzowsko−zielonogórskiej) i pra³ata Ryszarda Dobro³owicza (inicjatora odbudowy kolegiaty). Uczczono w ten sposób wybitnego architekta i konserwatora zabytków, wyk³adowcê historii architektury nowo¿ytnej na Wydziale Architektury PWr., który 20 lat temu podj±³ siê restauracji kolegiaty zniszczonej podczas II wojny ¶wiatowej. Prof. Czerner obchodzi 55−lecie dzia³alno¶ci zawodowej.

Drzwi s± dzie³em prof. Czes³awa D¼wigaja z ASP w Krakowie. Odlano je w krakowskich warsztatach, fundatorami za¶ byli g³ogowianie Marian i Krystyna Urbaniakowie. To bardzo rzadki przypadek wykonania tak wielkiego dzie³a rze¼biarskiego w br±zie, a ponadto wyj±tkowy i trwa³y sposób uczczenia pracy zas³u¿onego architekta i konserwatora.

Pocz±tki kolegiaty g³ogowskiej, drugiej hierarchicznie po tumie wroc³awskim ¶wi±tyni Dolnego ¦l±ska, siêgaj± po³owy X wieku. W 1109 r. ludno¶æ oblê¿onego przez wojska cesarskie G³ogowa schroni³a siê, wg relacji Galla Anonima, w ko¶ciele na Ostrowiu. Po r. 1110 Boles³aw Krzywousty, w dowód wdziêczno¶ci za bohatersk± obronê grodu, odbudowa³ zniszczon± w czasie oblê¿enia ¶wi±tyniê. Ko¶ció³ kolegiacki przebudowa³ w 1260 r. Konrad I. Ponownie zosta³ przebudowany pod koniec XIV w. w stylu gotyckim. W w. XVIII ko¶ció³ otrzyma³ wystrój barokowy. Wie¿a oraz neogotycka kruchta pochodz± z 1840 r. Zabytek zosta³ zniszczony podczas ostatniej wojny.

¦wi±tynia d³ugo pozostawa³a w ruinie. Prace remontowe rozpoczêto w 1988 r. W pocz±tkowym okresie prowadzono je systemem gospodarczym, a ¶rodki na budowê pochodzi³y z datków, ró¿nych dotacji i sk³adek. Najznaczniejszej pomocy udzieli³y Fundacja Wspó³pracy Polsko−Niemieckiej i KGHM Polska Mied¼ S.A. Podczas prac ods³oniêto i zabezpieczono relikty ko¶cio³a z XI/XII w. Specjali¶ci musieli te¿ walczyæ ze skutkami powodzi z 1997 r. W maju 1999 r. w kolegiacie odby³o siê pierwsze nabo¿eñstwo, ale prace remontowe trwaj± do dzi¶.

Krystyna Malkiewicz

Akademicki Zwi±zek Sportowy

Uniwersjada Turyn 2007

W tegorocznej XXIII Zimowej Uniwersjadzie, która odby³a siê w dniach 17−27 stycznia w Turynie, akademicka reprezentacja Polski uplasowa³a siê w klasyfikacji medalowej na 5. miejscu w¶ród 48 startuj±cych pañstw. Polscy akademicy wywalczyli 12 medali: 7 z³otych, 2 srebrne i 3 br±zowe. Rywalizacjê wygra³a Korea Po³udniowa, przed Rosj±, W³ochami i Bia³orusi±.

Niekwestionowan± gwiazd± uniwersjady by³a Justyna Kowalczyk (na fot.), studentka AWF Katowice, która zdoby³a 4 medale w biegach narciarskich: 3 z³ote indywidualnie i 1 br±zowy w sztafecie 3x5 km (z klubowymi kole¿ankami Korneli± Marek i Sylwi± Ja¶kowiec z AZS AWF Katowice).

Katarzyna Wójcicka, studentka AWF Kraków, ju¿ pierwszego dnia ³y¿wiarskiej rywalizacji na dystansie 1500 m ustanowi³a rekord uniwersjady. Polka zdoby³a te¿ srebrny medal na 3000 m i br±zowy na 100 m. Jej kole¿anki stanê³y jeszcze do dru¿ynowych wy¶cigów ³y¿wiarskich. Karolina Ksyt, Kamila Danaj i Luiza Z³otowska (wszystkie z AWF Kraków) by³y czwarte.

W finale mêskim Polacy w sk³adzie: S³awomir Chmura (AWF Warszawa), Sebastian Druszkiewicz (AWF Kraków) i Konrad Nied¼wiedzki (AWF Kraków), zdobyli br±zowy medal. By³ to najlepszy wynik uzyskany przez nasz± reprezentacjê w tej dyscyplinie na zawodach w Europie.

Jeszcze w dwóch dyscyplinach – narciarstwie alpejskim i snowboardzie – Polacy dobrze siê czuli na uniwersjadzie. Nasze alpejki Katarzyna Karasiñska, Aleksandra Klu¶−Zamiedzowy i Dagmara Krzy¿yñska (wszystkie z krakowskiej AWF) by³y rewelacyjne w slalomie. Dwie pierwsze zdoby³y z³oty i srebrny medal, a Dagmara ukoñczy³a przejazdy na 6. miejscu.

Snowboardzi¶ci nie zawiedli w halfpipie. Paulina Ligocka, studentka z Katowic, przed uniwersjad± zdoby³a br±zowy medal M¦, a uniwersjadowe przejazdy wykona³a w doskona³ym stylu. Otrzyma³a najwy¿sze oceny. Swoje ewolucje nad rynn± z klas± pokazywali Micha³ i Mateusz Ligoccy. Pierwszy wygra³, a Mateuszowi do br±zowego medalu zabrak³o tylko 0,1 punktu.

Ciesz± medale, ale smuci fakt, ¿e Polska po raz trzeci przegra³a prawo do organizacji Letniej Uniwersjady w Poznaniu. 22 cz³onków Komitetu Wykonawczego Miêdzynarodowej Federacji Sportu Akademickiego zdecydowa³o, ¿e w 2011 roku organizatorem studenckiej rywalizacji bêdzie chiñskie Shenzhen. Poznañ zaproponowa³ FISU 40 mln dolarów na organizacjê Uniwersjady, Chiñczycy – piêciokrotnie wiêcej… – Nie sk³adamy broni, bêdziemy kandydowaæ za dwa lata – stwierdzi³ w Turynie Ryszard Grobelny, prezydent Poznania.

Halina Hanusz
Page Not Found - Forum Akademickie

Błąd 404 - Strona o podanym adresie nie istnieje