W pocz±tkowym okresie rozwoju cz³owieka jego zwi±zki z przyrod± by³y bardzo ¶cis³e. Cz³owiek pierwotny, uzale¿niony od natury, pilnie obserwowa³ zjawiska zachodz±ce w przyrodzie i usi³owa³ je na¶ladowaæ. Pierwsze wielkie wynalazki powsta³y zapewne w wyniku obserwacji (d³ubanka – p³yn±cego drzewa, a ko³o – tocz±cego siê pnia). Wytwarzanie narzêdzi i odkrycie ognia prowadzi³y do dalszego postêpu i opanowania ¶wiata przez cz³owieka. Rozwój cywilizacji wyznacza³y kolejne odkrycia i wynalazki. Rozwi±zania staro¿ytnych Greków i Rzymian w dziedzinie mechaniki, d¼wignia, prawo Archimedesa, urz±dzenia hydrauliczne doprowadzi³y w okresie O¶wiecenia do poznania podstawowych praw natury i rozwi±zañ technicznych, które do dzisiaj s± wykorzystywane. Rewolucja techniczna XIX wieku wytworzy³a przekonanie, ¿e cz³owiek mo¿e przezwyciê¿yæ wszystkie trudno¶ci techniczne, jego rozwi±zania s± niezrównane, a prawa natury s± proste i ju¿ poznane. W miarê jednak up³ywu czasu i dalszych badañ, zw³aszcza z dziedziny fizyki i mechaniki, pogl±d ten okaza³ siê b³êdny. Proste prawa mechaniki nie zawsze by³y prawdziwe, a badania najmniejszych cz±stek, atomów, okaza³y ich niezwyk³± z³o¿ono¶æ. Cz³owiek zacz±³ siê bli¿ej przygl±daæ przyrodzie. Okaza³o siê, ¿e w najbli¿szym otoczeniu, w mikrokosmosie, znajduj± siê od milionów lat rozwi±zania techniczne, wielokrotnie przewy¿szaj±ce rozwi±zania cz³owieka. W ten sposób stare has³o – zdobyæ i opanowaæ przyrodê, przekszta³ca siê w nowe – poznaæ i na¶ladowaæ przyrodê. Tak narodzi³a siê bionika.
Przewaga przyrody rozumianej jako szczególne laboratorium badawcze polega na nieskoñczenie d³ugim czasie rozwoju ¿ywego obiektu, nieograniczonych mo¿liwo¶ciach ewolucyjnego kszta³towania, zmiany i doskonalenia, aby dostosowaæ go do zmiennych warunków ¶rodowiska. Wspó³czesny rozwój bioniki, jej wp³yw na ró¿norodne dzia³ania techniczne wskazuj± na celowo¶æ wprowadzenia tej nowej dziedziny wiedzy do procesu kszta³cenia nowoczesnych in¿ynierów, in¿ynierów przysz³o¶ci.
Nowe kierunki w kszta³ceniu doprowadzi³y do podstawowych zmian zarówno w ca³ym procesie dydaktycznym, jak i w metodach oraz strukturze kszta³cenia in¿ynierów. W miejsce dotychczasowego w±skiego ukierunkowania w okre¶lonej dziedzinie wprowadzane jest bardzo szerokie przygotowanie podstawowe oraz elastyczne przygotowanie w danym kierunku. Studia zosta³y podzielone na trzy poziomy kszta³cenia o zró¿nicowanych celach. Zasady te ujête zosta³y w Deklaracji Boloñskiej (1999) i kolejnych dokumentach, maj±cych u³atwiæ jednolite przygotowanie in¿ynierów. W efekcie przyst±piono do szerokiej zmiany programów, co mog³oby sprzyjaæ wprowadzeniu nowych przedmiotów, bêd±cych odzwierciedleniem kierunków rozwoju nauki. Nale¿y do nich równie¿ bionika.
Trzypoziomowe kszta³cenie ma zapewniæ studentom dzia³alno¶æ zawodow± w trzech podstawowych dziedzinach. Pierwszy poziom, studia zawodowe, przygotowaæ ma absolwenta do rozwi±zywania typowych in¿ynierskich problemów w przemy¶le elektromaszynowym. Absolwenci uczestniczyæ bêd± we wspomaganym komputerowo (CAD, CAM) przygotowaniu nowych produktów, w dzia³ach konstrukcyjnych i technologicznych lub te¿ bêd± zatrudnieni bezpo¶rednio w produkcji, gdzie mog± sterowaæ i nadzorowaæ systemy wytwarzania. Na tym poziomie bionika mo¿e byæ wprowadzona w bardzo ograniczonym zakresie, aby poszerzyæ ogólne wiadomo¶ci.
Drugi poziom, studia magisterskie, powinien zapewniæ szerok± podstawê i dobre przygotowanie absolwenta do twórczej pracy in¿ynierskiej z umiejêtno¶ci± dalszego samodzielnego kszta³cenia. Absolwenci powinni w swej dzia³alno¶ci in¿ynierskiej wprowadzaæ nowe techniki, poszukiwaæ nowatorskich, niekonwencjonalnych rozwi±zañ, zapewniaj±c w ten sposób rozwój uprawianej przez siebie dziedziny. Do tego celu nieodzowne jest poszerzenie i pog³êbienie ¶wiatopogl±du. I tutaj bionika daje ogromne mo¿liwo¶ci. Zajêcia z bioniki pozwalaj± na przedstawienie niezwyk³ej doskona³o¶ci, bogactwa i ró¿norodno¶ci wystêpuj±cych w przyrodzie rozwi±zañ technicznych, a tak¿e s± ¼ród³em inspiracji, powstawania nowych idei, pomys³ów i koncepcji.
Trzeci poziom, studia doktoranckie, których celem jest kszta³cenie kadry przysz³ych naukowców, pozwala równie¿ na wykorzystanie wiedzy z zakresu bioniki. Mog± to byæ bardzo w±skie, wybrane problemy, zwi±zane z tematyk± pracy doktorskiej, a czasem nawet zagadnienie z zakresu bioniki mo¿e byæ tematem dysertacji. W obu przypadkach konieczne jest opracowanie specjalnego programu z bioniki. W przypadku, gdy dysertacja dotyczy badañ bionicznych, musi byæ opracowany odrêbny program badawczy, a wyniki, jak pokazuje do¶wiadczenie, mog± byæ niekiedy zaskakuj±ce.
Przedstawiony przegl±d wykazuje bez w±tpienia, jak wielkie znaczenie mo¿e mieæ bionika dla podniesienia jako¶ci procesu kszta³cenia w wy¿szych uczelniach technicznych i jak ró¿norodnie mo¿e byæ kszta³towana tematyka zajêæ. Poza wprowadzeniem bioniki na wydzia³ach mechanicznych, wyk³ady z bioniki mog± byæ interesuj±ce dla studentów z wydzia³ów architektury i budownictwa. Oczywi¶cie tematyka zajêæ musi byæ ukierunkowana w odpowiedni sposób. Wydaje siê zatem celowe przedstawienie propozycji struktury i ogólnej tre¶ci programu wyk³adów z bioniki.
Program ma budowê modu³ow±. Poszczególne modu³y mog± byæ przygotowywane niezale¿nie, z zastosowaniem ró¿norodnych ¶rodków multimedialnych. Wykorzystanie rzutnika komputerowego, mikroskopu, wprowadzenie krótkich filmów, prezentacja ¿ywych organizmów, wzbogacaj± zajêcia i poszerzaj± mo¿liwo¶ci przekazu wiedzy.
Podstawowa tre¶æ mo¿e byæ uporz±dkowana w dwóch formach strukturalnych. W pierwszym przypadku wiedza przyrodnicza jest ujêta w zwi±zku z systematyk± zwierz±t. Po omówieniu charakterystyki kolejnej grupy systematycznej, przedstawiana jest szczegó³owo wybrana cecha, np. sposób poruszania siê lub inne interesuj±ce ze wzglêdów technicznych w³a¶ciwo¶ci oraz podawane s± przyk³ady wzorowanych na niej, istniej±cych rozwi±zañ technicznych.
W drugim przypadku wiedza jest uporz±dkowana wed³ug przyjêtej okre¶lonej cechy, np. sposobu poruszania siê, a wiêc p³ywania, pe³zania, kroczenia, latania. Te w³a¶ciwo¶ci poszczególnych grup lub osobników omawiane s± w kolejno¶ci systematycznej. Tak¿e i tutaj przy omawianiu poszczególnych sposobów poruszania siê przedstawiane s± przyk³ady rozwi±zañ technicznych. Ta druga forma jest bardziej ukierunkowana technicznie.
Bardzo istotny jest modu³ omawiaj±cy ogólne zasady i regu³y dotycz±ce struktury, organizacji i dzia³ania organizmów. S± one zaskakuj±co zbie¿ne z zasadami obowi±zuj±cymi w budowie maszyn i urz±dzeñ. Uwidocznienie tych zbie¿no¶ci i podobieñstwa rozwi±zañ w przyrodzie i technice oraz przedstawienie bogactwa wystêpuj±cych w naturze rozwi±zañ s± jednymi z podstawowych zadañ bioniki w kszta³ceniu.
Ciekawy jest modu³, w którym omawiane s± narz±dy chwytne w ¶wiecie zwierz±t. Tre¶ci mog± byæ przydatne dla studentów kierunku automatyka i robotyka ze wzglêdu na bliskie powi±zania z konstrukcj± chwytaków robotów.
Materia³em pomocniczym mog± byæ dyskietki nagranych modu³ów dydaktycznych, opracowanych w formie prezentacji PowerPoint, przekazywane do wykorzystania studentom po zakoñczeniu zajêæ.
Æwiczenia o charakterze laboratoryjnym mog± stanowiæ wa¿ne uzupe³nienie wyk³adów. Pokazy mikroskopowe poruszaj±cych siê pierwotniaków, szkieletów otwornic, szczegó³ów po³±czeñ stawowych odnó¿y owadów czy te¿ budowy ich zewnêtrznego szkieletu budz± ogromne zainteresowanie studentów. Prezentacja ¿ywych osobników pe³zaj±cej d¿d¿ownicy czy ¶limaka, poruszaj±cego siê krocionoga, chrz±szcza, kraba z mo¿liwo¶ci± filmowania ich ruchu wzbogaca tre¶æ wyk³adu. Krótkie filmy przyrodnicze, nagrania kamer± zdjêæ mikroskopowych s± tak¿e elementem uatrakcyjniaj±cym zajêcia z bioniki. Wspó³praca z instytutami zoologii uczelni uniwersyteckich mo¿e rozwi±zaæ problem uzyskania okazów. Do¶wiadczenie pokaza³o bowiem, ¿e uruchomienie przedmiotu bionika w uczelni technicznej spotyka siê z du¿ym zrozumieniem, ¿yczliwo¶ci± i pomoc± ze strony specjalistów przyrodników.
Pewn± trudno¶æ mo¿e stanowiæ znalezienie i zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry dydaktycznej. W zasadzie powinien to byæ do¶wiadczony in¿ynier, który jest g³êboko zainteresowany problematyk± przyrodnicz±. O takich specjalistów nie jest ³atwo. W ostateczno¶ci zajêcia dydaktyczne mog± byæ prowadzone przez dwóch specjalistów, biologa i in¿yniera. Nieodzowna jest wówczas ich ¶cis³a wspó³praca w przygotowaniu i realizacji programu.
Wyk³ady z bioniki mog± byæ równie¿ wa¿nym elementem humanizacji studiów. Problem humanizacji studiów technicznych, który w wykszta³ceniu nowoczesnego in¿yniera ma podstawowe znaczenie, nie zosta³, jak dotychczas, zadowalaj±co rozwi±zany.
Bionikê wprowadzono przed kilku laty jako przedmiot obowi±zkowy na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej, na IV roku kierunku automatyka i robotyka, w wymiarze 30 godz. wyk³adów. Jest ona równie¿ prowadzona w Akademii Górniczo−Hutniczej na Wydziale In¿ynierii Mechanicznej i Robotyki, jako przedmiot obieralny w wymiarze 15 godz. wyk³adów i 30 godz. laboratorium.
Wprowadzenie przedmiotu o tak nietypowej dla studiów technicznych tematyce da³o zaskakuj±ce rezultaty. Poszerzony zosta³ w znacz±cy sposób zasób wiedzy studentów, których wiadomo¶ci z biologii (zw³aszcza absolwentów techników) s± raczej ograniczone. Zupe³nym zaskoczeniem by³y analogie budowy organizmów i maszyn oraz doskona³o¶æ wystêpuj±cych w przyrodzie rozwi±zañ technicznych.
Silnie pobudzona zosta³a twórcza dzia³alno¶æ studentów, którzy maj± mo¿liwo¶æ samodzielnego zaprojektowania dowolnego urz±dzenia wzorowanego na rozwi±zaniach wystêpuj±cych w przyrodzie na podstawie wys³uchanych wyk³adów.
Uzyskanie zaliczenia przedmiotu uwarunkowane jest bowiem wykonaniem indywidualnego zadania kontrolnego. Tematem zadania jest opracowanie wstêpnej koncepcji konstrukcji inspirowanej wystêpuj±cym w przyrodzie rozwi±zaniem. Powstaj± w ten sposób niezwykle ciekawe pomys³y, pocz±wszy od ró¿nego rodzaju robotów, chwytaków, jednostek p³ywaj±cych, a¿ po urz±dzenia zachowania równowagi czy urz±dzenia grzewcze z ruchomymi lustrami. Zdarzaj± siê koncepcje rozwi±zañ maj±ce poziom i oryginalno¶æ kwalifikuj±ce je jako wnioski patentowe. W celu szerszego udostêpnienia opracowanych projektów najlepsze z nich s± publikowane w formie monografii (Politechnika Krakowska, Wroc³awska).
Tematyka podejmowanych prac kontrolnych jest niekiedy tak interesuj±ca, ¿e studenci chc± j± kontynuowaæ w formie pracy przej¶ciowej lub dyplomowej. Powsta³o ju¿ w ten sposób wiele interesuj±cych projektów, jak: g±sienicowy wózek inwalidzki, robot poruszaj±cy siê po kratownicach, robot mobilny o niekonwencjonalnym uk³adzie pedipulatorów z dodatkow± par± obrotow± czy pojazd p³ywaj±cy z napêdem falowym. Osi±gniête wyniki wskazuj±, jak silnym bod¼cem dla twórczej dzia³alno¶ci in¿ynierskiej jest przedstawienie rozwi±zañ wystêpuj±cych w przyrodzie.
Uzyskane do¶wiadczenia i wyniki prowadzonych dotychczas zajêæ z bioniki i pokrewnych przedmiotów pozwalaj± na sformu³owanie nastêpuj±cych wniosków i propozycji:
Wprowadzenie przedmiotu bionika, w zró¿nicowanej formie, w opracowywanych obecnie programach trzystopniowych studiów technicznych, mo¿e byæ cennym poszerzeniem dotychczasowego zakresu wiedzy, a tak¿e wa¿nym realnym elementem humanizacji studiów.
Wskazanie ró¿norodno¶ci i doskona³o¶ci rozwi±zañ wystêpuj±cych w ¶wiecie zwierz±t i ro¶lin budzi w¶ród studentów du¿e zainteresowanie i chêæ poznania obcych technikom nauk przyrodniczych.
Zajêcia z bioniki s± niezwykle siln± inspiracj± do twórczego, nieskrêpowanego projektowania koncepcyjnego, co ma ogromne znaczenie w kszta³ceniu in¿ynierów przysz³o¶ci.
Przedmiot o odpowiednio dostosowanym zakresie tematycznym mo¿e byæ tak¿e wprowadzony do programów studiów innych kierunków, a nawet wydzia³ów, jak budownictwo i architektura czy formy przemys³owe.
Badania wi±¿±ce nauki przyrodnicze i techniczne s± obecnie na ¶wiecie przedmiotem powszechnego zainteresowania. Wystarczy wspomnieæ, ¿e w samych Niemczech istniej± 24 du¿e o¶rodki zajmuj±ce siê zagadnieniami bioniki. Nale¿a³oby mo¿e zastanowiæ siê nad sytuacj± bioniki w kraju i przyst±piæ do utworzenia bazy naukowej do rozwoju tej interesuj±cej dziedziny wiedzy.