Prof. Filip M. Szymański nie jest już przewodniczącym Komisji Ewaluacji Nauki. Kierował pracami tego gremium od kwietnia 2023 roku. We wtorek minister Marcin Kulasek cofnął mu wskazanie do pełnienia tej funkcji.
Komisja Ewaluacji Nauki to organ doradczy ministra nauki. Do jego zadań należy m.in. przeprowadzanie oceny jakości działalności naukowej, przygotowanie projektów wykazu wydawnictw publikujących recenzowane monografie naukowe, wykazu czasopism naukowych i recenzowanych materiałów z konferencji międzynarodowych oraz przedstawianie ministrowi propozycji kategorii naukowych dla podmiotów poddanych ewaluacji.
W kwietniu 2023 roku rozpoczęła się druga kadencja KEN. Na jej czele stanął wówczas prof. Filip M. Szymański, prezes Polskiego Towarzystwa Chorób Cywilizacyjnych i dziekan Wydziału Medycznego Collegium Medicum Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Od wtorku nie pełni już funkcji przewodniczącego.
W lakonicznym komunikacie ministerstwo poinformowało, że 3 lutego szef resortu nauki Marcin Kulasek zdecydował o cofnięciu wskazania na przewodniczącego Komisji Ewaluacji Nauki prof. Filipowi M. Szymańskiemu. Decyzja miała skutek natychmiastowy. Dodajmy, że obecna kadencja KEN trwa do 2027 roku. Resort informuje, że nowy szef Komisji zostanie wybrany „w najbliższym czasie”.
Trudno mówić o zaskoczeniu, jeśli przez rok od objęcia funkcji minister ani razu nie pojawił się na posiedzeniu KEN. Działamy już trzy lata i działamy dobrze, apolitycznie, ale nasze wołania, czy to o zwiększenie finansowania, czy o długofalową strategię, pozostają bez echa. Wielokrotnie zapraszaliśmy ministra Marcina Kulaska na nasze posiedzenia, lecz nie znalazł czasu. Źle się dzieje, jeśli organ, który stoi na straży jakości nauki, śle pismo za pismem i nie otrzymuje na nie żadnej odpowiedzi, żadnej reakcji. Tymczasem pociąg odjeżdża. Mamy luty, okres nowej ewaluacji już biegnie, a wciąż nie znamy reguł, wedle których będzie się toczyła. Według zapowiedzi miały być podane do końca minionego roku. Rektorzy pytają mnie na spotkaniach: co dalej? Nie potrafię im odpowiedzieć, ani kiedy będą kryteria oceny, ani obowiązująca lista czasopism. Nie mieliśmy okazji tego przedyskutować z ministrem. Być może nowa osoba na stanowisku przewodniczącego KEN będzie miała lepszy flow z szefem resortu – komentuje dla nas prof. Filip M. Szymański, który pozostaje w składzie Komisji.
Poprosiliśmy o komentarz również Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W przesłanej odpowiedzi napisano, że „zmiana ma charakter organizacyjny i wynika z potrzeby zapewnienia sprawnego, przejrzystego oraz terminowego wykonywania zadań Komisji, które odgrywają kluczową rolę w systemie szkolnictwa wyższego i nauki, w szczególności w obszarze ewaluacji jakości działalności naukowej oraz prac analitycznych i eksperckich”.
W listopadzie ub.r. dotychczasowy przewodniczący KEN wystosował list do prezydenta Karola Nawrockiego i premiera Donalda Tuska. Wyraził w nim zaniepokojenie poziomem finansowania nauki i szkolnictwa wyższego w projekcie budżetu państwa na rok 2026. Zdaniem dotychczasowego szefa KEN „utrzymanie dotychczasowego poziomu nakładów utrwala długotrwały trend realnego obniżania wydatków w tym obszarze, co prowadzi do dalszej marginalizacji roli nauki w rozwoju naszego kraju”. Zaapelował o powiązanie widełek wynagrodzeń pracowników systemu szkolnictwa wyższego i nauki z wysokością przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce. zwiększanie nakładów na naukę i szkolnictwo wyższe o co najmniej 0,3% PKB rocznie, wprowadzenie minimalnego udziału wydatków na badania naukowe w budżetach instytucji naukowych.
MK
Ta słuszna decyzja Ministra daje nadzieję na rzeczywiste działanie Komisji Ewaluacji Naukowej. Arogancko nie odpowiadano na nasze wnioski, brak było reakcji na liczne korespondencje z pilną prośbą o powrót do samodzielności interdyscyplinarnej dyscypliny konserwacja dzieł sztuki, opartej na interdyscyplinarności (w światłych centrach od 300 lat)a nie popisów artyst.
Zniknęły nawet prośby pisane w umocowaniu całego środowiska pilnymi postulatami odbywającego się co 10 lat III Kongresu Konserwatorów Polskich( z 14-16 X 2025) dotyczące mądrej polityki ochrony dziedzictwa kultury !!!
Bliski do osiągnięcia cel to wprowadzenie do obecnej i przyszłych ewaluacji - interdyscyplinarności, adekwatnej oceny publikacji monografii i artykułów naukowych (a nie tylko artyst.katalogów), czyli możliwości oceny nie tylko plastycznych umiejętności konserwatorów, ale także ich wiedzy, badań, diagnozy i odpowiedzialnej realizacji projektu konserwatorskiego. Na obecny cel - powrót samodzielnej dyscypliny kons. w dziedzinie sztuki- poczekamy. Czy możliwa jest samodzielna dziedzina?
Zupełny brak odpowiedzi poprzedniego Przewodniczącego pozostawił w mocy decyzje resortu z 2018 roku, dalekie od odpowiedzialności. Powstały hejty, ukazujące słabą intelektualnie pozycje kierowania rozwojem nauki w dotychczasowej polityce KEN. W czasach obecnych ta aktualizacja jest pilna, dziedzictwo jest w zagrożeniu. Mamy nadzieję na zmiany.
prof.zw.dr hab. Iwona Szmelter, Przewodn.Rady Naukowej III Kongresu Konserwatorów Polskich,
Jakby ktoś myślał że szkoły doktorskie powstały z troski o poziom nauki w Polsce to rozwiewam te myśli to bo powstały po to by dziadki miały dodatkową kasę za prowadzenie zajęć.
Problemem szkół doktorskich jest realizacja pomysłu wspólnego dokształcania osób z tak odległych dziedzin jak np. architektura, technologia chemiczna czy geologia (Politechnika). W tym sensie studia doktoranckie prowadzone przez wydziały były pomysłem lepszym.
U nas zajęcia w szkole doktorskiej są włączone do pensum. Wcześniej zajęcia na studiach doktoranckich podobnie więc nie rozumiem takiej oceny.
Gdzie indziej jest inaczej. A skoro u Was włączone są do pensum to znaczy że dużo chętnych macie do pracy naukowej i te gadki o marnym płaceniu naukowcom, które nie zachęcają do pracy w nauce to ściema.
A ostatnio Kulasek mówił, że PiS w drugiej kadencji uwierzył, że wszystko wolno i upartyjniał jak leciało. Jak widać Lewica nie czeka do drugiej kadencji.
Ojej, Komisja Ewaluacji Nauki... nawet nie wiedziałem, że takie gremium istnieje. Czy w ogóle są jeszcze jakieś gremia, które należałoby utworzyć? Bo mam wrażenie, że w Polsce jakby wyczerpał się zapas możliwości w tym kierunku...
Nie docenia pan ludzkiej pomysłowości. Rady, komisje, komitety, zespoły... Ale proszę nie liczyć, że i pan się na nich pożywi, we wszystkich zasiadają ci sami starannie wyselekcjonowani ludzie. Kraj Rad.
Och, wie Pan, nawet przez chwilę nie śmiałem przypuszczać, że mnie ktoś zgłosi do którejś z tych rad, komisji itp. itp. :))
Filipie, dobrze wykonywałeś swoją pracę ale kierowałeś organem którego sobie chce minister podporządkować tz. ma robić co ministerstwo chce chociaż mam wrażenie że już nie ma tam osób które coś chcą. Wieczorek zamienił listę Czarnka na listę Czarnka a Kulasek boi się cokolwiek zrobić. Wybuchają pseudo afery które służą tylko odwracaniu uwagi a inspirowane są ze wschodu.
Uczelni jest za dużo, poziom dydaktyki miejscami żenujący. Środków na badania zdecydowanie za mało na realne odkrycia naukowe. Ten system to reanimowane "trupa". Mamy głupich polityków, niezależnie od opcji. Nie rozumieją oni na czym polega rozwój. Uczelnie stały się przechowalnią dla niektórych, blokując tych, którzy jeszcze mają ambicje, potrzeby i przyzwoitość.
Zamiast obniżać wymagania wobec naukowców należy je zwiększyć.
Obniżanie wymagań to działanie ruskich agentów świadomych czy nieświadomych co za różnica.
Zamiast 4 publikacji należy wymagać 8 od pracowników naukowych.
Zamiast 2 publikacji od naukowo-dydaktycznych należy wymagać tak jak do tej pory 4.
Zamiast 1 publikacji od dydaktycznych należy wymagać co najmniej 2 jak nie pozwalniać ich.
Może zostać po jednej średnio na rok, ale liczone tylko czasopisma z Q1/Q2 (z wyłączeniem pełnych OA) i z udziałami proporcjonalnymi do liczby autorów (powiedzmy z dolną granicą 10%, dla publikacji z 10+ autorami).
Bardzo dobry pomysł.
W ogóle dzielnie wyników parametryzacji przez liczbę autorów to dobry pomysł, choc podobno chemicy protestują.
Natychmiastowo zlikwidowałoby to liczne patologie i znacznie ograniczyłoby paper milling.
Od zespołu 6 osobowego mozna w końcu oczekiwac 2 razy większej wydajności publikacyjnej niż od zespołu 3 osobowego
Należałoby jedynie dopracować trudny problem publikacji o więcej niż 10, może 15 osobowej liczbie współautorów. Np. powyżej 10 lub 15 współautorów powinny mieć punktację specjalną przy tym postępowanie punktacyjne zależałoby wtedy od tego czy wszyscy współautorzy byliby z tej samej afiliacji.
Redaktorzy czasopism OA, życzyłiby sobie 15 rocznie publikacji. Najlepiej po 3,5 tys. € każda.
Dodam, że te 15 publikacji rocznie od jednego pracownika (tylko pieniędzy brak, żeby zapłacić za swoją pracę naukową)
Ma Pan biznes przed sobą po co się męczyć w nauce.
Pełna zgoda. Tylko jak to wprowadzić i konsekwentnie zwalniać skoro 3/4 tzw. uczonych nie wypełnia obecnych norm.
Obniżenia wymagań nie jest rozwiązaniem.
Trzeba lepiej przygotowywać na uczelniach do pracy naukowej, a jak na razie poziom jest żenujący, a i obniża się.
Hura, No i mamy pierwszego papiernika Polski. Byle co, byle jak, byle dużo.
Byle co i byle jak i niewiele to Pana domena.
Ja bym się wstydził na Pana miejscu, no ale i tacy muszą być.
Muszę rozczarować kk, otóż ja już nic nie muszę (prof. emeryt), jestem wolnym i robię co mi się podoba i publikuję gdzie chcę i nie zabiegam o oklaski i nie muszę się wstydzić. Robię to dla siebie by coś po sobie zostawić, i tym co przyjdą po mnie i będą chcieli to kontynuować. A że to co robię ma sens, to mam odpowiedź od świata... możesz się domyślać, ale już nie biorę tego pod uwagę, bo mi sił brakuje, ale publikuję i to z górnej półki czasopismach.