Ministerialne stypendia dla 230 wybitnych młodych naukowców

Tutaj to się z Panem zgodzę. Do konkursu zgłasza się delikwent. Jednakże, NAJPIERW ktoś musi o tym konkursie powiedzieć.
Ale w mojej wypowiedzi miałem na myśli to, że to promotor, będący po habilitacji lub profesorem, zna innych ludzi kierujących grupami badawczymi, i powinien do nich skierować swojego doktoranta. Przecież chyba nie należy oczekiwać, że jakiś szef grupy badawczej weźmie człowieka po doktoracie, niejako "z ulicy", tzn. mu nieznanego. Poza tym, to na RADZIE WYDZIAŁU lub Radzie Naukowej, gdzie decydują się losy osób chcących po doktoracie uzyskać etat, zasiadają ich promotorzy i/albo ludzie tych promotorów znający i popierają (przynajmniej powinni) kandydaturę danej osoby.

Proszę Pana. Wcale się nie dziwię, że Pan nie rozumie, bo sam bym nie rozumiał, gdybym nie miał takiej sytuacji, jaką miałem.
Pisze Pan m.in. "Jednak nikt nie dba czy będziesz pisał artykuły czy monografie (rzadkie przypadki), albo czy pojedziesz na dobrą konferencje. Samemu trzeba dbać o dorobek. W sumie jest to element wejścia do świata nauki, tzw. samodzielność."

U mnie nie było na to miejsca, gdyż mój mentor (już nieżyjący) rządził trochę, jak swego rodzaju dyktator, i chciał mieć wszystko pod kontrolą.
Cyt." A z artykułami jest tak, że od razu się wchodzi w najlepsze branżowe czasopisma, w językach kongresowych, i to jako samodzielny autor. Po doktoracie, jak się chce byś najlepszy, to działa się praktycznie samodzielnie. "

Samodzielnie, to panie Piotrze przez 1.5 ROKU po doktoracie byłem zajęty PRZEKWALIFIKOWYWANIEM SIĘ (częściowym) na INNĄ dziedzinę, żeby W OGÓLE MIEĆ ETAT na uczelni, czyli żeby mieć wypełnione pensum dydaktyczne tzn. żeby móc prowadzić zajęcia dydaktyczne, na prowadzenie których było zapotrzebowanie. I POD TYM kątem patrzono się na moją osobę, a NIE pod kątem, z jakiej dziedziny chciałbym prowadzić badania naukowe.
Niestety, ale widzę, że niemało osób w Polsce, także tych pracujących w branży akademickiej, jest tego NIEŚWIADOMYCH.
Ww. pan mentor przyjeżdżał do miasta, z którego wcześniej "wyemigrował", a w którym mieszkałem, tak 1 raz/1.5 - 2 miesięcy, żeby pogadać ze mną przy kawie przez 20 minut na tematy naukowe. Kontakt via mail był, ale on ciągle był zajęty czymś innym. W tym czasie moi Koledzy, z którymi robiłem równolegle doktorat, rozwijali się naukowo, pracowali i publikowali. Dzisiaj wielu z nich już dawno jest po wkroczeniu do świata habilitowanych.
Pan mentor, jakoś nie miał ochoty kierować mnie do innej grupy badawczej. Może tak było trochę z racji tego, że był podejrzliwy, i bał się, że ktoś go "przeskoczy" współpracując ze mną w tym, co sam robił (nie wiem, ale przestrzegał mnie i moich Kolegów przed chwaleniem się w kuluarach o tym, nad czym pracujemy, bo inni mogą ukraść pomysł lub wynik), a przy tym był "pyskaty", więc chyba zdawał sobie sprawę, że jest "lubiany" przez niemały odsetek środowiska naukowego.
W KAŻDYM RAZIE, NIKT z jego grupy badawczej, w której byłem, jak doktorant, NIE zrobił habilitacji (oprócz jednej osoby).
NIESTETY, ale jeśli spróbuje Pan zastosować typowe rozumowanie, że "tak powinno być" albo "tak nie powinno być", bo "to przecież normalne jest, że..." do mojej sytuacji, to Pan "polegnie". Tu niemal NIC nie było tak, jak powinno było być.

To gratuluję Tobie i Twojemu Promotorowi, że odpowiedzialnie podszedł do tematu, a nie zostawił Cię samego. OD RAZU DZISIAJ myślcie obaj o Twojej przyszłości. Obyś nie ugrzązł na lata w "grajdole", tak jak mi się to przytrafiło.

Dlatego śmieszy mnie ta nazwa. Albo zostajemy przy "wybitnych", czyli powiedzmy maksymalnie 5% naukowców danej dyscypliny, albo po prostu "stypendium ministra dla młodych naukowców" o charakterze konkursu, przyznawane według określonych kryteriów. To, co nasi naukowcy lubią uważać za wybitne, na zachodniej uczelni jest po prostu na przyzwoitym, dobrym lub bardzo dobrym poziomie, w zależności od poziomu danej uczelni. Taka osoba po prostu nie odstawałaby od reszty, która się tam znalazła, co samo w sobie dobrze o niej świadczy, skoro przy ograniczonych zasobach była w stanie osiągnąć zbliżony poziom naukowy.

No dobrze, ale jaki ma sens stosowanie indeksu h w ocenie jakości dorobku naukowców na samym starcie kariery? Większość z tych, którzy mają ten indeks dość wysoki w młodym wieku, po prostu wywodzi się z dużych zespołów, gdzie im dorobek trochę podpompowano. To nie ma być jednak konkurs dla najsilniejszych zespołów, tylko dla obiecujących młodych badaczy.

Nie prawda, jestem doktorantem w dyscyplinie AEEiTK, mam h-index 9 a mimo to zostałem odrzucony. Co prawda laureat w tej konkurencji ma h-index około 5, także zastanawiam się nad przebiegiem ewaluacji wniosków. Ocena punktowa projektów jest zupełnie umowna. Dla przykładu za ten sam projekt w dwóch naborach dostałem maksymalną punktację, jak i zerową. Nie jestem pewien jak wygląda sytuacja w przypadku podwyższenia punktacji za publikacje.