ŻIH nagrodził autorów najlepszych prac o Żydach i Izraelu

Żydowski Instytut Historyczny nagrodził najlepsze prace magisterskie i doktorskie o Żydach i Izraelu. Główne nagrody trafiły do rąk autorów z Uniwersytetu Rzeszowskiego i Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk.

Żydowski Instytut Historyczny co dwa lata organizuje konkurs na najlepsze prace magisterskie i doktorskie o Żydach i Izraelu. Pomysł narodził się w 1990 roku. Od tamtej pory ŻIH zgromadził obszerną kolekcję prac konkursowych, stając się w zasadzie jedynym w Polsce centrum informacji o kierunkach podejmowanych badań w tematyce żydowskiej. W 2009 roku konkurs zyskał patrona – prof. Majera Bałabana, wybitnego historyka polskich Żydów. W tegorocznej, XI edycji nagrodzono i wyróżniono 12 prac.

W kategorii prac magisterskich

mgr Patryk Czerwony z Kolegium Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Rzeszowskiego otrzymał I nagrodę za pracę Kańczuga trzech kultur. Dzieje miasteczka w XIX i XX wieku napisaną pod kierunkiem dr. hab. Wacława Wierzbieńca;
mgr Agata Tchórz z Instytutu Judaistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego otrzymała II nagrodę za pracę Sytuacja osób LGBT+ w Siłach Obronnych Izraela napisaną pod kierunkiem dr. hab. Stefana Gąsiorowskiego;
mgr Janina Naskalska-Babik z Instytutu Judaistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego otrzymała III nagrodę za pracę Cmentarze żydowskie w Podgórzu – historia, zniszczenia, obecny stan zachowania napisaną pod kierunkiem dr. hab. Leszka Hońdy;
mgr Konrad Piechota z Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego otrzymał wyróżnienie za pracę Powojenny proces karny dotyczący zbrodni popełnionych na Żydach w Racławicach w 1943 roku napisaną pod kierunkiem dr. hab. Marty Kurkowskiej-Budzan;
mgr Andrzej Tulej z Uniwersytetu Warszawskiego otrzymała wyróżnienie za pracę Bruno Hussar OP – בעל חזון. Studium historyczno-teologiczne napisana pod kierunkiem dr Magdaleny Kozłowskiej.

W kategorii prac doktorskich

dr Justyna Koszarska-Szulc z Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk otrzymała I nagrodę za pracę „Wierny własnemu rozdarciu”. Problematyka tożsamościowa w twórczości Artura Sandauera napisaną pod kierunkiem prof. dr hab. Anny Nasiłowskiej-Rek;
dr Jakub Chmielewski z Wydziału Politologii i Dziennikarstwa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie otrzymał ex aequo II nagrodę za pracę Judenrat w Lublinie (1940–1942) napisaną pod kierunkiem prof. dr. hab. Konrada Zielińskiego;
dr Aleksandra Żurek-Huszcz z Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego otrzymała ex aequo II nagrodę za pracę Imiona i nazwiska konwertytów z judaizmu na wyznania chrześcijańskie na podstawie ksiąg metrykalnych parafii warszawskich (1826–1850) napisaną pod kierunkiem dr hab. Wandy Decyk-Zięby;
dr Adam Stepnowski z Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Wrocławskiego otrzymał III nagrodę za pracę Szund – zjawisko popularnej literatury jidysz a modernizacja społeczności żydowskiej w Europie Wschodniej (od 1860 do 1914) napisaną pod kierunkiem dr hab. Joanny Degler;
dr Monika Jaremków z Uniwersytetu Wrocławskiego otrzymała wyróżnienie za pracę Żydowska literatura piękna w polskim repertuarze wydawniczym w XX wieku (edycje książkowe przekładów z języków hebrajskiego i jidysz) napisaną pod kierunkiem prof. dr hab. Anny Żbikowskiej-Migoń;
dr Karolina Koprowska z Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego otrzymała wyróżnienie za pracę Miejsce urodzenia jako kategoria badań kulturowych. Projekty tożsamościowe w polskiej i żydowskiej literaturze napisaną pod kierunkiem prof. dr. hab. Ryszarda Nycza;
dr Joanna Przybylak z Wydziału Bezpieczeństwa Narodowego Akademii Sztuki Wojennej otrzymała wyróżnienie za pracę Funkcjonowanie obrony cywilnej w warunkach konfliktu asymetrycznego na przykładzie rejonu OTEF Gaza w Izraelu napisaną pod kierunkiem prof. dr. hab. Macieja Marszałka.

Patron konkursu – urodzony we Lwowie Majer Bałaban – jako pierwszy zastosował nowoczesne metody naukowe do badań nad dziejami polskiego żydostwa, przyczyniając do wielkiego postępu historiografii polskich Żydów. Uważał, że społeczność polskich Żydów należała do najważniejszych i najbardziej twórczych na całym świecie. Jego prace o Żydach lwowskich, krakowskich i lubelskich stanowią po dziś dzień istotne kompendia wiedzy na ten temat. Podkreślał znaczenie badań historii polsko-żydowskiej zarówno jako integralnej części powszechnych dziejów Żydów, jak i kluczowego składnika historii Polski.

W czasie I wojny światowej służył jako rabin wojskowy w Lublinie. W okresie międzywojennym nauczał, kierował Seminarium Rabinicznym w Warszawie, wykładał na Uniwersytecie Warszawskim i w Instytucie Nauk Judaistycznych, którego tradycje pielęgnuje do dziś Żydowski Instytut Historyczny im. Emanuela Ringelbluma mieszczący się w jego dawnym gmachu. Nawet podczas okupacji hitlerowskiej, uwięziony w warszawskim getcie, Bałaban nie zaprzestał pracy naukowej. Zmarł na przełomie 1942 i 1943 roku.

MK, źródło: ŻIH

Dyskusja (0 komentarzy)