Nowa nagroda za popularyzację chemii

Kierując się troską o rozwój nauk chemicznych i przekonaniem, że przystępne prezentowanie chemii jest najlepszym sposobem popularyzacji oraz budowania świadomości o jej kluczowej roli we współczesnym świecie, Komitet Chemii PAN ustanowił coroczną, ogólnopolską nagrodę za wybitne osiągnięcia w zakresie popularyzacji chemii. Głównym celem nowego wyróżnienia jest uhonorowanie osób, które aktywnie angażują się w działalność popularyzującą chemię i/lub historię polskiej chemii.

Do konkursu można zgłaszać wszelkie aktywności o charakterze popularnonaukowym w dwóch kategoriach: indywidualnej lub zespołowej. Podstawę do ubiegania się o Nagrodę KCh PAN stanowi wybitna działalność popularnonaukowa w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku (w premierowej edycji to okres 2023–2025).

Nagrodę stanowi dyplom oraz pamiątkowa statuetka, które zostaną wręczone podczas jesiennego posiedzenia plenarnego KCh PAN na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej. Spotkanie uświetni wykład przybliżający dotychczasowe osiągnięcia laureata, laureatki bądź zespołu w zakresie popularyzacji chemii.

Termin składania wniosków upływa 14 czerwca. Szczegółowe informacje, w tym regulamin, dostępne są na stronie internetowej Komitetu Chemii PAN.

Patroni nagrody to polscy fizykochemicy i popularyzatorzy nauki. Alicja Dorabialska była pierwszą kobietą, która została profesorem Politechniki Lwowskiej. Pracowała też na politechnikach w Warszawie i Łodzi. Zajmowała się głównie problematyką ciepła promieniowania radioizotopów, mikrokalorymetrią, przemianami alotropowymi, korozją metali oraz historią chemii. Jej dorobek naukowy obejmuje 128 publikacji, w tym 5 opracowań książkowych. W 1968 roku otrzymała Nagrodę miesięcznika „Problemy” za osiągnięcia w dziedzinie popularyzowania wiedzy o chemii fizycznej.

Z kolei Józef Hurwic związany był z Politechniką Warszawską oraz – po 1968 roku, kiedy został zmuszony do złożenia prośby o bezterminowy urlop bezpłatny z pracy na na stołecznej uczelni – z Université d’Aix-Marseille, gdzie kontynuował działalność naukową oraz popularyzatorską po emigracji do Francji. Był także prezesem Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Od czasów studiów zajmował się dielektrochemią, a także historią budowy materii od końca XIX wieku, głównie biografistyką. Autor ok. 100 prac naukowych z chemii fizycznej i fizyki, ok. 100 prac z historii nauki, a także wielu wydawnictw książkowych. W 1959 roku został redaktorem naczelnym miesięcznika popularnonaukowego „Problemy”.

MK