Przewidujemy wiele zmian

Ważne jest, aby duże obszary wspólne - badania naukowe, rozwój kadry naukowej, transfer technologii, studia magisterskie, studia doktoranckie - mogły się wzajemnie przenikać. Dlatego będziemy się starać o wzmacnianie tych dziedzin i osiąganie efektów na najwyższym poziomie, stosując różne instrumenty prawne i finansowe. Nadal ważnym problemem jest dostępność do studiów. Osiągnęliśmy już wysoki wskaźnik skolaryzacji i nasycenie oferty miejsc na różnych rodzajach studiów w uczelniach publicznych i niepublicznych. Jednak barierą (...) są często koszty studiów. Przed państwem stoi więc problem zwiększenia nakładów na stypendia i inne formy finansowego wsparcia dla najuboższych studentów, a także zagadnienie racjonalnego rozmieszczenia szkół wyższych. Będzie się to dokonywać między innymi poprzez tworzenie sieci szkół i związków uczelni.

Rozmowa z prof. Stefanem Jurgą, sekretarzem stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego – str. 19−21

Ocena parametryczna dzisiaj i jutro

(...) poprzednio wprowadzona przez KBN ocena parametryczna była jedynie protezą pozwalającą w tylko nielicznych zespołach KBN na bardziej racjonalny, choć daleki od doskonałości, rozdział dotacji na działalność statutową. Niestety, w wielu innych zespołach (opanowanych nadal przez środowiska, które za wszelką cenę broniły się przed zmianami) ocena parametryczna i, co za tym idzie, przełożenie jej wyników na poziom dotacji były czasami czymś, delikatnie mówiąc, głęboko niewłaściwym. Przez całe lata ocena parametryczna krytykowana była przez prawie wszystkich. (...) Ze sporu środowiska skorzystała administracja ministerstwa, zręcznie manipulując nastrojami środowiska. Spowodowano likwidację KBN i centralizację władzy w ręku ministra, w stopniu niespotykanym w żadnym kraju UE.

Prof. Maciej Żylicz proponuje znaleźć dla oceny parametrycznej odpowiednie miejsce w zreformowanym systemie finansowania nauki – str. 22−24

Trzy proste propozycje

Sądzę, że większość uczonych żywi przekonanie, że habilitacja jest w dzisiejszych czasach pewnym anachronizmem. Znaczna część z nich uważa jednak, że po jej natychmiastowym zniesieniu większość etatów w uczelniach przypadnie „naukowym średniakom”, co doprowadzi do istotnego obniżenia poziomu badań naukowych i na długie lata zablokuje możliwość awansu zawodowego młodym zdolnym badaczom. Niestety, w trakcie trwającej już wiele lat dyskusji na ten temat nie powstały żadne przekonywające, spójne i popierane przez znaczącą część środowiska naukowego propozycje stopniowego ograniczania roli habilitacji jako wyznacznika prawidłowego rozwoju naukowego.

O koniecznych zmianach w modelu awansu naukowego w Polsce pisze prof. Tomasz Łuczak – str. 24−26

Bez czytania

Polityka preferowania czasopism z tej listy – co jest zauważalne w niektórych gremiach opiniotwórczych w Polsce oraz częściowo w Europie Środkowej – prowadzi do marginalizacji czasopism (a nawet często do ich upadku) wydawanych przez uniwersytety bez wsparcia wielkich korporacji wydawniczych. Może to doprowadzić w końcu do wyeliminowania z rynku wydawniczego wszelkich czasopism naukowych wydawanych na zasadzie „non−profit”. Natomiast ocenianie prac głównie na podstawie tego, czy są publikowane w czasopiśmie z listy filadelfijskiej, jest po prostu szkodliwe.

Dr hab. Kazimierz Głazek podważa rangę tzw. listy filadelfijskiej jako narzędzia oceny dorobku naukowego